Ieperfest 2014 - Ieper Hardcore Fest – van vrijdag 8 augustus t/m zondag 10 augustus 2014
Ieperfest 2014
Festivalterrein
Ieper
2014-08-08 t/m 20104-08-10
John Van De Putte en Yentl Stée

Naar jaarlijkse traditie begin augustus hebben we na Festival Dranouter in de Westhoek het Ieper Hardcore Fest. De organisatie slaagt er al jaren in om een affiche neer te zetten om u tegen te zeggen. Zowel hardcore als metal als punkfans die bij grotere festivals zoals Graspop of Groezrock niet aan hun trekken komen,  krijgen hierbij het leuke alternatief aangeboden. Een muzikale meerwaarde zondermeer! Trouwens, wie er de rijke geschiedenis van dit festival op napluist, zal trouwens versteld staan hoeveel grote namen er in die jaren al passeerden. Op die manier is Ieperfest uitgegroeid tot een écht cultfestival …

Tijd eens te kijken wat voor een parcours we aflegden tijdens de driedaagse

dag 1 – vrijdag 8 augustus 2014
Op vrijdag 8 augustus mocht ik weer eens lekker vroeg mijn hoofd uit mijn tent steken want het zou niet meer lang duren vooraleer de eerste band op Ieperfest van start ging. Ok, eigenlijk was er de dag ervoor ook nog een prefest maar daarvan resten me nog slechts vage herinneringen en hoofdpijn. (Y)

Depths mocht als eerste van start gaan in de spiksplinternieuwe tent, de trench. Hoewel deze inderdaad heel klein was zoals sommige medewerkers al reeds op voorhand lieten weten was ze toch net ietsje groter dan ik had verwacht. De vrij onbekende maar goeie post-hardcore met wat metalinvloeden sloeg er echter langs geen kanten in om de tent te vullen. Onterecht trouwens want wat ze brachten was best wel goed, langs de andere kant was het nog te vroeg en waren de kleuren van de tent net ietsje te ongepast om helemaal mee te gaan in de sfeer die de heren op podium trachten te maken. (Y)

Test of Time mocht vervolgens de mainstage ontmaagden. De heren brachten hun punky Hardcore met heel veel passie waar er wel vaker een straight-edge boodschap werd tussen gestoken. Helaas gooide voornamelijk een zwak geluid en een toch eerder zwak stemgeluid roet in het eten. Ook is het altijd jammer dat er dergelijke energieke muziek bekeken wordt door een eerder tam publiek. Maar bon, al bij al was het zeker niet slecht en ben ik er zeker van dat ze wel wat zieltjes hebben bij gewonnen. (Y)

Vóór het middageten stond er een flinke muilpeer op het menu die met veel liefde (of ja, iets in die aard) werd gebracht Corrupt Moral Altar. Voor ik ze op de affiche zag staan had ik geen flauw idee wie ze waren maar de zwartgeblakerde Sludgy Grindcore ging hard en sloeg duidelijk zijn doel niet mis op het niet erg talrijke publiek. Jammergenoeg sloegen de heren er niet in om het publiek in beweging te krijgen hoewel dat wel niet aan het optreden zelf zal gelegen hebben. (Y)

Volgende band op het lijstje waren de heren en dame uit Aarschot Musth. De sludgy post-metal van deze band liet de trench al ietsje voller lopen en sloeg er ook in wat sfeer te brengen op het publiek. Jammergenoeg was de voorziene tijd (amper een halfuurtje) voor deze muziek veel te kort om compleet meegesleept te raken. Ik ga ze zeker nog eens zien als ik de kans krijg want het was vet. (Y)

Malevolence werd als ‘one of the fastest rising UK crossover bands’. Op podium klonk het toch allemaal wel een beetje meer als Hardcore doorspekt met wat (lichte) Death Metal invloeden. Echt memorabel klonk het eigenlijk ook niet. Zowel de Hardcore als de Metal die gespeeld werd waren vrij cliché en oninteressant. Wat wel opviel is dat de muziek blijkbaar gemaakt is om live-gespeeld te worden want het publiek durfde zich toch wel eens geven. Slecht was het zeker niet, middelmatig was het jammergenoeg wel. (Y)

Ja sire er zijn nog Belgen... Het Luikse Surge Of Fury zorgde voor een halfuurtje beatdown hardcore ‘a la Bulldoze’ en ‘Everybody Gets Hurt’. Het energieke combo was op dreef en hun agressieve, groovy sound stond in voor een energieke pit. Deze undergroundhelden zorgden voor de nodige moshparts en maakten indruk met hun no nonsense sound. Hard en meedogenloos beukten ze door hun playlist en speelden ze enkele nieuwe tracks van het upcoming album. (J)

HERDER IS HARDER! Op Hellfest waren ze dat al en daar was ik dan ook lovend over en op Ieperfest deden ze het nog eens over. Alhoewel ze het dit keer wel in een veel kleinere tent moesten doen, maakte dat niet echt uit voor deze Nederlanders. Ze gingen even hard zoals gewoonlijk met hun Sludge , hoewel  de frontman deze keer toch net ietsje minder furieus overkwam. Ondanks dit bleef het een mooie show waar ze trots op mogen zijn. Volgend jaar mogen ze zeker nog eens terugkomen. (Y)

Een pak hanenkammen even later in de marquee voor Total Chaos. De oerpunkers uit Californië tekenden begin de 90's bij Epitaph maar leverden hun laatste albums bij enkele kleinere labels af. De band moet het hebben van hun liveshows hier. Hun typische streetpunk en ‘oi’  was doorspekt van diverse boodschappen over 'government' & 'dicrimination'; ze kweten zich voortreffelijk van hun taak, al liepen de spoken words soms wat uit de hand...
Weinig nieuws onder de zon maar gewoonweg rammen zonder al te veel franjes. (J)

Conan werd last-minute aan de line-up toegevoegd maar daar zal je waarschijnlijk niemand horen over klagen. Ook zij werden in de kleine trench gezet; eventjes vreesde ik dat er wel eens plaatsgebrek zou zijn maar vreemd genoeg bleef het grote volk weg. Niet erg want dan was er lekker meer plaats voor mij om van Conan te genieten en dat deed ik ook met volle teugen. Waar de kleine zweterige setting en kleuren van de trench een eerder negatieve uitwerking hadden op de meeste tragere bands,  maakte Conan deze setting zich helemaal eigen en speelde de tent (gelukkig niet letterlijk) plat. Veel te vroeg moesten ze helaas  afscheid nemen en ze lieten het meeste volk met een blije glimlach buiten. (Y)

Backtrack kwam de mainstage platspelen met lekkere NYHC. Er was redelijk wat volk komen opdagen voor deze band hoewel ze voor ondergetekende tot voor kort nobele onbekenden waren. Ik was wel onder de indruk van wat ik op de albums hoorde en besloot om toch maar eens te gaan zien wat ze er van maakten op de shows. Ik werd gelukkig niet teleurgesteld,  integendeel, de muziek komt live pakken beter over dan op plaat , gezien het al duizend keer gehoord was. Live sleurt deze band echter een energie mee die ook oversloeg op het publiek en op mij. Mooi, zeker een aanrader om nog eens te zien.(Y)

Ook 'streekgenoten' Adolescents is zo'n band met dezelfde attitude. Al staan zij nog een trapje hoger;  samen met oa Minor Threat en Black Flag worden ze genoemd als één van de bands die voor de punkrevival zorgde begin jaren '80. Ze kenden intussen een pak bandwissels en werden meerdere keren 'on hold'  gezet , maar zijn nu weer een tijdje 'on the road'. Hier was veel meer variatie te noteren  dan bij Total Chaos,  met name van snelle hardcore naar melodieuze surfpunk , onder aanvoering van frontman Tony Cadena.
Ook vorig jaar stonden ze hier en vonden we hen  snediger, maar dit nam niet weg dat we van een onderhoudende set genoten.(J)

Syndrome zou alvast één van de rustigste bands van het festival worden. Een maand of twee eerder was ik onder de indruk van wat deze man live bracht tijdens Church of Ra dus was dit alvast een must-see voor deze editie. Jammergenoeg was ik ietwat teleurgesteld hoewel dit eigenlijk niet aan de show zelf lag maar eerder aan de setting. De Trench was namelijk absoluut niet geschikt voor deze show, niet dat er veel volk aanwezig was, maar het was daar enorm licht waarbij je dan nog eens allerlei kleuren in je gezicht gezwierd kreeg. Het aanwezige publiek wist ook geen seconde te zwijgen waardoor het heel moeilijk werd ten volle op te gaan in de zeer rustige en atmosferische muziek van Syndrome. Spijtig… (Y)

Of Dead Kennedys überhaupt wel de moeite zou zijn zonder Jello Biafra was toch wel de hamvraag. Eventjes bij het openen van de set leek het ook wel degelijk zo dat we gewoon wat bejaarde punkers een paar liedjes gingen zien spelen. Gelukkig schoot de show wel goed op gang en werden mijn twijfels de grond in geramd. Ze speelden uitmuntend en bij klassiekers zoals “Holiday in Cambodja”, “Too Drunk To Fuck” en “California Über Alles” ging het dak er dan ook helemaal af. Zeker nog niet uitgespeeld deze heren. (Y)

Ouderdomsdekens The Dickies zijn de Rolling Stones van de punkrock. Sinds '77 alive and kicking en de 'survivors' van de L.A punk explosie. In hun gekende stijl vol humor en met de nodige covers, gaven ze hier op hun eerste Ieperperformance een pak bands het nakijken. Met hun naturelle drive en energie dwongen ze tonnen respect af van het publiek. Oud maar zeker niet  versleten speelde het charismatische kwintet covers als  “Night in white satin” en “Paranoid”, afgewisseld met eigen werk. Een verademing tussen al de nieuwe hardcore ... (J)

Lekker crusten met Martyrdöd was het volgende op het programma. Dit keer stond de Trench echter wel lekker vol en terecht , want deze jongens kwamen iedereen verpulveren met hun vernietigende mix van Crust, D-Beat, Black Metal en ieder ander genre die ze konden gebruiken om het publiek tot pulp te kloppen. De pit ging hard en zowel de band als het publiek hadden er echt zin in. Ook de trench leek een ideale locatie te zijn voor deze portie geweld; gezien iedereen op elkaar gepakt zat werd het eigenlijk onmogelijk om niet mee te bewegen. (Y)

Ringworm is eigenlijk het resultaat dat je krijgt als je een bende metalheads hardcore laat spelen. Op album klinken ze soms een beetje te eentonig om echt boeiend te zijn. Niettemin maken ze sterke nummers en hebben ze ook een unieke sound die het toch wel interessant maakte om ze eens live te zien . Wat ik op het podium zag, verpulverde echter alle negatieve meningen die ik over ze had. Naast het feit dat ze één grote furie waren , brachten ze ook een andere sound en vibe mee die ze op album produceren. Op album hebben ze een eerder Thrash Metal-achtige Hardcore/Metalcore sound maar op het podium gaat het allemaal stukken sneller tot het zelfs aan de Grindcore grenst. Zeker een aanrader om eens live te zien als ze nog eens in de buurt spelen. (Y)

Normaal zou hier een review van Blind to Faith gestaan hebben maar de Trench was echter zodanig gevuld dat het voor ondergetekende onmogelijk was om nog binnen te raken. Jammer want blijkbaar was het een van de beste shows van geheel Ieperfest. Niets aan te doen en op naar de volgende dan maar en dat was Converge. Als deze naam je onbekend in de oren klinkt raad ik je onmiddellijk aan om je muziekkennis uit te breiden want je mist iets in je leven. Op album staan deze heren garant voor zeer chaotische en eigenwijze maar toch vreemd gestructureerde Hardcore/Metalcore waarbij vaak geflirt wordt met Mathcore. De vraag was dan ook maar ten zeerste of ze die gecontroleerde chaos live ook konden brengen of gingen verdrinken in hun eigen muziek. Gelukkig deden ze dit fantastisch en het maakte niet uit of je alle songteksten achterstevoren, terwijl je een handenstand doet , kon meezingen en of je Converge nog  kon uitspreken. Bewegen ging je doen tijdens deze show. Vooral de vocals waren het meest bevreemdend, ze klonken vrij anders dan op het album en hielden het midden tussen roepend zingen en gewoon roepen. Niet dat dit stoorde ...(Y)

Tijd om even onze wonden te likken en te relaxen op Jesu. Dit Post-Metal ‘projectje’ van Justin Broadrick (Godflesh) dient  er immers perfect voor. Hoewel  er het één en ander te bezien was op het podium kon je eigenlijk gewoon tijdens de ganse set perfect je ogen sluiten en je laten meevoeren door de muziek . Het duurde dan ook niet lang vooraleer het merendeel van het publiek (waaronder ikzelf) in een trance stond mee te bewegen op de muziek. Hierbij zou de avond eigenlijk perfect afgesloten kunnen worden want tegen het eind van de set was iedereen lekker ontspannen. (Y)

JAMMER want er was eerst nog No Warning. Een ietwat vreemde headliner naar mijn persoonlijke mening omdat deze band nu niet onmiddellijk echt gekend is en er wel wat grotere namen op het festival stonden die perfect deze positie konden innemen. Ook muzikaal wist deze Canadese Hardcore Punk band mij niet helemaal te overtuigen. Niet dat het slecht was, integendeel. De muziek was lekker en werd met veel energie en enthousiasme gebracht maar tegen het midden van de set had ik echter het gevoel dat ik het allemaal wel wat gehoord had en begon het eigenlijk een beetje te vervelen. Op dat moment besloot ik dan ook om terug te keren naar de camping en heb zo onderweg eigenlijk nog de rest van de nummers kunnen horen.(Y)

dag 2 - zaterdag 9 augustus 2014
Onder de eerste bands zat er niet onmiddellijk iets dat ik wou zien dus werd de dag onmiddellijk afgetrapt aan de mainstage met Ashes. Dit is een vrij jonge Hardcore band en dat hoor je ook. Muzikaal is het allemaal strak en energiek gespeeld maar het mist nog wat een eigen gezicht en klinkt een beetje teveel als iets wat je al duizend keer gehoord hebt. Langs de andere kant is wat ze deden wel goed en zit er heel wat potentie verscholen in de muziek. Toch een band die je in de gaten mag houden. (Y)

Met hun mix van Crust, Sludge, Hardcore en Metal was het eventjes vrezen of ze die sfeer wel zouden kunnen overbrengen in de kleurrijke Trench. Gelukkig bleek dit geen probleem te zijn voor Link. De show was goed maar je kon het ook niet echt memorabel noemen hoewel dit waarschijnlijk eerder aan mij en het vroege uur lag, dan de kwaliteit van de show zelf want velen gaven namelijk aan dat het één van de beste shows was die ze gezien hadden. (Y)

Pushed Too Far was de volgende band op mijn lijstje. Hoewel de band op album me geen hol kan boeien werden ze me meermaals al aangeraden om live te bekijken. Dit bleek echter gewoon mijn ding niet te zijn, niet dat het slecht was. Het was gewoon mijn ding niet. Na een paar nummers besloot ik dan ook om naar de marquee af te zakken (Y)

Church of Misery  was toch wel één van de bands die ik moest zien op deze editie. De heerlijke Stoner Metal uit Japan is er namelijk ééntje om duimen en vingers van af te likken. Na zeker niet onlangs een slecht album te hebben uitgebracht was het nu eens tijd om te zien of ze het live allemaal ook konden brengen en jawel hoor dat deden ze. Niet enkel de muziek was goed, de gezichtsuitdrukking en performance van zowat ieder groepslid maakte het nog zoveel beter en sloot perfect aan bij de muziek. De vreemde dansjes van de frontman, de ogen van de gitarist , die alle kanten uitschoten en de bassist, die besloot zijn bas tot onder zijn knieën te laten hangen en enkel op ‘de nek’ te spelen. Een fantastische show, waarschijnlijk zelfs één van de beste van deze editie. (Y)

Angel Du$t had een beetje pech dat ze net op één van de warmste momenten van deze editie op de mainstage stonden. Dit zorgde ervoor dat het publiek niet los kon gaan bij de energieke Hardcore (skate) Punk van dit Amerikaanse zootje ongeregeld. Of dat dacht ik tenminste want het publiek gaf geen ruk om het weer en ging lekker wild. Hard en snel, zo kan je je het optreden nog het beste samenvatten. (Y)

Lekker naar D.O.A. gaan in de Trench. Deze stond gelukkig nog niet helemaal propvol toen deze Old-School Hardcore Punk legendes hun aftrap deden. Naarmate de show vorderde , werden we echter samengepropt en terecht ook. Deze kerels zijn immers legendes. Ik keek wel uit naar deze band, maar jammergenoeg wisten ze me niet helemaal te overtuigen tijdens de show en kwam de set een beetje middelmatig over. (Y)

Misery Index maakte dit echter helemaal goed door de Marquee compleet kapot te spelen. Niet dat het geheel onverwachts  was dat een band die zijn naam leent aan het beste album van Assück lekker hard gaat. De Death Metal doorspekt met Hardcore en Grindcore invloeden sloeg in op het publiek als een bom en die ging dan ook lekker hard. Gedurende de gehele show was er een mooie pit en het publiek stond geen seconde stil. Ook de band had er plezier in en dat viel op. Mochten gerust wat hoger staan van mij. (Y)

Strength Approach was niet aan zijn proefstuk toe hier in Ieper. De graag gezien Italianen stonden al enkele keren op de affiche. Zoals steeds speelde het kwartet snelle oldskool hardcore waar Cro Mags en Madball nooit ver weg waren. Het enthousiasme en de intensiteit droop van de band af en naast al het geweld konden we spreken van een sfeervolle set. Een band met de juiste spirit, die terecht respect kreeg! (J)

Naar Antisect dan maar. Vrij schoorvoetend moet ik toegeven dat ik deze band maar nog vrij recent heb ontdekt terwijl dit zowat één van de beste Anarcho-Punk bands in de geschiedenis is. De rauwe mix van Metal en Hardcore Punk neigt eigenlijk een beetje naar de Crust uit alhoewel op het moment toen deze jongens ermee begonnen er nog geen sprake was van Crust. Naast de muziek had Antisect ook een boodschap en als je gedurende het festival nog geen foldertje had , zou je nu wel zeker die boodschap moeten begrijpen gezien het via een kleine bescheiden beamer op de achtergrond werd geprojecteerd. Gedurende de show zelf kreeg je daardoor ook het gevoel dat je niet zomaar op een show was maar kreeg je daar het lekkere gevoel alsof je klaar was om het huidige systeem kort en klein te gaan kloppen. Toen de zanger dan ook nog eens besloot om zich te bemoeien in de pit brak de hel los. De rest laat ik aan jullie verbeelding over. (Y)

Opvallen , dat kon je  wel zeggen van SNFU. Dit zootje ongeregeld onder de 52 jarige weirdo Ken Chinn – in glitterpak! – heeft  reeds 10 albums uit. Melodieuze punkrock hadden we met z’n soms cynische teksten en zijn vreemde uitspattingen; ze maken van dit alles een aangenaam kijk- en luisterstuk. Zijn grapjes tussenin bleken niet altijd geslaagd maar dat nam niet weg dat de Canadezen het grootste deel van de tent voor hen konden winnen. Tracks als “Cannibal cafe” en “Head smashed in buffalo jump” waren die grappige noot tussen al de metal- en hardcorebands. (J)

Nu was het tijd voor de Brutal Death Metal van Suffocation; ik had wat mijn twijfels over hoe ze het zouden doen. Niet dat ik twijfelde aan hun muzikale kunnen maar het jaar ervoor stond er een andere legendarische Death Metal band namelijk Malevolent Creation en die mochten tevreden zijn met een wel heel bescheiden publiek. Gelukkig droeg het publiek Suffocation wel een warm hart toe en was  er dus lekker veel belangstelling voor de mainstage. Suffocation speelde hard zoals gewoonlijk en dat nam het publiek hen in dank af door nog harder te gaan. Tegen het eind van de set waren we dan ook helemaal murw geklopt ; deze band keek tevreden terug  op een goeie show. (Y)

De kleine clubtent 'trench' puilde wat later uit voor  King Nine, één van de upcoming bands uit het huidige hardcorecircuit. De New Yorkse formatie – tot voor kort  slechts 1 demo - speelde een ultrakorte maar zeer hevige set. Met die kenmerkende DIY mentaliteit timmert het vijftal gestaag aan hun weg. De tent ging volledig overstag voor de catchy NYHC en er was enorm veel bedrijvigheid in de pit waar het er hard kon aan toegaan. Het onlangs gereleaste debuutalbum zal wellicht voor de definitieve doorbraak zorgen die de band verdient.  Wij kijken alvast uit naar een volgend optreden. (J)

Met Conflict had Ieperfest nog een Anarcho-Punk legende binnen op hun festival. Eentje die je trouwens niet zo vaak live kan zien zoals ook mooi beschreven staat op hun website , dus dit was een mooie kans om ze eens aan het werk te zien. De heren mogen dan niet meer van de jongste zijn , ze slagen er nog steeds in om hun gal over de hedendaagse maatschappij te spugen alsof ze nog steeds 20 waren. Hoewel het muzikaal lekker klonk  en het publiek zich volledig smeet,  was er toch een ander toppunt aan de show, namelijk de drummer die er uit zag alsof hij uit een jaren ’80 actiefilm kwam en zo speelde. (Y)

Het sympathieke gezelschap van Deez Nuts stond even later op de mainstage, met ex- I killed the prom queen drummer JJ Peters op vocals als ideale frontman. Van bij het eerste nummer kregen we een kolkende pit en viel een enorme 'unity'  op. De Australische band speelde strak, stond scherp  en hield er een enorme drive op na. De aanstekelijke, uptempo hardcore met flarden hiphop zorgden voor een enorme vibe, horden stagedivers waren vóór het hoofdpodium en  het was  'vechten' voor je plaats'. Op korte tijd heeft deze band een enorme fanbase weten op te bouwen, de sterke albums en stevige livereputatie werden hier nogmaals bevestigd.
Absolute hoogtepunten “Band of brothers” en “Go veg” werden luidkeels meegezongen en waren de ideale 'party hardcore'. (J)

Antidote mocht vervolgens in de Trench spelen, deze legendarische NYHC in de trench zetten , bleek echter niet het strakste plan ter wereld (of juist wel het strakste plan ter wereld als je binnen raakte). Ik raakte dus niet meer binnen, na 5 minuten een poging te wagen om toch iets te zien van buiten gaf ik het op. Jammer want ik had ze echt wel graag gezien. (Y)

Morning Again was headliner in de marquee en hadden hun plaats echt wel verdiend met hun legendarische Straight Edge metalcore. Naar het schijnt spelen deze heren strak en dat bewezen ze wel tijdens deze show. Op album kan deze band me niet echt zo hard boeien maar dat komt waarschijnlijk omdat deze muziek gemaakt is om live te spelen. Doordat ik een goed plaatsje wilde voor Gorilla Biscuits heb ik echter niet de gehele set kunnen zien maar wat ik gezien heb was alvast goed. (Y)

Gorilla Biscuits zal waarschijnlijk wel geen introductie nodig hebben. Deze legendarische SxE Hardcore band heeft dan ook al lang zijn strepen verdient en heeft hier een terechte headliner positie verworven. Gedurende hun show bewezen ze ook dat anno 2014 Gorilla Biscuits er nog steeds staat als een bus. Hoewel het al best laat aan het worden was , liet het publiek dit niet aan hun hart komen en ging het nog een keer helemaal los. Van vermoeidheid was er absoluut nog geen sprake, na de show daarentegen…

dag 3 - zondag 10 augustus 2014
In België is Toxic Shock ondertussen geen onbekende meer in de underground scene. Op Ieperfest mochten ze echter lekker vroeg de Trench openen om 11u. Een betere manier om wakker te worden dan met 20 minuten lekkere Crossover Hardcore/Thrash Metal is er niet. Alhoewel het vrij vroeg was, was er toch wel al wat volk aanwezig in de Trench om deze heren aan het werk te zien en er begon al eens een bescheiden pit. Leuk, volgend jaar wat langer graag. (Y)

Kids Insane was ook op het laatste moment nog toegevoegd aan de affiche. Na een wel heel harde show op Groezrock wou ik deze knullen uit Israhell (Israël voor de niet-snappers) wel nog eens zien. Hoewel het hier wat minder hard aan toe ging dan toen , bleef het wel een goeie show met sterke Hardcore Punk nummers. Ik had echter wel het gevoel dat de marquee eigenlijk te groot was voor een band zoals dit en dat ze waarschijnlijk zich beter zouden thuis voelen in de Trench. Er was dan ook niet zo erg veel volk aanwezig wat toch wel een beetje de vaart van de show weg nam. (Y)

Skeletonwitch mocht vervolgens de marquee tot pulp kloppen met hun zwartgeblakerde Thrash Metal en dat deden ze met glans. Naast langharig tuig waren er ook verbazingwekkend veel hardcore kids aanwezig terwijl er toch een best wel goeie hardcore band bezig was in de Trench (ik twijfelde zelfs eventjes om Skeletonwitch maar half te bekijken). Gelukkig deed ik dat niet want Skeletonwitch was ronduit fantastisch.(Y)

Normaal zou je hier een review van Bane kunnen lezen maar door een zware wind besloot men om tijdelijke de mainstage af te sluiten voor de veiligheid van de bezoekers, dit had als gevolg dat Bane in de marquee moest spelen wat er voor zorgde dat er wat verschuivingen waren. Dit had als gevolg dat ze samenvielen met Kiss the Anus of A Black Cat die ik toch wel eens wou zien. De vreemde combinatie van synth-pop, shoegaze, indierock,… leek immers zeer interessant op album. Ik verduidelijk even dat zij hier uiteindelijk de saaiste band van Ieperfest waren ;  ik kan het niet op de omgeving steken want de show was gewoon slecht. Het geluid stond al niet bijster goed afgesteld en van de trance die dit soort muziek zou moeten brengen,  was totaal geen sprake. Toen ik besloot om toch maar naar Bane te gaan bleek het jammergenoeg al afgelopen te zijn. (Y)

Maroon werd ook verplaatst naar de marquee doordat de mainstage nog niet open was. Eigenlijk wou ik deze band voornamelijk zien omdat ik als 12-jarige een enorm grote fan was van deze band. De metalcore van deze band is nochtans niet echt fenomenaal of uitzonderlijk te noemen toch hadden ze iets. Ik had ze ook nog nooit live gezien dus dit was mijn grote kans. Jammergenoeg bleek er niet echt veel van mijn liefde over toen ze begonnen; niet dat het slecht was maar na enkele nummers had ik het allemaal al gehoord en heb ik dan ook de tent verlaten. (Y)

Terwijl ik me aan het voorbereiden was om naar de show te gaan van H2O,  kreeg ik doodleuk te horen dat mijn tent plat op de grond lag op de camping. Eerst dat fiasco gaan oplossen dus; ik kon Grand Magus nog deels op de kop tikken . Ze konden mijn gebroken hartje nog meer breken maar dan op de goeie manier. “We play Heavy Metal and we are here to confuse you”. Met deze gevleugelde woorden trapten de heren hun set af en laat ik al zeggen dat dit er eentje was om u tegen te zeggen. Drie kwartier lang werden we gebombardeerd van heerlijke Doomy Heavy Metal. De meesten zullen waarschijnlijk deze band niet gekend hebben maar gezien het publiek zich amuseerde zullen ze wel heel wat zieltjes bij gewonnen hebben. (Y)

Repulsion was de volgende in de marquee en ondertussen was  de mainstage  weer geopend. Dit was toch ook wel één van de bands waar ik naar uit keek , ook al was het maar om hun magere performance van op Hellfest goed te maken. Gelukkig deden ze dat ook door doodleuk één van de beste shows van geheel Ieperfest te spelen. De klonterige Death Metal met vroege Grindcore invloeden van deze heren mistte hun doel niet en toonde aan dat Death Metal inderdaad zijn plek kent op Ieperfest. Het publiek liet zich gaan en naast enkele crowdsurfers begon er zich ook een lekkere pit te vormen die de hele show bleef lopen. Mooi, misschien toch nog eens tijd om iets uit te brengen jongens? (Y)

Na de fantastische show van Repulsion ging ik goedgezind naar de mainstage om daar Boysetsfire te gaan bekijken, mijn verrassing was dan ook groot toen ik de stukken minder aangename muziek van Ignite naar mijn kop kreeg gesmeten. Blijkbaar hadden deze bands van plaats gewisseld doordat Ignite er niet op tijd ging raken. Dan maar terug de marquee in aangezien Ignite absoluut niet mijn ding is. (Y)

Crowbar roept nogal verdeelde meningen op. Afhankelijk aan wie je het vraagt is het één van de beste bands binnen het sludge-genre of één van de meest overroepen kutbands die enkel de rest overtreft in saaiheid. Ikzelf behoor tot de eerste categorie hoewel ik ook wat mijn twijfels had. Het nieuwe album kon mij niet echt bekoren dus er waren twijfels of Crowbar live ook wat zijn furore zou verliezen. Dit leek gelukkig niet zo met als gevolg dat ik 50 minuten lang zwaar in trance met mijn hoofd zat te schudden op de smurriemuziek van Crowbar. Niet enkel ik maar zowat iedereen in de tent trouwens. Aparte ervaring. (Y)

Jammergenoeg door de problemen moest Heaven Shall Burn een stuk later beginnen dan verwacht wat als gevolg had dat ze ook later moesten stoppen. Dit had als gevolg dat ik mijn jeugdhelden maar voor een klein deel kon zien aangezien er vervoer voorzien was en die op een specifiek uur moest vertrekken. Wat ik echter gezien had van de show was ronduit fantastisch en brak mijn hart des te meer dat ik de show halverwege diende te verlaten. Het zal voor een volgende keer zijn. (Y)

Ieperfest mocht door een gedurfde en gevarieerde line up terugblikken op een geslaagd weekend.

Organisatie: Ieperfest, Ieper  

Moodstock 2014 - Elektronisch muziekfestival - Daverend Limburg
Moodstock 2014
Festivalterrein
Wijchmaal - Peer
2014-08-09
Chandra Rowe

Waar in t bronsgroen eikenhout, elke Limburger zal met trots verder kunnen aanvullen. Op deze zonnige zomerdag zal er echter geen nachtegaaltje zingen, we maken ons op voor het elektronisch muziekfestival Moodstock. Hoewel de festivalsite zich 3km verder bevindt, hoor ik de eerste beats mijn woonkamer bereiken. Het belooft een voeten-stampende-dag te worden, op naar Wijchmaal.

Geheel uitzonderlijk krijg ik van de organisatie de kans om Moodstock tot het uiterste te exploreren, de full Moodstock experience zeg maar. Bij aankomst ontvang ik een artiestenbandje, wat me meteen tot VIP bombardeert. Ik voel me Gulliver op een van zijn reizen en kan niet wachten om mijn ontdekkingstocht te beginnen.

In de Casablanca tent mag Barry Kill het festival openen. Van ver lijkt de DJ op David Guetta, al stopt de vergelijking hier dan ook. Ik nestel me in de geïmproviseerde zitkamer en neem hetgeen wat rond me gebeurt op. Met de zon op mijn gezicht en toestromend volk is dit alvast een goed begin. Kill brengt zachte, oorstrelende beats en de eerste mensen wagen zich al aan een danspasje hier en daar.

Zoals dat gaat bij rondtrekken, beland ik per toeval backstage. Mijn Moodstock experience zal een geheel nieuwe wending nemen, daar ik zelfs mee mag helpen met het maken van cocktails. Hierdoor mis ik wel even wat er op de weide gebeurt, maar de sfeer achter de schermen maakt alles ruimschoots goed. Ik ontdek dat er een verscholen bacardi-cola maker in me schuilt, die het goedje ook nog weet aan de man te brengen. Al lijken de vooruitzichten van deze carrièrewending positief, ik besluit toch terug naar de weide te trekken en me aan mijn vooropgesteld plan te houden.

Aan de andere kant van de Casablanca bevindt zich namelijk nog een tent, de Grooveyard. Hier wordt house van de bovenste plank gedraaid. Het decor dient ook vernoemd te worden, daar het lijkt of je de hele dag onder een sterrenhemel staat te dansen. Met namen als Tom Leclerq, 2Dirty en Franky Rizardo mag je er zeker van zijn dat ook hier vanavond een groot dansfeest zal losbarsten. Jammer genoeg liggen mijn house dagen al ver achter me, ik trek me terug richting Casablanca.

Shaun Reeves en Ryan Crossen zetten de avond in en menigte laat de Wijchmaalse grond op zijn vesten daveren. Zelf beland ik bovenop de schouders van een goedwillige danspartner, hier blijf ik nog even.

Steve Bug zal het festival afsluiten en ik besluit volop gebruik te maken van mijn VIP-arrangement. Achter de draaitafels, in gezelschap van, zie ik hoe de menigte volledig uit de bol weet te gaan. De organisatie laat weten hoeveel tijd Steve Bug nog heeft en het einde van Moodstock lijkt haast in zicht. Nog voor de laatste beat door de boxen schalt, sta ik terug aan de andere kant van de draaitafel om al dansend het festival af te sluiten. Steve Bug’s sessie is een aaneenschakeling van oorwormpjes, die we met plezier laten zitten.

Moodstock 2014 zit er al weer op en bij het naar buiten gaan denk ik terug aan het Limburgs volkslied en vervang de woorden als volgt: Daar is mijn muziekland,  Wijchmaals dierbaar oord!!!

Organisatie: Moodstock

Yellowstock 2014 – vrijdag 8 en zaterdag 9 augustus 2014 – stoner ’rock’ psychedelica bij uitstek!
Yellowstock 2014
Festivalterrein JH De Bogaard
Geel
2014-08-08 & 09
Simon Van Extergem

Ook dit jaar begaven we ons opnieuw naar Geel voor Yellowstock. Yellowstock is de Belgische hoogmis voor psychedelica en stoner-rock en alles wat daartussen en rond zweeft. Of om het in hun woorden te zeggen: ‘Psychedelic rock and beyond’.
Ze zijn intussen al aan hun achtste editie en jammer genoeg zal dit ook de laatste zijn. Nochtans was deze editie volledig uitverkocht. Twee dagen heerlijke muziek dus, voor een prikje, want dag 1 was gratis. En die dag had al heel wat te bieden.

dag 1 – vrijdag 8 augustus 2014
Door file in Antwerpen zijn we 1,5 uur later dan gepland aangekomen . Natuurlijk net op tijd om de laatste seconde van de band die ik wou zien nog te aanschouwen.
Lees anders de review van Eindhoven Psych Lab om iets over Antroprophh te weten te komen.
Anthroprophh: Zij tappen duidelijk uit een heel ander vaatje. Zij gaan wel van bij het begin voluit. Hard, snedig met solo’s doorregende muziek. Maar wel gevat, gebald en psychedelisch. Het fors uitgebouwd drumstel heeft de muziek al direct een heel andere klank. Met slechts 3 man slagen ze erin om onvoorstelbaar vol te klinken. Wanneer enkel drum en gitaar worden gespeeld hoor je de echte psychedelische kant van deze band. Maar wanneer de bassist de muziek weer aanvoert en zijn effectenbord bovenhaalt gaat het opnieuw de andere richting uit. Hardrock met een vleug psychedelica. En zo zijn we de gehele set de speelbal tussen deze twee verschillende gezichten van de band. Ondanks de twee gezichten blijft de band wel als één lichaam klinken, een band met een eigen smoel, hoe gespleten die ook mag zijn. Je blijft de gehele set geboeid luisteren, je afvragen wat het volgende nummer weer zal brengen.

Over naar de orde van de dag. Swamp Machine mag deze muzikale avond inleiden. Een Nederlandse band. En hun naam hebben ze niet gestolen. Vuile, modderige, zware stoner-blues. Ze klinken ook als een vrij goed geoliede machine. Dus 2 vliegen in één klap. Die machine blijkt uit 3 man te bestaan: drummer, gitarist en bassist. De bassist neemt ook de zang voor zich. Hun muziek deelt mokerslagen uit, maar dan wel slagen die ik reeds gehoord heb. Geen vernieuwing in de swampstoner, maar wel een mooie staalkaart van hoe zo'n band moet klinken. De psychedelische projectie op de achtergrond ondersteunt het geheel ook mooi.

En terwijl op het plein ernaast iets aan het spelen is dat voor een ska-coverband moet doorgaan (ander festival, bijna dezelfde locatie) bereiden we ons rustig voor op The Cosmic Dead. Maar voor hetgeen we hoorden kon je niet voorbereid zijn (misschien dat een zekere hoeveelheid drugs het antwoord was). Een 40 minuten lange trip van welgeteld 2 nummers. 2 nummers die mijlenver uit elkaar liggen, en toch zo dichtbij. Het eerste een hele trage opbouw met zeer subtiele tempowisselingen. Het tweede een zeer rustige start, een brute overgang en dan vol gaan. Altijd oog voor details, voor schoonheid, voor pracht. Je wordt in het optreden gezogen en niet meer los gelaten. Beklijvend en begeesterd. Een krachtige, bezwerende trio, dat niet snel vergeten zal worden.

Rare jongens, die Belgen. En die naam doet Briqueville alle eer aan. Want het zijn vreemde vogels. Nog maar hun 3e optreden, maar wel al het voorprogramma van Amenra mogen spelen en nu headliner op Yellowstock. Een geweldig parkoers dus voor deze heren. In geheel eigen stijl betreden ze het podium: een onheilspellende intro, zwarte kappen en capes, gouden maskers die de identiteit afschermen van het publiek. Maar muzikaal houden ze niets verborgen. Een mix van vooral sludge met een beetje progrock.
Stevige muziek dus, die het moet hebben van herhaling en stevig beuken. Vooral de drum excelleert want met zijn stevige halen verheft hij de muziek naar een hoger niveau. Maar ze kunnen niet altijd goed wegstoppen dat ze nog maar 3 shows hebben gespeeld. Dat mag meer, veel meer. Eens ze een routineus geheel zijn, zullen ze hoge toppen scheren, hele hoge toppen. Dus ga dat zien, als je ooit de kans hebt. Een belevenis en een beleving die je niet mag missen.

dag 2 – zaterdag 9 augustus 2014
De eerste band van de dag geeft ons al een voorsmaakje van wat we kunnen verwachten. Het Droste Effect mixt psychedelica en stonerrock. Af en toe gieten ze er nog wat sludge bovenop. Een gedurfde combinatie, maar wel een die werk en die perfect op dit festival past. 4 heren in klassieke formatie: gitaren, bas en drums. Ideaal voorgerecht om de dag te starten.

Vriendelijke jongens, die Denen. Misschien iets minder snel gezegd. Maar voor The Wooken Trees gaat deze vlieger wel op. Ze zagen er zeer blij uit dat ze op Yellowstock mochten staan. Deze keer geen psychedelica of stoner, maar wel post-punk. Alhoewel de zanger het perfecte stemkleur heeft voor deze muziek, is hij niet altijd even toonvast. Ook de rest van de band laat zich op iets te veel foutjes betrappen om er een geslaagde show van te maken. Toch zit er iets in deze muziek. Dus zeker nog niet opgeven deze jongens. Nog even dat repetitiekot in en dan zullen ze er wel staan.

The Oscillation - Nog eens wat echte psychedelica, en dat was zeer welgekomen. Zeker als het op die manier wordt gebracht. Een ode aan het genre. Een prachtige set. De zaal stond stampend vol, en dat voor de eerste keer deze avond. En meer dan terecht. Een fantastische drumster, een geniale bassist en een zanger/gitarist die het geheel doet zweven, doet glijden, doet daveren, doet trillen. Als er nog mensen zijn die zich afvragen of psychedelische muziek heden ten dage nog vers en jong kan klinken, ga dan eens luisteren naar the Oscillation. U zal volmondig ja roepen en dat er nog veel mag komen!

Monomyth brengt een mengeling van post-rock en hardrock. Een uitdagende combinatie als je het op papier leest, maar live valt dat toch een beetje tegen. De nummers drijven constant op dezelfde toon en hetzelfde tempo. Nochtans is de band rijk aan genoeg instrumenten (bas, dubbele gitaar, drum, orgel, electronics) om een volle en uitdagende klank te produceren. De muzikanten zijn ook van een hoog niveau. Alleen ontbreekt het voor mij wat aan diepgang. Maar het overgrote deel van het publiek stond enthousiast mee te shaken. Dus wie ben ik dan om iedereen tegen te spreken?

Klap op de vuurpijl deze avond is Electric Moon. Na een stevige groepsknuffel zijn ze ook klaar om die klap waar te maken. En dat doen ze met verve. Na 2 dagen drank en spelen ziet het publiek er niet meer al te fris uit, maar ze laten zich nog gewillig meevoeren naar de maan. En dat gebeurt met zware psychedelische stonerrock. Langgerekte nummers mét spanningsboog, die opbouwen naar een daverende finale. Opnieuw gaan we mee met de trip die ons wordt aangereikt. En met alle plezier ondergaan we dit feest voor de oren. Deze reis naar de ruimte, naar het hogere. De vermoeidheid wordt zonder problemen achterwege gelaten. Al vergt het laatste restje energie, deze trip is niet te missen.
Een waardig afsluiter voor deze festivaldag en het festival in het algemeen, want volgend jaar zal het er niet meer zijn, tot onze grote spijt.
Bedankt aan de organisatie van dit buitengewoon festival. Jullie mogen er trots op zijn!
Er volgt wel nog een wintereditie. Meer info op de facebookpagina.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/yellowstock-2014/
Organisatie: Yellowstock

Brussels Summer Festival 2014 – Suede
Brussels Summer Festival 2014
Paleizenplein
Brussel
2014-08-09
Emile Dekeyser

Het is een iets anders dan de Grote Kaai in Lokeren of een modderweide in Saint-Ghislain, zo een festival in het centrum van de hoofdstad. Naast het Koninklijk Paleis dan nog wel. Vrijwel uniek in Europa en ook dit jaar heeft Brussels Summer Festival met headliners Patti Smith, Suede en Texas een sterk programma. Eentje die wel eens de bezoekersrecords van de vorige edities van de tabellen zou kunnen vegen, werd vooraf voorspeld. Als het die vaart effectief gaat nemen dan zal dag 2, met Suede als headliner, alvast niet de geschiedenisboeken ingaan, qua opkomst dan wel te verstaan.

Ozark Henry, het alter ego van West-Vlaming Piet Goddaer, werd wel erg lauw onthaald. Niet dat dat zo’n grote verrassing is. Welke richting die man eigenlijk uit wil, god mag het weten, en we zijn god niet. En ohja Piet, wat hebben we vandaag geleerd? Punt 1: van David Bowie blijven we af. Onze hero was je vandaag niet. Misschien een volgende keer wel, alhoewel we dat sterk betwijfelen.

Niet dat er voor headliner Suede wel een stormloop was, zoals die er de vorige 2 edities wel was voor pakweg Madness en The Stooges. Aan het enthousiasme van de band, en frontman Brett Anderson in het bijzonder, lag het alvast niet. It takes two to tango, maar als ‘t het echt moet, danst Brett die tango desnoods wel op z’n eentje. “Europe is our playground”, klonk het in het refrein van de voorzichtige opener met dezelfde titel, en hij meende het. Het podium hier, toevallig in de hoofdstad van Europa, was de mans speeltuin. De natuurlijke habitat van een onvervalste performer, een rasecht podiumbeest. Hij zweette als een otter, zwaaide tegelijk met micro én heupen, zocht de eerste rijen op en betrok die ook heel vaak in zijn nummers. Verstaanbaar ook, ergens halverwege de set verkondigde hij dat dit hun laatste optreden van het jaar en waarschijnlijk ook voor een lange tijd was, een hint naar een nieuwe plaat waarvan ze 1 nummer speelden.

Nog een laatste keer knallen dus. En wat deden ze het goed. Daar waar ze vorig jaar in de AB nog vooral hun jongste plaat ‘Bloodsports’ kwamen voorstellen, haalde nu enkel “It Starts and Ends With You” uit die plaat de set, als tweede nummer. Een rondje greatest hits dus. Dat “Trash” en “Animal Nitrate”, hun op “Beautiful Ones” na twee bekendste nummers, al zo vroeg in de set en vlak achter elkaar zaten, was op z’n zachtst gezegd verrassend. En toch deerde het niet. De waardig ‘oud’ geworden Britpoppers hebben genoeg andere sterke, opzwepende nummers: “We Are The Pigs”, “Can’t Get Enough”, “The Drowners”, “Filmstar”, “So Young”, “Metal Mickey”, de lijst is lang. Allen haalden ze de setlist en waren zowel met overgave als foutloos gespeeld. Vakmanschap en pure klasse. Rustigere nummers als “Tight Rope” (het nieuw, veelbelovend nummer), “Everything Will Flow” en “Sometimes I Feel I’ll Float Away” waren meer dan enkel rustpauzes in de set. Mede door de overgave van Brett. Wanneer hij op z’n knieën ‘I need you more than you need to be needed’ zingt, dan geloven wij hem. Het laatste nummer was uiteraard “Beautiful Ones”. Brett namedropte Jacques Brel en vroeg/smeekte ons of we even mooi als onze landgenoot konden en misschien vooral wouden zingen. Het nog aanwezige publiek schoot wakker. Een 90’s anthem. De perfecte afsluiter. Ware het niet dat ze zo nodig nog een bisronde moesten spelen. “She’s in Fashion” is een fantastisch nummer, maar de akoestische versie was er een zonder meerwaarde en afsluiter “Saturday Night” was zeker niet slecht, maar voelde zelfs gewoon overbodig aan.

Suede moest op deze zaterdagavond opboksen tegen een apathisch publiek en bracht het al bij al, dankzij hun charismatische frontman, tot een goed eind. Een cliché om mee af te sluiten? Waarom ook niet: de afwezigen hadden ongelijk!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brussels-summer-festival-2014/
Organisatie: Brussels Summer Festival

Brussels Summer Festival 2014 – Patti Smith – Skip The Use - M
Brussels Summer Festival 2014
Paleizenplein
Brussel
2014-08-08
Philippe Blackmarquis

De 13e editie van het Brussels Summer Festival begon sterk. Meer dan 11.000 mensen kwamen naar het Paleizenplein bij aanvang van een festival dat 10 dagen het zomerritme  hartje Brussel bepaalt. Het BSF heeft een unieke historische omgeving , een  rijke en eclectische programmatie, en alles aan een zeer redelijke prijs …

Een unieke mengelmoes vanavond op deze 'BSF'  wordt aangetoond … Het is The Feather, de Belgische band van Thomas Medard, zanger van Dan San, die het festival opent. Het plein is nog ver van vol, maar The Feather krijgt toch voldoende respons met hun indie rock met folky tunes. Achter Thomas Medard is er een volledige groep met gitaren, drums, keyboards, vibrafoon en percussie. Men denkt aan Midlake, Fleet Foxes of Crosby, Stills & Nash. Het is mooi, delicaat, ambachtelijk: een groep om te volgen!

Om 19u, de grote menigte is daar voor de sensatie uit Lille: Skip The Use.
maar in de prachtige setting van 11.000 mensen in een lange en smalle ruimte, met een PA van gemiddelde kwaliteit en kleine videoschermen, kan je niet spreken van optimal comfort. Daarnaast zijn er de eindeloze rijen voor de ticket shops en de drankstanden.
Enfin, geen verder geklaag want de sfeer is uitstekend en de jongens van Skip The Use zijn hier om de boel op stelten te zetten! Hun naam betekent "Verander de gewoontes" en het is waar dat ze iets nieuws en verfrissends voorstellen. Mat Bastard, de 'frontman' van de groep en Yann Stefani op gitaar, Jay Jimenez op bas, Lio op keyboards en Manamax op drums, straalt de band op het podium.
Muzikaal is het een soort van cross-over van funk, rock, metal, disco, reggae, ska, Britpop... We denken aan Rage Against The Machine (ze spelen "Killing In The Name Of ..." in het midden van hun nummer "You Are"), Bloc Party, Madness en Blur. Een concert ‘on speed’ met krachtige nummers als "30 Years", "Nameless World" of "Give Me Your Life". Op een bepaald moment probeert Mat Bastard zelfs een imitatie van Brian Johnson van AC/DC. Soms heb je toch de indruk dat hij een beetje ‘too much’ is.
Later wordt hun hit "Ghost" sterk onthaald. De schaduw van Gorillaz zweeft erover ... Op het einde wordt de song nog meer electro getint. Waanzinnig. "The Bastard Song" vormt het hoogtepunt, met een knipoog naar Quand La Musique Est Bonne” van JJ Goldman middenin het liedje... Kortom: een opwindend concert ... 

Setlist: 30 Years, Nameless World, Give Me Your Life, The Story of Gods and Men, Gone Away, People In The Shadow, Birds Are Born To Fly, You Are, Ghost,
Être Heureux, Bullet, Bastard Song.

Een radicale verandering in sfeer en periode noteren we als Patti Smith aandraaft , één van de levende legendes uit de rockmuziek. In 1975 was haar album ‘Horses’ een echte revolutie, poëtische rock in de traditie van The Doors en Joni Mitchell, 100% punk, energie en filosofie. Vandaag, 67, telt  Smith 11 albums en heeft meerdere generaties van muzikanten geïnspireerd. Ik had haar op de Sinners Day in 2011 gezien en ik was blij haar nu weer te zien. En ik werd niet teleurgesteld.

"Ik ben blij terug in Brussel te zijn!" Patti Smith verwijst hier naar het concert dat ze in 1976 in het Koninklijk Circus gaf, maar ook  met een knipoog naar haar concerten in de AB de laatste jaren … Met haar hoed en haar jeans betovert ze mij weer met haar diepe stem. Songs als "Dancing Barefoot" of de reggae "Redondo Beach" krijgen met de jaren nog meer schoonheid en gevoeligheid . In de intro van "In My Blakean Year" improviseert ze een tekst over het concert van haar concert in Brussel in 1976: erg leuk.
Later krijgt 'Because The Night', haar grootste hit, mede geschreven door Bruce Springsteen, enorm veel reacties en men voelt dat het tweede deel van het concert veel sterker zal zijn. Zelfs de jongeren die er alleen voor een drankje zijn, schreeuwen mee: "Because The Night Belongs To Lovers...” 
"Banga", genomen uit haar nieuwste album, behield de intense spanning. Patti Smith huilt als een wolvin en na een korte poëtische voordracht ("spoken word”) schakelt ze over naar een zeer krachtige "People Have The Power". Overweldigend.
"Jesus Died For Somebody's Sins But Not Mine...": deze woorden uit haar fantastische cover van "Gloria" (van Them) had mijn tienerjaren-ziel gemarkeerd . De rillingen lopen over mijn rug als ze dit op het podium zingt.

Na een volgend expressieve 'spoken word', begint de finalereeks van haar concert: "Rock and Roll Nigger". Smith schreeuwt “Outside of society, that’s where I want to be!” en schrijft het lied aan Edward Snowden toe . Het slot is geweldig en de zangeres  breekt zelfs een snaar op haar gitaar. In 2011 had ze ook al eens een snaar gebroken, dan met haar tanden! De grote priesteres schreeuwt "Bruxelles, je t'aime!" en verlaat het podium. En ja, ook wij hielden van haar ...

Setlist: Dancing Barefoot, Redondo Beach, April Fool, My Blakean Year, Beneath the Southern Cross, Ain't It Strange, Pissing in a River, Because the Night
(Dedicated to Fred "Sonic" Smith), Banga, People Have the Power, Gloria
(Them cover), Rock N Roll Nigger

Zware taak voor Mathieu Chedid, aka M, om na zo'n fantastische act te moeten spelen. Zoals verwacht bleek het contrast erg wreed te zijn voor de Franse zanger / gitarist. Zijn gitaar riffs klonken veel te 'cliché' en we bleven tamelijk ongevoelig voor zijn stem en zijn nummers. Anderzijds is M een volwaardig 'showman' en zijn de concerten dynamisch. Heel wat tempowisselingen zijn er in het concert te situeren.
Na een paar nummers, waaronder "Mon Ego", "Vague Sensuelle", "Océan" en "A vos Souhaits" kondigt M een grote verrassing aan... de Belgische zanger Saule. De band speelt fragmenten uit "Little Wing" van Jimi Hendrix en “Immigrant Song” van Led Zeppelin en Saule zingt een zeer slechte cover van "Lucille". De karaoke gaat dan door met fragmenten uit MC Hammer, Van Halen, White Stripes en Rage Against The Machine (weer!) ...
Mathieu Chedid vermijdt de overdrive hierin nog gelukkig en het einde van het concert is dan ook veel interessanter. "Je Dis Aime", en vooral het funky "Machistador" zijn een schot in de roos . Het publiek is enthousiast. Na een korte pauze, komt M terug om "Machine" en "Bahia" te spelen.
Conclusie, M staat hier voor Middelmatig, met een aantal zeer goede momenten; de  'gimmick' is ietwat te storend ... 

Een deel van het publiek verplaatste zich dan naar de Kunstberg voor de electro-nacht (Rodriguez Jr was op het podium), maar de regen ontmoedigde mij snel om langer te blijven. Dus keerde ik terug naar huis, genietend van de sensuele , poëtische muziek van Patti Smith...

Philippe Blackmarquis – vertaling Philippe Blackmarquis + Johan Meurisse

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brussels-summer-festival-2014/
Organisatie: Brussels Summer Festival

Lokerse Feesten 2014 – DAG 08 – The Subs - 50 Cent – KRS-One
Lokerse Feesten 2014
Grote Kaai
Lokeren
2014-08-08
Sien Ranschaert

Vrijdagavond, de 8^ste avond van de 40^ste editie Lokerse Feesten, beloofde een feestje van formaat te worden, met de hiphop klepper 50 Cent. 

Om 19u kwam het Gentse collectief Gang The Label de aftrap geven van de hip-hop avond.  Slechts 3 van de 4 kompanen waren van de partij; Gyamfi had zijn kat gestuurd.  Maar de 3 jonkies hebben kwaliteit genoeg om dat gemis op te vangen.  GTL Dro, Kustom en Nkayblessed toonden dat ze toch al op de internationale artiestenpoort mogen aankloppen.  Een aangename start en kennismaking met de Gentse Hip Hop scene.

Met KRS-One klonk even later een “I’m gonna take you on a mission tonight” door de boxen.  Was zijn leuze maar zo gemakkelijk.  De legende uit de jaren 80 kreeg het Lokerse publiek helaas niet mee.  Gedeeltelijk te wijten aan het jeugdige publiek.  Echter door de universele sound en ‘the real hiphop is over here’ trok hij het publiek toch aan zijn kant.  De hit “Outta here” en de kaskraker “Sound of da police” waren natuurlijk wel de basis van deze omslag. Laat 50 Cent maar eens bij deze old school rapper in de leer gaan. 

‘Cause nobody can do it like” Mix Master Mike’  waren de woorden van de Beastie Boys.  Achter de turntable deed hij het menig bezoeker moeilijk krijgen door de snelheid waarmee hij de songs elkaar liet opvolgen. Scratchen kan hij als de beste maar de hedendaagse beats heeft hij toch nog niet volledig onder de knie.  Verder waren er enkele toffe nummers in zijn set terug te vinden zoals “Shout”, “Turn down for what” en “Bohemian Rhapsody”.  Een open mondsensatie van live-werk en snelheid van uitvoering.

Het publiek stroomde toe, voor de absolute headline 50 cent van de avond, of toch dat dachten we.  De motivatie van de muzikanten was echter ver te zoeken.  Toen de rapper eindelijk zelf zijn opwachting maakte was er nog niet veel beterschap.  Hij viste uit zijn recentste album het nummer “Hold on”, wat hoop gaf voor wat ons nog te wachten stond. 
De motivatie was als de stem van Curtis , bijna onverstaanbaar gereutel , en bracht nog nieuwe nummers van zijn middelmatig laatste cd. “Ayo Technology” kreeg dan weer wel de aandacht van het publiek, technisch was het niet perfect maar er zat ‘schwung’ in.
Met de nummers “In da club” en “Candy shop” kon hij het publiek doen bewegen, helaas zorgde de ondermaatse uitvoering ervan volgende vraag : “had hij niet beter “The Game” meegebracht?

Opluchting alom bij de vaste bezoeker van de Lokerse Feesten, toen The Subs aantraden .  Zoals steeds met een speciaal decor, nu met kubussen als hoofddeksel , starten ze hun optreden.  De vijfde maal op rij en ook nu stelden Jeroen, Wiebe en Hadrien niet teleur.  Een rondspringende, dansende en drijvende De Pessemier kreeg met zijn elektropunk en  zeker met “The Face of the Planet”, het  publiek aan het drinken en dansen.  Hij kreeg ze zelfs op de grond. Nadat hij de toeschouwers wat vodka aanbood, crowdsurfte hij zich een weg over het publiek.  Wanneer hij iedereen vroeg om op de grond te gaan zitten en iedereen spontaan rechtveerde op hun muziek kwam het feest pas goed op gang.
Tijdens het optreden kon iedereen de attitude van “Fuck that shit” op de Grote kaai wel voelen. 

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014-08-08-2014/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren