Graham Parker & The Rumour - Geen greintje aan klasse ingeboet
Na maar liefst 35 jaar heeft Graham Parker zijn ouwe makkers van The Rumour nog eens bijeengeroepen, in 2012 kwam daar een nieuwe plaat ‘Three Chords Good’ van plus een tournee in eigen land. Op het Europese vasteland moesten we wachten tot in 2014 om deze krasse knarren over de vloer te krijgen. De AB, met voor de gelegenheid allemaal zitplaatsen, bleek de uitgelezen locatie.
De nieuwe plaat ‘Three Chords Good’ was -hoewel heus niet slecht- niet de reden waarom een resem kloeke veertigers en vijftigers naar de AB waren getrokken. Parker beperkte zich tot een viertal songs daaruit, met als uitschieters een rockend “Coathangers” en een in een reggae sausje gedropt “Snake Oil Capital of the world”.
Wat alleman zich natuurlijk wel afvroeg was hoe die all-time klassiekers uit de jaren zeventig nog voor de dag zouden komen. Algauw werd iedereen gerustgesteld, want Graham Parker and The Rumour waren nog even potent als weleer, en na een veel te lange pauze van 35 jaar was het te merken dat de heren er enorm veel plezier aan beleefden om nog eens samen loos te kunnen gaan. Hun fysieke gezapige leeftijd konden ze niet verbergen, maar hun herboren jeugdig enthousiasme zorgde samen met een aanzienlijke muzikale bagage voor een excellente en fonkelende set.
Er werd, tot groot genoegen van de fans, rijkelijk geput uit hun twee beste platen, ‘Howlin’ Wind’ uit 1976 en ‘Squeezing Out Sparks” uit 1979.
In een kleine twee uurtjes passeerde werkelijk alles wat Graham Parker en The Rumour zo uniek maakte, de heerlijke witte soul van “White Honey” en “Howlin’ Wind”, de minzame pracht van “You Can’t Be Too Strong” en “Watch The Moon Come Down”, de lekker stomende rock’n’roll van “Soul Shoes”, de fifties swing van “Lady Doctor”, de furieuze rock van “Discovering Japan” en de fijne naar Costello neigende betere pop van “Local Girls” en “Nobody Hurts You”.
Met uitzondering van het uiterst genietbare halve hitje uit de jaren tachtig “Get started, Start A Fire” kregen we hier louter songs die Graham Parker samen met The Rumour heeft ingeblikt, inclusief een gloednieuw en bijzonder aardig “Flying To London” die hij aankondigde als ‘a song from an album that doesn’t even exist’.
Een attente en vaak amusante Parker was nog steeds gezegend met die soulvolle stem en ook The Rumour klonk nog even viriel, de fraaie band musiceerde met evenveel kunde als bezieling. Hier stonden een bende oudjes op het podium die er echt goesting in hadden, en die geestdrift werd probleemloos overgezet naar een dankbaar en enthousiast publiek.
Het onverwoestbare “Don’t Ask Me Questions” werd tot helemaal op het einde opgespaard en deed als verwacht iedereen uit zijn stoel opveren. Omdat het publiek er maar niet genoeg kon van krijgen werd er tot slot nog een heftige portie onvervalste rock’n’roll doorgejaagd met een lekker gedreven “Soul Shoes”.
Dit was nog een keertje één van die reünies waar het spelplezier het duidelijk haalde van het winstbejag. Het zou ons trouwens sterk verwonderen of deze fijne heren vette winsten hebben opgestreken met hun muziek, want zoals zo vaak is kwaliteit geen garantie voor miljoenenverkoop. Bij Graham Parker &The Rumour, die altijd op handen werden gedragen door critici en door de betere muziekliefhebbers maar niet door de grote massa, is dat zeker het geval.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Onze Modfather Paul Weller en immer perfectionistische knorpot was duidelijk in zijn nopjes in een eivolle AB (zijn dertiende passage alweer, the Jam en Style Council inbegrepen) en legde er meteen de pees op.
Met zijn in ware Britpop gestijlde viifkoppige band bracht Weller een heuse marathonset om duimen en vingers van af te likken. Jongens, wat een muzikanten! Meer dan twee uur werd het enthousiaste publiek een les gegeven in puur vakmanschap. Het metier beheersen krijgt een nieuwe norm. Geen ‘easy greatest hits’ gedoe, maar een eigenzinnige en uitgekiende selectie uit bekend, minder bekend en nieuw werk. Veelzijdigheid, beroepsernst en speelplezier troef. De nieuwe nummers deden denken aan Blur en het betere Bowie-werk uit de sound and vision jaren. Ze werden in ijltempo in de maag gespiest en werden danig gesmaakt dat Zijne Modheid zelfs zijn publiek bedankte. “Foot of the Mountain”, “Pieces of Dream”, “Changing Mood”, “Stanley Road” en “Changing Man” zijn absolute hoogtepunten. ‘La tache de beauté’ kregen we met een eerder melige “Be Happy Children”.
Na “Sonic Kicks” was er een tevens beklijvend ‘unplugged’ moment, gevolgd door een stevige portie onversneden rock. Zijn talrijke generatiegenoten in het publiek werden ook nog eens extra verwend met een gebalde en punky greep uit the Jam.
Eindigen deed Zijne Eigenzinnigheid met ‘Start’. De Man Van Weinig Woorden is en blijft een van de betere en meest bezielde muzikanten die op deze aardkloot vertoeft.
DE SETLIST: Green / The Attic / Kling I Klang / Sleep of the Serene / By the Waters / That Dangerous Age / Study in Blue / Dragonfly / When Your Garden’s Overgrown / Around the Lake / Twilight / Drifters / Paperchase / Be Happy Children // Akoestisch: Out of the Sinking / No Tears to Cry / All I Wanna Do (Is Be With You) / All on A Misty Morning // Elektrisch: Moonshine / From the Floorboards Up / 22 Dreams / Stanley Road / Foot of the Mountain / Wake up the Nation / Fast Car/Slow Traffic / Echoes Round the Sun / Whirlpool’s End // Broken Stones / Art School / In the City / Pieces of Dream // Start!
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Live Nation concert – Little Dragon
LITTLE DRAGON
Maandag 1 december, 20u
Ancienne Belgique, Brussel
De Zweedse elektronica-pop-R&B-dance van Little Dragon kende reeds een mooi AB parcours. Na hun spot als opener voor José González (met wie ze een groepslid delen) in ‘07, stonden ze in ‘11 op eigen benen in een uitverkochte AB Club en groeien nu mooi door naar het hoofdaltaar – de Grote Zaal - van AB.
Ook een mooie parameter: zowat elk groepslid werkte reeds samen met gerenommeerde internationale klasbakken als o.a. landgenoot José González, Gorillaz, SBTRKT, DJ Shadow, Big Boi en Raphael Saadiq. Deelfactor is Little Dragon’s uithangbord: de Zweeds-Japanse zangeres Yukimi Nagano.
Zonet verscheen hun vierde album: het futuristisch klinkende ‘Nabuma Rubberband’. Hun single ‘Klapp Klapp’ werd door de befaamde BBC Radio 1 DJ Zane Lowe meteen opgenomen in diens ‘Hottest Record In The World’. De video ontsproot uit het hoofd van creative director Nabil die reeds clips draaide voor o.a. Frank Ocean, James Blake en Kanye West.
Dit concert wordt in co-productie georganiseerd door de Ancienne Belgique en Live Nation.
Tickets via de Ancienne Belgique: 02 548 24 24 of www.abconcerts.be & via Proximus Go For Music:
www.proximusgoformusic.be
Ticketprijs (incl. servicekosten): 25 euro
Het nieuwe album van Little Dragon “Nabuma Rubberband” is uit bij Warner Music.
Check ook www.little-dragon.net http://www.livenation.be
Moaln Rokt 2014 - Sympathiek mini festivalletje
Moaln Rokt 2014
Machelen Statie
Machelen-Zulte
In Machelen had de sympathieke herberg De Avonden op Pinksteren ‘Moaln Rokt’ geprogrammeerd, een gezellig mini festivalletje dat op aardig wat opkomst mocht rekenen. Ook de weergoden waren Moaln Rokt gunstig gezind. Daar waar er op verschillende plaatsen hagelbollen met de omvang van een kloeke tennisbal de boel aan flarden scheurden, kwam het overtollige vocht in Machelen vooral uit de tapkranen in plaats van uit de lucht.
Ook al hadden de organisatoren helaas naast The Rolling Stones gegrepen omdat deze toevallig op een onbeduidend festivalletje in Nederland moesten spelen, kwam men toch met een leuke affiche op de proppen, met vier bands die een flinke aanhang meebrachten en die er een geslaagde avond van maakten.
Scott & Alien deden het met compromisloze bluesrock en hadden op het einde een ferme versie van de geweldige AC/DC blues “Ride On” in pacht. De zanger bracht de song niet zozeer met een Bon Scott stem, maar eerder met een Angry Anderson persiflage, de volgeschilderde brulboei van Rose Tattoo die destijds ook heel even in de running was als opvolger van Bon Scott.
Het zal die gasten van Wix waarschijnlijk worst wezen dat hun vorm van metal dezer dagen niet zo hip meer klinkt. Zij kozen immers resoluut voor old school hardrock die ver weg staat van al die satanische toestanden die het metalgenre tot op vandaag al meermaals in het belachelijke gedreven hebben. Van dark metal of black metal -of hoe ze die dingen ook noemen- was er geen sprake, dit powertrio kwam immers over de brug met goeie ouwe hardrock uit de school van Black Sabbath, Judas Priest, Iron Maiden, AC/DC en Motorhead. Wij meenden zelfs een flard Rory Gallagher te bespeuren, en wij houden enorm van Rory Gallagher. Wix kwam er bijzonder goed mee weg, dit klonk fel ,gedreven, luid en robuust. Hier stond een hechte band op het podium met drie ouwe rockers die elkaar perfect aanvoelden en daar zelf het nodige plezier aan beleefden.
Arsenic had een beetje meer moeite met de richting die men uit wilde. Een paar bandleden hadden zo te horen het voltallige oeuvre van Sum 41, Blink 181 en A Day To Remember thuis in de kast staan en de zangeres had dan weer een hoog Avril Lavigne gehalte (qua uitstraling dan, wij vermoeden niet qua bankrekening). Op het podium vonkte het soms, maar even vaak botste het en de vocals zaten niet altijd even lekker in de mix. Er zat wel potentieel in dit groepje, maar mede door de zenuwen kwam dat er niet altijd uit. Te braaf en te statisch, besloten wij. Een beetje meer loos gaan op het podium zou geen kwaad kunnen, een inspuiting met wat onverdund rock’n’roll serum net voor het optreden zou in hun geval wonderen doen.
Als headliner had men Horses On Fire geboekt, een band met al aardig wat (internationale) live ervaring, en dat was er aan te horen. Hun set was potig, stevig en ging steeds de goede richting uit, namelijk rechtdoor. Op hun jongste plaat ‘Any Kind Of Storm’ heeft producer Stephan Misseghers nog iets te veel Dreft Ultra gebruikt om de sound op te poetsen, maar op een live podium stonden de paarden pas echt in brand. Hier mocht het terug allemaal wat hitsiger, harder en kloeker. Hun gespierde versie van ons favoriete Beatles nummer “Helter Skelter” was uiterst energiek, wij hebben die song nog door geen enkele band krachtiger weten aanpakken.
Dit was van begin tot eind een knaller van een optreden. Nu moet het de betrachting worden van Horses On Fire om hun ijzersterke live sound ook in de studio te evenaren, laat dit de uitdaging zijn voor de volgende plaat. Misschien even bij Steve Albini aankloppen.
Organisatie : Herberg De Avonden en Comité Moaln Statiefeesten
Church Of Ra - BASH!
Church Of Ra - Amenra, The Black Heart Rebellion, Oathbreaker, Treha Sektori, Syndrome, Hessian
Er werd ons een lel van jewelste verkocht. Het grootste underground exportproduct landde zowaar in Gent . In een uitverkochte Vooruit met vooral in het zwart gedoste liefhebbers waarvan de helft een t-shirt van Amenra droeg kom je meer dan snel tot het besef dat Amenra van een enorme internationale aanhang mag genieten.
Syndrome is het muzikale project van Mathieu Vandekerckhove, de gitarist van Amenra. Syndrome klinkt beangstigend, maar steeds pakkend. Een meeslepende kruisbestuiving tussen de Lynch-soundtracks van Angelo Badalamenti, de laptop-composities van Justin Broadrick en flarden Neurosis. We kregen meer dan genietbare soundscapes en dito visuals voorgeschoteld met een feedback die je ingewanden heerlijk dooreenschudden. Dit belooft dus voor later wanneer Mathieu Amenra zal vervoegen.
De gelaagdheid van Oathbreaker viel ook best te pruimen. Deze donkere hardcore grijpt je meteen naar de strot en onder een immens kapsel stond het frele zangeresje te krijsen als een ware heks. Probeer absoluut niets te begrijpen. Zijn er zelfs lyrics?
Amenra. Deze chrsitelijke adepten van de Egyptische zonnegod kwamen dus met de vingers in de neus nogmaals bewijzen dat de streek van Kortrijk barst van het talent. Amnera heeft al 5 full-albums op zijn kerfstok (respectievelijk ‘Mass I’ tot ‘Mass V’), maar heeft daarnaast ook een hele resem split releases met bands uit hun eigenste Church Of Ra, waaronder bovengenoemde muzikanten.
Basis zijn van die klanktapijtjes met de kunst om perfect met dissonanten om te gaan. De ene explosie volgt na de andere, Colin staat met de rug naar het publiek zijn donkere visuals te bewonderen en gaat te keer als een volleerde excorsist die absoluut geen concurrente naast zich dult. Hun ietwat trage postmetal doom sludge valt meteen je middenrif aan en zuigt zoveel energie dat je met open bek de zaal moet verlaten. Ontsnappen is gewoonweg onmogelijk. Het minimalistische en monotone maakt de nummers ergens inwisselbaar, maar vreemd genoeg is dit een pluspunt. Je wil steeds meer.
Colin co is er ingeslaagd om het grootste deel van het publiek redelijk knock out achter te laten, zeker na de apotheose waar leden van de andere bands uit Church of ra even het podium kwam vervoegen. Hoogtepunten zin legio , bijvoorbeeld ‘ a mon ame’. Dieptepunten konden onmogelijk vastgesteld worden. Een van de meest verpletterende live bands die ik ooit mocht meemaken.
Allen in 17 oktober naar Box waar ze samen met hun ook al Westvlaamse supertalenten Steak Nummer Eight voor iets meer dan een emotionele tornado zullen zorgen.
Organisatie: Democrazy, Gent
Vestrock 2014 - Dik in the pocket!
Vestrock 2014
Het Eiland
Hulst
Mijn eerste bezoek aan Vestrock was een aangename verrassing! Heel gemoedelijk en sympathiek festival in Hulst (NL) met beperkte capaciteit (max. 7500 toeschouwers mogelijk) maar met tal van leuke en zeer uiteenlopende optredens en randactiviteiten. Waar vind je trouwens nog gratis toiletten en kraantjeswater voor iedereen? Waar wordt aan de ‘persmensen’ nog kosteloos drank en broodjes geboden? Hoewel het niet evident was de ‘persruimte’ te vinden! Toch hoedje af voor zoveel spontane goedheid…
De diversiteit was al meteen duidelijk bij het bekijken van de programmatie van de 5 podia of tenten. Zo werd in de Vestrock University een brok absurde humor geserveerd door enerzijds Bart Chabot (NL) en anderzijds door onze eigenste Kamagurka. In de Club Acoustic mocht ondermeer Bent Van Looy zijn nummers op een ‘intieme’ manier brengen, al zou dat later op de avond niet echt een succes blijken (meer daarover lees je verderop). En op de ‘Silent Stage’ werden geluidsloze DJ-sets verzorgd door specialisten als Bodyspasm, Kid Noize, DJ Sandstrom, Mark with A K enz. Best wel vreemd maar ook grappig om tal van mensen met hoofdtelefoon op, massaal te zien dansen en meejoelen zonder dat je zelf ook maar 1 noot muziek hoort of mee bent in het ritme van de ‘rave’.
Op Ibiza en andere dance paradijzen zou dit fenomeen schering en inslag zijn, in Hulst was het toch even wennen…al kende het initiatief veel succes gezien de sporadische wachtrij voor het gebruik van een hoofdtelefoon.
Maar ondergetekende was gekomen voor de real stuff ofte live music on stage! Op deze tweede dag van Vestrock. En daarvoor moest je bij de Jupiler stage of Sena stage zijn : 2 evenwaardige podia naast elkaar waar de belangrijkste acts, bijna zonder verloren tussentijd, hun kunnen mochten bewijzen.
Wie nu precies deel uitmaakte van de Vestrock Allstars was me niet onmiddellijk duidelijk. Allicht een paar plaatselijke vedetten of muzikanten die om de één of andere reden een speciale link hebben met het festival…Feit was dat hun rock met country invloeden die ze brachten me niet kon overtuigen en al snel mijn aandacht verloor.
Geef mij dan maar het optreden van de illustere Thomas Azier, een jonge kerel uit Nederland die blijkbaar was uitgeweken naar Berlijn om van muziek zijn hoofdbezigheid te maken en onlangs zijn debuutCD ‘Hylas’ uitbracht. Dhr Azier, die in eigen land meerdere talentenjachten won, stond garant voor een interessante mix van dance, electro en synth pop die me soms deed denken aan de band Hurts met hun duidelijke electro invloeden uit de ‘80’s. Daar waar het publiek aanvankelijk vrij afwachtend reageerde kwam er na een tijdje toch beweging in de eerste rijen en werkte het enthousiasme van de 2 heren op het podium (Thomas Azier en nog 1 andere knopjesdraaier) aanstekelijk genoeg om enkelen aan het dansen te krijgen. Het moet gezegd de kerel heeft wel wat talent, een heldere stem en hij gaat helemaal op in zijn optreden. Nummers als “Ghostcity”, “Red Eyes” en “Verwandlung” klinken afwisselend fris en poppy maar ook soms dreigend, donker en ‘zweverig’ . Het nummer “Sirens of the citylight” was een waardige en zeer dansbare afsluiter van een verrassend optreden.
Blijkbaar stond de sound tijdens de set van Azier vrij luid want achteraf hoorde ik dat Bent Van Looy, die op hetzelfde moment een unplugged optreden gaf, na enige tijd (5 nummers om precies te zijn) oordeelde dat het welletjes was en er gewoon de brui aan gaf aangezien zijn gevoelige nummers (enkel te beluisteren via koptelefoons) niet tot hun recht kwamen en het hele opzet van het optreden in praktijk niet haalbaar was.
Rond 21u30 was het de beurt aan Blaudzun, die natuurlijk het voordeel hadden een thuismatch te spelen en dat was meteen duidelijk aan de publieke belangstelling.
De 8-koppige band met als leider Johannes Sigmond, een toch wel speciale kerel met ‘joodse’ kapper en gitzwarte baard, trekt meteen stevig van leer! De menigte reageert van bij de aanvang heel enthousiast en kent stuk voor stuk de nummers. “Streets of Babylon” en “Flame on my head” zitten vrij vroeg in de set en zwepen de menigte op de goedgevulde weide meermaals op. Door de intensiteit en de diversiteit aan instrumenten (viool, banjo, trompet, accordeon, enz…) doet de groep me bizar genoeg soms denken aan dEUS, al houdt enkele verdere vergelijking hier wel op.
Er wordt vanzelfsprekend vooral geput uit de laatste 2 succesvolle CD’s : “Solar”, “Elephants”, “Who took the weel” en “Hollow people” zijn stuk voor stuks muzikale pareltjes die er vlot ingaan bij zowel het Nederlandse als het Belgische publiek. Afsluiter “Promises of no man’s land” zorgt voor de kroon op het werk en voor een eerste massaal hoogtepunt in Hulst! Knap en oprecht concert!
Benieuwd hoe Daan het er zou vanaf brengen in het buitenland, al ligt Hulst vlakbij de grens en is het eerder een mengelmoes van Nederlanders en Belgen. In Vlaanderen is Mister Stuyven ondertussen welgekend en ligt zijn meest succesvolle periode zelfs al een tijdje achter de rug! In Nederland is hij veel minder een gevestigde waarde en is het werk van zijn laatste CD ‘Le franc belge’ toch minder gekend.
De set komt dan ook moeilijk op gang, juist omdat in het begin geput wordt uit nummers van de recentste CD. Maar vakman Daan kent zijn wereld en besluit na “La crise” zijn oudere werk en vooral zijn elektronische werk van stal te halen om het optreden wat meer vaart en schwung te geven. En met succes! Nummers als “Exes”, “The player” en “Addicted” worden zichtbaar beter onthaald en kunnen rekenen op veel meer respons uit het publiek. Daarna schakelt de band nog een versnelling hoger en wordt gebruik gemaakt van een ‘elektronische’ ontsteking om het vuur helemaal in het optreden te krijgen. “Victory”, “Swedish designer drugs” en “Housewife” krijgt iedereen vooraan het podium in beweging. Daan zelf blijft er opvallend ‘nuchter’ onder en steekt een zoveelste sigaret op. Als toegift horen we nog “Icon” en “The kid”.
Vestrock 2014 wordt tenslotte keurig afgesloten door White Lies, een indie rockband uit de buurt van London, die al sinds 2008 aan de weg timmert onder invloed van oa. het vroegere Joy Division, Ultravox en Echo & The Bunnymen en in de stijl van recentere band als Editors.
Hun succes is de laatste jaren gestaag toegenomen en dat resulteert bijgevolg af en toe in de status van headliner op kleine en middelgrote festivals als Vestrock. Deze zomer zijn ze nog aan het werk te zien op Rock Zottegem en Rock Werchter. Op Pinkpop stonden ze dit jaar ook!
Zanger Harry McVeigh en zijn gevolg besluiten op safe te spelen en openen meteen met een aantal gekende nummers zoals “Farewell to the playground”, ”There goes our love” en “To lose my life”. Ik hou wel van zijn typisch en herkenbaar stemtimbre, al vond ik hem vorig jaar tijdens de Lokerse Feesten (als vervangers van Beady Eye) sterker voor de dag komen. Door de ingevallen duisternis viel ook de knappe licht en lasershow positief op. Na het krachtige openingstrio werd een beetje gas teruggenomen en volgden ondermeer “Mother Tongue” en “Streetlights”. Door de ligging in het centrum van Hulst en het stevige geluid, vermoed ik dat alle inwoners hebben kunnen meegenieten van de set.
In de 2de helft van het optreden was het wachten op krakers als “Bigger than us”, “Strangers” en “Big TV”…maar toen in de verte de bliksemschichten alsmaar frequenter en intenser zichtbaar werden, besloot ondergetekende toch maar wijselijk zijn biezen te pakken en richting Lokeren (hometown) terug te keren…
Een klein uur later werd ik thuis getrakteerd op een oorverdovend privéconcert waarbij immense hagelballen voor de percussie (en perforatie!) zorgden en een natuurlijke lichtshow de hemel als achtergrond bombardeerde. Ramprock 2014 was een feit! Een kort maar krachtig schouwspel waarvan de sporen op mijn auto en dak duidelijk zichtbaar zijn. Bent Van Looy zou er niet kunnen mee lachen…ik ondertussen wel…zei het een beetje groen ;-)
Organisatie: Vestrock
Eindhoven Psych Lab 2014 – vrijdag 6 juni 2014
Eindhoven Psych Lab 2014
Effenaar
Eindhoven
Voor het eerst wordt er in Eindhoven een festival rond moderne psychedelische muziek georganiseerd, een showcase zo je wilt. Niet toevallig gebeurt dit in samenwerking met het Liverpool International Festival of Psychedelia, het grootste festival binnen dit genre in Europa.
Omdat het verkeersprobleem rond Antwerpen nog steeds niet is opgelost, ondanks de vele plannen en voorstellen, kom ik rijkelijk te laat aan. Maar gelukkig heeft de organisatie aan mij gedacht, of heeft deze band ook Antwerpen moeten passeren om in Eindhoven aan te komen, want de eerste band die ik echt wou zien spelen speelt later, meer bepaald net op het moment in arriveer. Een leuke en aangename meevaller na een leuke tocht.
Die eerste band is Cosmonauts. Zij zijn voor mij een mooie opwarmen in de grote zaal. En raar maar waar, de dag start met psychedelische muziek. Maar wat maakt nu eigenlijk of muziek psychedelisch is of niet? Voor mij persoonlijk is het repetitieve in de muziek. Niet te snel, in trance raken, je naar andere werelden laten vervoeren door de muziek. Opbouwen naar een climax, die niet altijd tot volledige ontploffing komt. Muziek om in te verdwalen, te ontdekken, te verkennen, te voelen. Iets speciaals dus. De Cosmonauts zijn daar een mooie exponent van. We horen een rudimentaire drum, die het tempo gestaag aangeeft, maar toch de nodige kracht in zich draagt en de muziek probleemloos voort stuwt. Een solo hier en daar zorgen voor variatie. Op de stem zitten de nodige effecten. De beentjes en hoofden worden al wat losgeschud. Af en toe hoor ik ook een vleugje new-wave in de muziek. Hoera daarvoor. Comonauts moeten het meer van kracht dan van subtiliteit hebben, maar als opwarmer kan dit tellen.
Over nu naar de kleine zaal, waar Terminal Cheesecake mag aantreden. Deze heren bestaan al sinds 1988 en zijn daarmee één van de eerste oudere bands in de line-up. Met een pauze van 18 jaar (van 1995 tot 2013) hebben ze wel niet het meeste jaren op hun teller. Sinds 2013 is de zanger van Gnod ook hun zanger, en dat maakt het allemaal nog specialer voor mij. We zien dus 5 oude grijsaards het podium betreden. Terminal Cheesecake klinkt verrassend gevarieerd. Het ene nummer is pure psychedelica. Van ritmeveranderingen bijna geen sprake. Een bezwerend geluid die in menig tipi’s sjamanen naar hogere sferen zou gebracht hebben. Andere nummers hebben dan weer een groot hard-rock-gehalte, zelf punk. De zanger klinkt zeer uitdagend en de snedige solo’s maken alles af. Waar ze zich nu het meest op richten? Ik zou het niet weten, want door technische problemen konden ze maar een stuk later starten. En in de Main Lab staat alweer een andere band te wachten.
En dat is The Oscillation. Wat onmiddellijk opvalt is de heel goeie drumster. Ze heeft een heel vlotte stijl van spelen die soms een beetje jazzy aanvoelt. Ze straalt een hele grote naturel uit. Een heel standvastig ritme dat de hele set onderbouwd. Ze wordt bijgestaan door 2 jonge Britse gasten , één op bas, de andere op elektrische gitaar. Keyboards en zang. Hier is er wel veel plaats voor subtiliteit, in plaats van enkel hard te gaan. De ondersteunende elektronische beats zorgen voor een meeschuddend publiek. Maar het geheel blijft sloom en moerassig klinken en zo heb ik het graag. Geen hooks en catchy tunes, maar meanderende solo’s. Losgeslagen, zonder ooit volledig uit te breken. Altijd onder controle. Psychedelische krautrock, zo zullen we het dan maar omschrijven zeker. Voor zij die nog een willen zelf kijken hoe dat allemaal klinkt, ze zijn deze zomer te zien op Yellowstock in Geel.
Na een korte lunchpauze is het opnieuw tijd voor Britten, maar dan met een grote staat van dienst: Spectrum. Als die naam je niets zegt, dan misschien wel Spacemen 3. Hun voormalige frontman is nu de frontman van Spectrum. En dat is duidelijk te horen. Engelsen dus die al lang bezig zijn en de klappen van de zweep ondertussen met hun ogen toe kennen. Traagheid is het codewoord, waarmee ze een mooie atmosfeer creëren. Keyboards en zang voeren in het begin van de set het hoge woord. Op die stem deze keer een minimum aan effecten, een zeer pure klank. De gitaar, bas en drum blijven rustig op de achtergrond. Ze zijn het schoolvoorbeeld van Engelse psychedelica: geen gitaarsolo’s die de show stelen, maar de gehele band als één grote stroom laten klinken, allemaal om die sfeer op te wekken. Het is voor veel bands een uitdaging om dit soort muziek een heel optreden lang boeiend te laten klinken, maar Spectrum slaagt erin. Naarmate de set vordert wordt het gaspedaal langzaam maar zeker ingedrukt. De set is perfect opgebouwd. De spaarzame solo’s zijn er boenk op. Ze tonen niet dat ze snel kunnen spelen, maar wel hoe je gevoel en finesse kunt tonen op de gitaar. Het laatste nummer is een ode aan Suicide, de band, niet de daad. En dan kan het nooit slecht gaan. Een ware masterclass dit optreden. Hoed af.
Het verschil met Anthroprophh kan niet groter zijn. Zij tappen duidelijk uit een heel ander vaatje. Zij gaan wel van bij het begin voluit. Hard, snedig met solo’s doorregende muziek. Maar wel gevat, gebald en psychedelisch. Het fors uitgebouwd drumstel heeft de muziek al direct een heel andere klank. Met slechts 3 man slagen ze erin om onvoorstelbaar vol te klinken. Wanneer enkel drum en gitaar worden gespeeld hoor je de echte psychedelische kant van deze band. Maar wanneer de bassist de muziek weer aanvoert en zijn effectenbord bovenhaalt gaat het opnieuw de andere richting uit. Hardrock met een vleug psychedelica. En zo zijn we de gehele set de speelbal tussen deze twee verschillende gezichten van de band. Ondanks de twee gezichten blijft de band wel als één lichaam klinken, een band met een eigen smoel, hoe gespleten die ook mag zijn. Je blijft de gehele set geboeid luisteren, je afvragen wat het volgende nummer weer zal brengen.
Het moment is aangebroken. De heersers van de moderne psychedelica maken zich op om de main lab te bespelen. Wooden Shjips heeft er een hele trip op zitten. Enkele jaren geleden stonden ze nog in Oostende in café Manuscript te spelen, nu zijn ze headline op het grootste psychedelisch festival van de Benelux. Wooden shjips zijn 4 goedgeluimde hippies. Met hun in in aluminiumfolie ingepakte keyboards, een fluoriserend T-shirt, een langharige en langbaardige zanger met een hagelwitte gitaar. Er kan geen twijfel over bestaan, het zijn nog echte hippies. Het beeld past perfect bij hun muziek. Hun muziek bestaat uit een stevig opgebouwde basis van bas en drum, een aanvullende keyboardsound en een gitarist die zingt, maar toch vooral met zijn gitaar solo’s mag spelen om vingers en duimen van af te likken. Die solo’s zijn gevoelig, gecontroleerd, zingend, emotioneel en scheppen de sfeer. De bas en drum klinken monotoon en bieden bijzonder weinig variatie, maar dat is hier perfect. Ze roepen de trance op die nodig is om deze muziek volledig te beleven. Een waardige headliner en blij te zien dat ze ook een groter publiek aankunnen.
Normaal was het nu de beurt aan Theeth of the Sea. Maar door problemen met hun wagen zijn ze er niet geraakt.
Daarom nu al Hookworms, de tweede headliner van dit festival. Hun naam en faam gaat hen vooraf. Ik had er al heel wat over gehoord, maar ze nog nooit live aan het werk kunnen zien. Eindelijk is het zover. Hookworms klinkt heel anders dan de andere bands die ik vandaag al zag. Ze geven een heel moderne wending aan de psychedelische muziek. De nummers hebben een ongelofelijk rotvaart in zich. 5 jonge Britse gasten. En alles wat ik over deze band heb gehoord blijkt de waarheid. Ze zijn broeierig, uitdagend, beukend, verfrissend, jong, interessant. Zelfs bij de (schijnbaar) rustige nummers spatten de vonken er gewoon af. De zanger heeft een scherpe, schreeuwerige stem die perfect gedijd bij hun sound. De rest speelt onrustig en gejaagd. Een ware headliner voor mij. Maar de halfvolle zaal op het einde van de show doet vermoeden dat niet iedereen het met mij eens is. Was Wooden Shjips dan toch de ware headliner? Voor mij niet.
Na al dat het geweld zit de dag er nog niet op. Want er is nog tijd voor Gnod. Zij mochten de kleine zaal afsluiten, en dat zullen we geweten hebben. De laatste keer dat ik ze zag hadden ze een verrassing in petto: een volledig elektronische set. Gelukkig bleven we daar deze keer van gespaard. Want de band komt volop tot zijn recht in een volwaardige bezetting. En daar werden we deze keer op getrakteerd. 6 man op het podium (5 en 1 vrouw om precies te zijn) waarvan één saxofoonspeler. Een meer dan volgelopen zaal voor hen en de hitte die de sfeer ideaal maakt voor deze muziek. Een broeierige sfeer voor een broeierige band. De zanger van Gnod is bijna niet herkennen in vergelijking met deze namiddag. Hij lijkt een staat van dronkenschap te hebben bereikt waarbij een normale mens niet meer kan functioneren. Maar bij hem roept het de duivel op. Hij schreeuwt zich de ziel uit zijn lijf. Eén lang nummer dat niet wordt afgebroken. Bas en drum funderen en de rest bouwt laag na laag verder aan die perfecte sound. Op deze manier is Gnod een band die je live moét gezien en beleefd hebben. Een ode aan geniale chaos en geschiftheid die wonderwel samenvalt, begeesterend, verleidend en verscheurend. Hard en gemeen krachtig, maar ook heel helend voor de ziel. Eén lange trip die aan de ribben blijft kleven die ik lang zal meenemen, tot diep in mijn slaap. Voor mij dé topper van vandaag.
Organisatie: Effenaar, Eindhoven
Eindhoven Psych Lab 2014 – zaterdag 7 juni 2014
Eindhoven Psych Lab 2014
Effenaar
Eindhoven
Na een welverdiende nachtrust starten we deze dag met iets van eigen bodem: Dans Dans. Een zijproject van Bert Dockx volgens sommige, want Bert is vooral bekend van Flying Horseman. Maar voor mij is dit véél meer. Dit is de speeltuin van een fantastische gitarist. Bij Dans Dans heeft hij genoeg aan 2 extra muzikanten die hem begeleiden. Maar het is de gitaar die hier wonderwel klinkt. De hoekige bewegingen en de zenuwachtigheid die hij uitstraalt maakt het alleen maar specialer. De verschillende invloeden zijn niet te benoemen. Ik hoor Jazz, Blues, Funk, Soul, Surf,… Het houdt niet op. 3 topmuzikanten die er een muzikaal feest van maken. Volledig instrumentaal ook, ondanks de mooie stem waarmee hij gezegend is. Bij ieder nummer is er een terugkerend thema dat af en toe terug komt, maar daartussen klinkt alles geïmproviseerd, gevarieerd en gewoon fantastisch. Het publiek, dat talrijk is opgekomen, is ook zeer enthousiast. De eerste topper van de dag.
Terug naar de realiteit nu. Of toch niet, want daar is Nissennenmondai. Japanse psychedelica, of zo was het toch aangekondigd. Ik zag ze enkele jaren geleden aan het werk en ik herinner mij van toen een indie-rock band met een schreeuwerige zangeres. Maar de tijden zijn veranderd. Want ze schotelen vanavond iets totaal anders voor. Een 45 minuten durende electro-trance trip werd het. Met een heel beperkte drum, een basgitaar en een elektrische gitaar, samen met een vakkundige drumcomputer. Meer moet dat niet zijn. Het eerste nummer klokt af op 15 minuten en zet de toon voor de gehele set. Elementaire beats, drum en bas en een voorzichtige gitaar, voor 45 minuten. Een bevreemdende, donkere trip die ondanks die heel rudimentaire klank , toch het voltallige publiek lijkt te bevangen. De tweede topper van de dag is opgestaan.
Disappears is nu aan de beurt. Zij stonden ook hoog op de affiche, maar lossen voor mij niet helemaal de verwachtingen in. Soms wat psychedelisch, soms wat noise, maar over het algemeen toch vrij middelmatig. Naar mijn aanvoelen werd alles wat ongeïnspireerd en met weinig enthousiasme gebracht. Het was zeker niet slecht gespeeld, maar ze zinken een beetje weg in vergelijking met de bands van gisteren. Hun sound leunt het meest aan bij die van The Oscilation, maar dan een tandje kleiner.
Tijd nu voor nog wat ouderwetse psychedelica, The Wands. Deze Denen hebben de perfecte look om deze muziek te spelen: lang haar, te groot hemd met een verschrikkelijk motief. Wat moet een mens nog meer hebben? Muziek natuurlijk, en die is ook goed. Ze klinken zoals ze eruit zien. Klassiek alsof ze rechtstreeks uit de jaren ’70 komen overgewaaid. Een groovy bas en drum, vlotte solo’s en een stem met ongelofelijk veel galm. Is het dan niet wat weinig origineel, hoor ik u denken? Ja, maar als het zo goed en leuk gebracht wordt, dan is er voor mij geen enkel probleem.
Föllakzoid gooit het over een andere boeg. Het meest prominente zijn de bas en drum, die er stevig op inhakken. De muziek is niet zozeer op de solo’s gebaseerd, maar ze pikken perfect aan bij de muziek. Ook de stem is niet het meest aanwezige. De stem is zeer diep en brengt zeer weinig variatie. Het zijn de instrumenten die de nodige variatie geven. Af en toe wordt er eens heel stevig op het gaspedaal gestaan en gaat het tempo serieus de lucht in. Maar het gaat nooit extreem hard. Een mooie set.
Tijd nu voor nog een ‘zijproject’: Pink Mountaintops. De leden van deze band komen uit Godspeed You…, Black Mountain, Sleepy Sun,… Dat kan niet slecht zijn dus. De gelijkenis met Wooden Shjips is niet ver te zoeken, vooral door de looks van Stephen McBean, de frontman zanger en gitarist van de band. Maar muzikaal is er wel een groot verschil. Pink Mountaintops klinkt op en top Amerikaans. Ik hoor niet alleen psychedelica, maar vooral southern rock en af en toe wat Neill Young. Ze klinken heel anders dan de andere bands, wat voor een aangename afwisseling zorgt. Maar al bij al blijf ik toch een beetje op mijn honger zitten. Als je ziet uit welke muzikanten deze band bestaat mag je volgens mij toch wat meer verwachten. Maar de som van delen is niet altijd groter dan het geheel.
Psycheledica uit Afrika nu. In navolging van Tinariwen zijn er enkele ander nomadische bands uit de grond verrezen. Eén daarvan is Terakraft. Ze behoren tot dezelfde school, dus horen we psychedelische bluesy songs met een Afrikaanse inslag. Muziek die het best is bij warme temperaturen, dus dat komt perfect uit. Ze brengen een mix van Afrikaanse en Westerse muziek. In tegenstelling tot Tinariwen zijn de solo’s hier iets minder snedig. Ietsje minder Jimi Hendrix en iets meer Afrikaans. Maar bovenal een goeie set die je zwevend en bedwelmd achterlaat.
Voor het eerst sinds het begin van de dag nog eens een intrumentale band: Radar Men From The Moon. Tevens ook de eerste en enigste Nederlands band op de affiche hier. En wie zij er ook nou weer dat die Nederlanders Chauvinisten waren? Deze jongens schipperen tussen post-rock, psychedelica en stonerrock. Ideale muziek voor in de wagen. Alsof je naar een lange roadtrip staat te luisteren. Ze baseren alles op een heel aanstekelijk ritme dat vooral de eerste rijen in de zaal tot danspassen lijkt te doen bewegen. De set blijkt ook heel goed opgebouwd. Het optreden gaat crescendo. De intensiteit neemt toe en het ultieme slotakkoord doe het publiek helemaal ontploffen. Hier zaten er blijkbaar velen op te wachten: een optreden dat naar de keel grijpt en niet meer los laat. Ik was ook wachtende en deze jongens hebben geleverd.
Recent nog aan het werk gezien in het café van De Zwerver, nu het grote podium voor heel wat meer volk: The Growlers. Typische psychedelica uit het Zuidwesten van Amerika, ook wel Californië genaamd. Jaren 70 surfmuziek. The Growlers zijn gezegend met een zanger die een heel eigen stemgeluid heeft en die enkel bij deze muziek past: zeer hoog en zeer nasaal. Een bos krullen en een flitsende zonnebril maken het plaatje kompleet. The Growlers swingen als een tiet. Ze klinken soms, om een of andere reden carnavalesk en ook een gezonde portie humor is hen niet vreemd. Een zomers gevoel bekruipt je en voor je het weet sta je ook als een halve gare met je heupen schudden op deze aanstekelijke muziek. Met af en toe een kreet houdt de zanger je bij de les en houdt hij er de sfeer in. Negatief kunnen deze gasten volgens mij nooit klinken. Het positivisme spat in het rond. Je waant je op het strand met je lange haren in de wind en het zand tussen je reet.
Tijd om weer wat donker in ons leven binnen te laten want het moment is aangebroken dat SUUNS het podium mag betreden. Suuns biedt een mix van elektronica en psychedelica aan, psychetronica zo u wilt. Hoewel het nu overkomt alsof de sound te vergelijken valt met Nissennenmondai, is dit toch iets helemaal anders. Want in deze muziek zit er heel wat meer variatie en is het instrumentarium ook wat uitgebreider: 1 man die instaat voor de elektronica, 1 drummer en 2 gitaristen waarvan 1 de zang op zich neemt. De nadruk ligt hier ook echt meer op een psychedelische toon en op goeie gitaarsolo’s. De basgitaar wordt dus volledig vervangen door donkere en diepe elektronica. Het geeft de muziek een grotere klankkleur en maakt dat Suuns een volledig eigen geluid creëert. EN dat is altijd goed, een band met een eigen smoel. Ook hier wordt de trance opgewekt en wordt je omarmd om mee te stappen in de trip die Suuns heet. Een reis die ik met alle plezier heb meegemaakt en die mij naar hogere sferen heeft gebracht.
En daarmee zit de nacht er voor mij op. Door het noodweer van die avond in mijn thuisdorp, zag ik mij genoodzaakt om iets vroeger te vertrekken om er zeker van te zijn dat ik schadevrij was gebleven thuis.
Eindhoven Psych Lab was een aangename ervaring en één die ik graag volgend jaar opnieuw zou willen meemaken. Een festival met een visie en een genre dat mij aanspreekt en die ruimte biedt aan heel wat groepen om hun kunsten eens te toon te spreiden. Ik zou dus zeggen: Tot volgend jaar.
Organisatie: Effenaar, Eindhoven
De eerste keer dat ik David Eugene Edwards, de zanger van Wovenhand, zag trad hij op met 16 Horsepower op het Dour Festival in 1998. Ik werd ‘overweldigd’ door zijn unieke bezwerende, bijna mystieke stem. Hij speelde tribal folk-rock met Indiaanse geluiden. Niet voor niks dat er Cherokee bloed door zijn aderen stroomt. Op Wovenhand, sinds 2001 actief, heeft Edwards zijn muziek flink aangescherpt en speelt hij nu een meer 'stoner'-stijl, gedomineerd door elektrische gitaren.
In een bijna uitverkochte AB, presenteerde Wovenhand zijn nieuwste werk : ‘Refractory Obdurate’ ; het werd een inspirerend , intens emotioneel geladen concert. Het geluid was nog 'zwaarder' als ik vergelijk met het concert in Charleroi (2012). De ritmesectie bestaande uit Ordy Garrison op drums en Gregory Garcia op bas, is machtig en indrukwekkend. Garcia, in het bijzonder, heeft een laag zoemend geluid, met een lange 'sustain'. Op gitaar en 'backing vocals' had Chuck Frans zijn gebruikelijke Indianse look.
Maar alle ogen waren gericht op David Eugene Edwards. Met zijn hoed op en een heidens kruis op de borst, ziet hij er als een sjamaan uit. Als hij zingt, wisselt hij tussen een conventionele Shure-microfoon en een Neumann-microfoon , die een meer gecomprimeerd geluid heeft, zoals uit een megafoon. We weten het, de concerten van Edwards zijn veel meer dan concerten, het zijn rituelen. Zijn stem neemt je mee in een wereld doordrenkt van spiritualiteit. Zijn openlijk geloof in God transcendeert zijn muziek. Het doet denken aan Jim Morrison, maar ook aan Neil Young en Nick Cave.
De setlist bestaat uit songs van de laatste plaat en een reeks oudere nummers. Het eerste deel is meer ‘stoner’ en in sommige composities, zoals "Closer" of "Maize", wordt de muziek zelfs ronduit ‘psychedelisch’ met hypnotiserende accenten. We denken soms aan The Swans, want de sfeer is zodanig intens. Later verandert het tempo . Edwards interpreteert bijna a capella een schitterende cover van z’n vroegere 16 Horsepower « Horse Head Fiddle.
Het tweede deel van het concert was duidelijk meer mijn favoriet. David Eugene verliet zijn rode Gretsch Tennessee gitaar om op een zeer oude houten mandoline, daterend uit 1887, te spelen. Nu wordt het geluid helderder en minder luidruchtig. Zowel "Corsicana Clip" en "Oburate Obscura", uit de laatste CD, klinken perfect. Edwards zingt lange intro's met een mengeling van Engels en Lakota Indiaanse talen, wat wordt gehypnotiseerd door zijn gebaren en zijn betoverende stem.
Daarna hervatte hij met zijn elektrische gitaar en het derde deel van de show was, naar mijn mening, het minst interessante. De nummers waren minder sterk en zijn minder tintelend. De set eindigde echter krachtig met "Good Shepherd", die aan The Black Angels deed denken.
Zoals gebruikelijk verliet Wovenhand het podium onder Indiaanse gezangen ; het publiek schreeuwde in tempo om de band te laten terugkomen. Ze keerden terug om "Glistening Black" en vooral een verrassend sterke versie van "Kicking Bird" (uit ‘Ten Stones’) te spelen.
Wovenhand bevestigde de evolutie naar meer 'stoner' en 'psyche' muziek. Op een zekere manier genieten ze van die 'revival'. Hun concerten zijn lumineuze, onvergetelijke ceremonieën, uitgevoerd met een soort unieke intensiteit . Wovenhand profileert zich als één van de meest authentieke bands in de alternatieve muziek scene... Tatanka!
Net als twee jaar geleden in Charleroi, speelde The Flying Horseman als support, de groep van singer-componist Bert Dockx uit Antwerpen. Hun muziek is in perfecte overeenstemming met Wovenhand. Sommige nummers doen ook denken aan And Also The Trees, Joy Division, Nick Cave en zelfs The Velvet Underground. Hun stijl ligt dicht bij post-folk en blues, met een ontroerend emotionele diepgang. Bert Dockx zingt en speelt gitaar, en zijn band bestaat uit twee zangeressen / toetsenisten, een gitarist, een bassist en een drummer.
Philippe Blackmarquis vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
(Pics homepag @ Pieter Verhaeghe - MotherLoveMusic)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wij dachten altijd dat dit het nevenprojectje was van Stephen McBean, maar ‘Get Back’ is inmiddels het vierde album van Pink Mountaintops, terwijl hij er met Black Mountain nog maar drie uit zijn stoner-mouw heeft geschud, dus wat is nu eigenlijk het nevenproject ?
Eigenlijk maakt het niet zo veel uit, als hij op deze manier muziek blijft maken zit het goed. Terwijl McBean met Black Mountain eerder de stoner richting uit gaat, zitten The Pink Mountaintops wat meer in indie-rock land, en met de sterke nieuwe plaat ‘Get Back’ hebben ze daar ook nog een krautrock sausje over gegoten.
De keyboards die toch wel duidelijk aanwezig zijn op ‘Get Back’ hebben het niet gehaald tot op het podium, het krautrock sausje lag er deze keer dus niet zo dik op. De songs van ‘Get Back’ kregen een eerder back to basics benadering, maar dat kleedje paste hen wel. Bij “Trough All the Worry” gingen Pink Mountaintops wat aanleunen bij Neil Young & Crazy Horse, elders hing er dan wel een eighties geurtje in de lucht. Wij onthouden toch vooral bruisende versies van de sterkhouders van die nieuwe plaat, songs als “The Second Summer of Love”, “Ambulance City” en “The Last Dance”.
Met Pink Mountaintops heeft McBean een kloeke band rond zich verzameld die hier een aardige pot indie-rock stond te spelen. Niet zomaar een zijsprongetje dus. Wij kijken toch al graag uit naar McBean’s volgende passage in onze contreien, en dan met met Black Mountain, waar hij de stoner knop van zijn gitaar volledig kan opendraaien.
Maar met Pink Mountaintops heeft hij ons ook al bijzonder tevreden gesteld.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pink-mountaintops-06-06-2014/
Organisatie: Democrazy, Gent
Dat er nog veel death metal liefhebbers rondlopen in West-Vlaanderen is al lang duidelijk, wederom werd dit bewezen toen ik richting Club de B te Torhout stapte om het bordje ‘sold out’ te zien hangen aan de ingang. Dat wil zeggen een goeie 350-koppig publiek met afwisselende leeftijden die het kwik gingen doen stijgen daar en om hun lichaam en ziel over te dragen aan de gebroeders Tardy en kornuiten van de Amerikaanse death metalband Obituary! Hun laatste studioalbum dateert reeds van 2009 getiteld ‘Darkest Day’, maar deze mannen hadden hun stempel reeds op deze aardbol gedrukt met klassiekers als ‘Slowly We Rot’, ‘Cause of Death’ en ‘The End Complete’.
Als voorprogramma waren 2 Belgische bands aangeduid nl. Bones en Predatoria die waarschijnlijk doodcontent waren om dit op hun muzikaal cv te mogen bijvullen dat ze het podium hebben gedeeld met Obituary. Soit, beiden hadden een redelijke set, maar dat was uiteraard maar een soort van amuseke. Want om ietsje voor tien uur begonnen de Amerikanen aan hun optreden wat de menigte naar binnen zoog als het ware en het al een kleine bakoven werd…
Obituary - De gedrevenheid en passie kon je van hen aflezen en als je een band het podium ziet betreden met een grote glimlach op hun smoel dan weet je dat ze de boel in de fik gaan steken en dat ook zij, net zoals de fans, uitkijken naar dit moment. De gitaarklanken van Peres, Andrews en bassist Butler effenden de weg voor de fantastische strot van John Tardy. Van hun laatste album kende ik de nummers niet zo goed, maar ze hakten er lekker in, de moshpits draaiden op volle toeren en er vloeide meer zweet dan bier in de zaal…
Het eerste hoogtepunt kwam er met het nummer “Chopped in Half”, gevolgd door andere krakers zoals “Internal Bleeding”, “Evil Ways” van het album ‘Xecutioner’s Return’, het logge “The End Complete” en het instrumentale “Redneck Stomp” die de nekspieren stimuleerden. Zonder het te beseffen tikte de tijd onvermoeid door want mijn favorieten van deze avond getiteld “Threatening Skies” en “Turned Inside Out” waar de smerige grunts van Tardy echt goed tot zijn recht kwamen waren er bal op!
Afsluiten deden ze uiteraard in stijl en natuurlijk met een bomnummer als “Slowly We Rot” die de boel nog een laatste keer in de fik zette…
Een strak optreden van een fantastische death metal band die zowel op plaat als live door merg en been gaat! De setlijst was perfect opgesteld en het publiek heeft zichtbaar genoten van deze sterke prestatie van Obituary. Dank u wel Strike vzw voor deze memorabele avond! Stay brutal J
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/obituary-06-06-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bones-06-06-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/predatoria-06-06-2014/
Organisatie: Vzw Strike , Torhout
Spectrum en Wooden Shjips - Krautrock en psychedelica zweven driftig over Magasin 4
Spectrum en Wooden Shjips
Magasin 4
Brussel
Spectrum is nog steeds de band waarmee Pete ‘Sonic Boom’ Kember zijn dagen na Spacemen 3 slijt. De hoogdagen van de legendarische cultgroep Spacemen 3 liggen al jaren achter ons, maar Sonic Boom is met Spectrum trouw gebleven aan dat typische verzwelgende psychedelische shoegaze geluid die zich manifesteert in bijzonder lange songs die steeds dieper in de geest binnendringen. Nogal wat Spacemen 3 adepten zijn speciaal voor Sonic Boom naar hier gevlogen en krijgen waar ze voor gekomen zijn, een laag broeiend, zweverig en sonisch geraas waarmee ze in uiterste vervoering geraken. Sonic Boom kan het nog.
Wooden Shjips uit San Francisco heeft inmiddels al drie indrukwekkende platen gemaakt, maar de band is er niet mee uit de undergound geraakt. Maar goed ook, laat dergelijke bands maar ver van de mainstream op ontdekking gaan, er komen steeds bijzondere creaties van. Wooden Shjips heeft The Velvet Underground, Suicide, Crazy Horse en The Doors in een krautrock bad ondergedompeld en is uitgekomen bij een verslavende sound met psychedelische trekjes, repetitieve ritmes en heerlijke gitaaruithalen. Het is net die sound die live zo overrompelend werkt, althans voor zij die hierin enthousiast willen meegaan.
Op het podium van het donkere luizige kot Magasin 4, een concertzaaltje die een onvervalste punkspirit uitademt, heeft de muziek van Wooden Shjips een verslavende kracht. Hoe meer de songs op hun repetitieve ritmes blijven verder borduren, hoe meer wij er in vervlochten geraken.
Ze slorpen ons als het ware op en brengen ons in een soort van roes die in andere gevallen alleen maar door een hoop geestverruimende middelen kan bewerkstelligd worden. Wooden Shjips als legale en gezonde drug, zeg maar.
De kunst zit hem vooral in het verkrijgen van een zinderende sound via subtiele in fuzz verdronken gitaarpartijen, sluimerende orgeltunes en niet opdringerige vocals die zich Alan Vega-gewijs als een verdwaalde geest doorheen de songs wroeten. Zich volledig laten meevoeren in deze meeslepende trip is de boodschap, en dat doen wij dan ook graag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/spectrum-05-06-20014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wooden-ships-05-06-2014/
Organisatie: Heartbreaktunes + Magasin 4, Brussel
Midlake komen uit Texas. Afhankelijk van je instelling en kennis kan je daar Armstrong en Bush aan verbinden, of woestijnhitte die door het soort chili con carne dat je bloedneuzen en een verdenking van emotionele onrust oplevert, verhevigd wordt. Maar er is dus ook een ander Texas waar het wel eens regent en er een gemoedstoestand door de straten waart die je eerder in de korstmoswouden van de Pacific Northwest dacht aan te treffen. Uit die wereld, mijn beste lezer, komt Midlake vandaan. Al een 10 jaar intussen timmeren ze aan de weg en met hun laatste creatieve uitbarsting ‘Antiphon’ solliciteren ze weer heel hard naar een plek op menig zomerfestival, of nog beter, naar een podium in een rokerig zaaltje waar iemand per ongeluk beland, dat alles in een achterafplek.
Le Grand Mix kan daar voor doorgaan, ware het niet dat er best veel volk was, en het assortiment bieren toppers als Kapittel en Watou bevatte. U begrijpt wel dat dit een niet onbelangrijk deel van de sfeer kan uitmaken. Opwarmer Cavemen komen uit Brooklyn, spelen iets wat je dan maar emo zal noemen. Ze slagen er met hun geluidsmuur in meer dan voldoende sfeer op te roepen, maar in hun korte concert kon ik niets ontdekken wat op een sterke song leek. Een verder oordeel wordt voorlopig in beraad gehouden.
Midlake trapte af met “Ages” van hun laatste plaat, en de hele set bestond voornamelijk uit nummers van hun laatste plaat, en vrij vroeg passeerden de voor mij meest opmerkelijk nummers van die plaat, met name “Provider”, dat in andere tijden een single had kunnen zijn, en “Antiphon”, wat blijkbaar een actie-respons samenzang is, wat ze dan op niet alleen dat nummer deden. Iets van lang geleden, zoiets tragisch Grieks, wat in deze tijden weer helemaal in is. Verder in de set passeerden nog “Vale” en “Aurora Gone” , maar het gaat bij Midlake vind ik haast altijd meer om de sfeer die uit een hele oude plek lijkt te komen, met de samenzang die zo organisch klinkt in deze digitale tijden, en het ook is dat je echt wel moet denken dat je door het spiegelglas gestapt bent, en ergens, je weet nog niet helemaal waar, maar in ieder geval ergens anders beland bent. Dat, en baarden, en flanellen hemden, u vat de sfeer wel.
Weinig werk uit hun onvolprezen eerdere platen, of het moest “Roscoe” uit ‘The Trials of Van Occupanther’ dat laat in de set voorbijkwam, en er zijn slechtere keuzes.
Niet zo’n lang concert, maar ik vertrouw erop dat deze heren binnenkort wel weer onze contreien aandoen, en ze zijn meer dan welkom.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/midlake-04-06-2014/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Het project van Darren J. Cunningham , Actress is aan z’n vierde cd toe . Duistere elektronica dansmuziek die geëvolueerd is naar een palet van trippop , ambient , electro, basslines , industrial , techno en soundscapes . Actress balanceert tussen asgrauwe en zeemzoete, hoopvolle sounds en tussenin kan het wel eens aanstekelijk werken op de dansspieren . Duidelijk is dat deze abstracte elektronica zijn weg best vindt ‘als de nacht valt’ door de donkere, repeterende loops , het knetterende geruis en de opspringende, slepende , vertraagde en stuiterende bleeps & beats . Af en toe sijpelt een vocoder stem door . “Forgiven” en “Street corp.” zijn er de ideale geleiders , “Rimes” brengt je in een bevreemdende paranoïde omgeving, “Birdcage” zorgt voor de eerste danspas en dan ben je aan de rest overgeleverd .
Geniet van deze mysterieuze trip die toch enige luisterervaring vergt , maar tegen het krieken van de dag je volledig heeft overmeesterd …
Het Amerikaanse Nothing debuteert met een eerder Brits klinkende shoegaze/dreampopplaat, ‘Guilty to everything’. Hier komen My Bloody Valentine , het latere Ride samen en nestelt de band zich een plaatsje op naast een Pains of being pure at heart en True Widow .
De gitaren stapelen zich op , de tempowisselingen intrigeren , de effects zweven om ons heen en de dromerige zang dwarrelt erover heen .
Er valt voldoende variatie te noteren in het genre . “Hymn to the pillory”, “B& E” en de titelsong worden gekenmerkt door de broeierige aanpak en explosies . “Endlessly” (met hulp van Justin Broadrick van Jesu /Godflesh) en “Somersault” zijn trager en slepender, en we ervaren wat innerlijke (on)rust in die sfeervolle aanpak. “Get well” is een nummer dat wel eens op de lijst van My Bloody Valentine mocht staan .
We zijn alvast verkocht aan dit debuterend bandje met hun verslavend inwerkend songs …
Het Duitse The Notwist neemt rustig de tijd nieuw werk uit te brengen . Vóór ‘Close to the glass’ zaten er zes jaar met ‘The devil, you + me’ en ‘Neon golden’ op z’n beurt dateert al van 2002. Tussenin was er nog de soundtrack ‘Sturm’ en hun creativiteit kent verder een weg door allerhande omzwervingen en projecten.
Oog voor detail en het technisch vernuft blijven het handelsmerk van hun melodieuze indietronica van pop, rock , elektronica in snedige , dromerige , sfeervolle en pakkende melancholie .
We hebben hier opnieuw een ingenieus plaatje die alle invalshoeken van het genre benadert met songs als “Signals”, “Kong” en “Into another tune” , die een aanstekelijke groove hebben; de titelsong houdt van de experimentjes en verrassende wendingen; “From one wrong place …” biedt hun kenmerkende knisperende elektronica; soundscapes hebben we op het uitgesponnen “Lineri” en een dromerige aanpak met “Steppin’ in” en “They follow me”. Maar ook My Bloody Valentine komt om de hoek op “7-Hour-Drive”, shoegaze zoals het op een plaat van hen niet zou misstaan .
The Notwist heeft een free-market voor hun nieuwe plaat , verrast misschien minder, maar ze zijn door al die jaren nog steeds meer dan de moeite waard, en dat maakt hen uniek in het genre …
Atelier 210, Brussel – events
check de site
http://www.atelier210.be Atelier 210, Brussel – events
05-06-14 – Sammy Decoster, Nicolas Michaux
10-06-14 – Jeffrey Lewis & The Jrams @Madame Moustache
28-06-14 – Teme Tan live + party
06-09-14 – Woods
Andere infos zie site
http://www.atelier210.be
De zomer liet het even afweten vanavond, maar dat lag zeker niet aan de zomerse pop van het Amerikaanse viertal Real Estate, die hun nieuwe album ‘Atlas’ kwamen voorstellen in de Rotonde. Die plaat wordt overal goed onthaald, en het was dus geen verrassing dat de kleine Rotonde uitverkocht was. Deze nerds uit New Jersey sloten hun Europese tour af in Brussel, en waren onder indruk van de zaal waar ze mochten spelen. Real Estate speelt zomerse, op de jaren zestig geënte gitaarpop, met lichte psychedelische invloed. Zanger en gitarist Martin Courtney heeft een heel erg Engelse zangstem, denk aan Ian Brown, het zijn dus altijd dromerige zanglijnen.
De band begon er aan met “The bend”, onmiddellijk gevolgd door de single “Crime” met zijn twee door mekaar wevende melodieën. De rest van het concert ging op hetzelfde stramien door: ietwat kabbelende, maar toch sprankelende sixtiespop, de landerigheid van een zomerse vakantiedag in de verkaveling oproepend, en dat was misschien ook wel het zwakke punt van de set: alle songs waren mooie miniatuurtjes, kunstig gecomponeerd en uitgevoerd, maar ze leken ook allemaal op mekaar en de live uitvoering benaderde de plaat wel heel erg nauw: het was alsof je een hele fles ice-tea uitdronk: het eerste glas was lekker, maar de rest van de fles smaakte hetzelfde.
Naar het einde van de set kwam er wat meer psychedelica en dynamiek in de nummers, vooral dan door de inbreng van de drummer, die er net dat beetje peper in stak dat de nummers nodig hadden. Oudje “It’s real” was een van de hoogtepunten, ook door de koortjes met ‘oohs’ en ‘aahs’, en ook de zomerse droompop van “Had to hear” kon op ruime bijval van het publiek rekenen, en had ook een aantal interessante tempoverschuivingen die ik wel kon smaken.
Real Estate speelde een heel mooie set vanavond, wel iets te kabbelend bij momenten, schipperend tussen droompop, surfrock en psychedelica, en zo de lijn verder trekkend die voorgangers als Galaxie 500, Pale Saints, Yo La Tengo en The Chills al eerder uitgezet hebben.
Playlist: The bend/ Crime/ Easy / Past lives / Fake blues / Green aisles / Backwards / Horizon / Hmil / Muni / Real / Primitive / Dogs / Had to hear Bis: 2 part / all the same
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/real-estate-03-06-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Plaid - gebalde verschijning en fris uit de hoek komend
Plaid + Fin
Ed Handly en Andy Turner is Britse duo dat al meer dan een kwarteeuw met het alter ego Plaid podia overal ter wereld platspeelt. Deze onvervalste IDM-iconen zijn naast geestesgenoten Autechre en Aphex Twin een van paradepaardjes uit de legendarische Warp-stal.
Op 19 mei vierde het duo dat ook furore maakte met The Black Dog de uitgave van hun tiende langspeler op het immer invloedrijke hogekwaliteitslabel uit Sheffield. Plaid levert met ‘Reachy Prints’ opnieuw een elektronisch meesterwerk af dat niet de bedoeling heeft baanbrekend te zijn. Toch slagen ze er telkens in om zowel op plaat als op het podium bijzonder fris uit de hoek te komen. Het bewijs hiervan werd maandagavond geleverd in de compacte AB box.
De combinatie van speelse melodieën en soms complexe ritmepatronen genereren een twinkelende magie dat in deze live setting een perfect gedoseerde lijvigheid meekrijgt. De opgewektheid van bijvoorbeeld “Hawkmoth” is een welgekomen verademing na het dreunende geweld van Plaid’s opwarmer Fin. Dit eenmansproject, residerend onder de vleugels van het vooruitstrevende Tri Angle Records, doet ons wel vaker denken aan labelgenoten zoals The Haxan Cloak. Het boe-geroep van sommige bezoekers verraadt dat zijn aanvallende, doch intelligente drones een onnoemelijk agressief laxerend effect hadden. De pijnlijke aars van de boe-roepende enkelingen werd na de darmdrainage door Plaid op vakkundig verfrissende wijze gezalfd. Hun jarenlange ervaring maakt hen een lekker geoliede machine dat perfect weet hoe ze een publiek moet laten schommelen tussen verschillende emoties. De uitbundigheid van bescheiden danspasjes en meeknikkende hoofdjes werd gevoelig opgedreven bij het zeer dansbare “Tether”. Dit nummer kwam tot stand via T.E.T.H.E.R, een interactieve webapplicatie dat de mannen van Plaid in samenwerking met Jono Brandel hebben ontwikkeld. Deze applicatie stelt gebruikers in staat geluid te manipuleren door een simpele klik of sleepbeweging met de muis. Het open karakter van “Tether” zorgt ervoor dat dit nummer trouwens uitstekend voer voor remixes vormt.
Plaid’s gebalde verschijning valt op geen enkel moment te onderwerpen aan kritiek. Het recept van intelligente ritmes gecombineerd met olijke melodietjes wordt enorm gesmaakt en spreekt enorm tot de verbeelding.
Wie hun passage in Brussel heeft gemist, krijgt een nieuwe kans op de finale editie van het Gentse 10DaysOff festival! Daar prijken zij op de affiche naast Carl Craig en Axel Boman. Een aanrader van formaat! Mis deze kans niet!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Fortarock 2014 ofte Iron Maiden en supports
Fortarock 2014
Vorig jaar haalde Fortarock voor haar jubileumeditie Rammstein naar Nijmegen en sprak men éénmalig van Fortarock XXL. Dit jaar was Iron Maiden headliner!
Opvallend hoe op weg naar het festival duidelijk minder volk op de been was, geen files meer te bespeuren waren (vorig jaar meer dan half uur aanschuiven) en vrij eenvoudig een parkingplaats werd gevonden. Nochtans hadden we, eens op de festivalweide aangekomen, niet de indruk dat er veel minder volk was. Onder een stralende zon was de menigte metalheads in overwegend zwarte t-shirt toch wel indrukwekkend om zien! Het aantal bandshirts van Iron Maiden was ongetwijfeld het meest aanwezig en gaf al aan waarom tal van muziekliefhebbers naar Nijmegen waren afgezakt.
Bij het aanschuiven om binnen te geraken en tijdens het aankopen van drankbonnen hoorden we op de achtergrond de nieuwe band van Adje Vandenbergh ‘Moonkings’ uit de speakers knallen. Het klonk eerlijk gezegd heel straf en even dacht ik dat Whitesnake op het podium stond! Oa. “Here i go again” stond op de setlist en meteen bewees zanger Jan Hoving wat hij in zijn mars had! Talent zat die kerel!
Trivium stond als 2de band gepland op het hoofdpodium! Was wel even wennen voor die kerels om zo vroeg (14u) hun optreden af te werken maar ze deden dat zoals altijd met veel enthousiasme en overgave. Ook al was de weide nog maar goed half gevuld en was de reactie van het publiek bij aanvang van de show eerder lauw (op de ‘die hard’ fans na natuurlijk). De set werd geopend met “Brave this storm”. Frontman Matt had blijkbaar een paar zinnen Nederlands geleerd en bleef zijn stinkende best doen om het volk mee te krijgen. Naar het einde van het optreden slaagde hij ook met brio in zijn opzet en ontstond een reuze circle pit tijdens ondermeer het sterk gebrachte “Down from the sky” en afsluiter “In Waves”. Sterk optreden zonder al te veel poespas op het podium maar met kwaliteitsmetal als handelsmerk.
Op de Monster stage wilde ik absoluut enkele nummers van Skillet meepikken. Een band die al meegaat van 1996 en vooral in thuisland US vrij succesvol is met hun ‘christelijk’ heavy rock. Ik kende enkel hun meest gekende nummer “Monster” dat achteraan de set werd gespeeld en op veel bijval kon rekenen. Verrassend was wel de veelvuldige inbreng van een klassieke noot in de nummers. De intro van het optreden werd verzorgd door 2 klassieke muzikanten (viool en contrabas) in wit kostuum. En doorheen gans het optreden zouden deze 2 heren opduiken en met wat strepen klassieke muziek de nummers een speciale sound geven (oa. “Not gonna die” en “Awake & alive”). Speciale rol was ook weggelegd voor de drumster die alle backing vocals voor haar rekening nam en tijdens de obligate ballade zelf vooraan het podium plaatsnam om duozang te doen met frontman John Cooper. Mijn favoriete nummers waren “Sick of it”, “Hero” en opener “Whispers in the dark” (jammer van de microfoonproblemen helemaal in het begin). Leuk optreden, zonder meer! Maar niet in de mate dat het optreden lang bleef hangen of uitsteeg boven de middelmaat.
Op de main stage was intussen Sabaton aan de beurt. De weide was nu toch al behoorlijk goed volgelopen en het was afwachten wat de heren uit Zweden er zouden van bakken. Met bijna allemaal nieuwe muzikanten in de band en de nieuwe CD ‘Heroes’ net uit was het toch wel extra uitkijken. Blijkbaar was het voor Sabaton ook het eerste concert van hun lange festivalzomer. Na de heroïsche intro en het horen van de eerste noten was meteen duidelijk dat de band niets aan kracht had ingeboet, integendeel! Muzikanten waren al goed op elkaar ingespeeld, boegbeeld Joakim in topvorm en publiek meteen mee… Door de vrij korte set (50 min.) werden slechts 9 nummers gespeeld maar daarin zaten natuurlijk alle klassiekers zoals “To hell and back”, “Carolus Rex”, “Attero Dominatus” en “Swedish Pagans”. Helemaal uit de bol ging het publiek op de afsluiters “The art of war” en “Primo Victoria”. Sabaton bewees dat hun groeiende populariteit geen verrassing is en mocht voor mijn part een plaats hoger op de affiche hebben gestaan. Volgende afspraak is op Graspop.
De Monster stage kreeg 2 bands op bezoek die voor mij totaal nieuw waren : Deafheaven en Graveyard. De eerste aan de beurt was Deafheaven uit de US, ze leverden in 2013 een fel bejubelde CD af ‘Sunbather’ die door sommige media zelfs als album van het jaar werd bestempeld. Live kon het mij alvast maar weinig bekoren. Een vrij apatische en letterlijk bleke zanger die soms krijsend en soms ingetogen zijn ding deed op muziek die ikzelf zou omschrijven als vrij complexe scream/emo core/metal. De éne keer hoorde je snelle noise uitbarstingen, afgewisseld met breaks en de andere keer waren het ‘zachtere’ stukken. Voor de echte liefhebbers zal het wel allemaal heel OK geklonken hebben maar de mindere publieke belangstelling liet me toch vermoeden dat niet alleen ik het moeilijk had om deze vloedgolf aan gitaargeweld te appreciëren. Sorry voor de fans…
Graveyard uit Zweden (Göteborg, 2006) was dan weer de verrassing van het festival voor mij! Met hun ouderwetse psychedelische, bluesy rock in de stijl van Led Zeppelin en andere 70’s bands waren ze eerder een buitenbeentje op de affiche maar kweten ze zich zeer sterk van hun taak en losten ze alle verwachtingen in. Met de volledige looks en de sound van zo’n 40 jaar geleden wisten deze heren heel wat mensen te bekoren! Keigoede en intense set, sterke zanger, solide muzikanten en authentieke sound. Het optreden bestond vooral uit nummers van de laatste CD ‘Lights out’ en diens voorganger ‘Hisingen blues’. Het trage maar sferige nummer “Slow Motion Countdown” is mij alvast het meest bijgebleven! Prachtig…en een leuke verademing tussen al het ‘metal’ geweld van de dag!
Alter Bridge stond op het hoofdpodium toen ik besliste om de innerlijke mens wat te versterken en de aangekochte eetjetons om te ruilen in een puntzak ‘patat’ met zoete frietsaus en een broodje ‘bourgondische kroket’ met graanmosterd. Na het bezoeken van de plaatselijke metal market waren we helemaal klaar voor het serieuze werk : Slayer & Iron Maiden!
Slayer trad aan om 19u00. Op papier was het al de luidste band van de dag, in praktijk was dat nog meer het geval! Wat een sound! Luider dan luid van bij het begin van de set en heersend over gans de weide. Tom Araya leek wel de kerstman met zijn grijze volle baard en mister King had nog steeds zijn ‘worstbaard’. Maar de kerstman was goed bij stem en zijn gevolg was gul met het geven van snoeiharde en snelle cadeautjes : van opener “World painted blood” tot “Necrophiliac” en “Seasons in the Abyss”. Niet te geloven dat deze band al meegaat van 1981 en nog steeds zo machtig voor de dag komt en fans heeft over de generaties heen! Araya was zichtbaar goedgeluimd en zorgde voor een moment van rust halfweg te set door een babbeltje te slaan met het publiek. Kerry King liet het praten over aan zijn gitaar en soleerde dat het een lieve lust was. Het laatste deel van de set was een waar spervuur aan klassiekers. Het publiek reageerde fel en blij en genoot van dit schitterende kwartet aan Slayer ‘hits’ : “Raining Blood”, “Black Magic”, “South of Heaven” en het magistrale “Angel of Death”! Tijdens dit laatste nummer werd op gepaste wijze een mooi eerbetoon gebracht aan de vorig jaar overleden ‘broeder’ Jef Hanneman. Op het podium ontrolde zich een reuzegroot spandoek met de woorden : Angel of death, Jef Hanneman, still reigning! Mooi gebaar!
Om 21u00 was het zover! Alle andere optredens waren afgelopen en iedereen begaf zich richting hoofdpodium om een glimp op te vangen van één van ’s werelds meest gekende en succesvolle metalbands ooit, IRON MAIDEN! Het was drummen vooraan tussen de Iron Maiden shirts en de weide stond nu echt propvol tot helemaal achteraan. De podiumaankleding was identiek aan de show vorig jaar op Graspop maar bleef indrukwekkend. Later tijdens de show vertelde Bruce Dickinson dat het allicht de laatste keer was dat deze show in de Benelux zou te zien zijn na 3 jaar touren (binnenkort oa. wel nog te zien in Arras op het festival Main Square). De sympathieke zanger beloofde wel dat ze voor deze laatste keer de setlist hier en daar hadden aangepast.
Wat het optreden zelf betreft kan ik kort zijn : fantastisch! Ik vond de set zelfs beter dan vorig jaar op Graspop, al zullen de meningen hierover allicht verdeeld zijn.
Maar Iron Maiden blijft uniek en Bruce blijft een fenomeen! Goed bij stem en energieker dan ooit maalde hij weer zijn nummers en zijn kilometers af. Chapeau om dat na al die jaren nog steeds met evenveel spirit en vakmanschap te doen! En wat te zeggen van de muzikanten? Ook zij gaven weer de volle pond en stonden op het podium als een horde jonge wolven aan het begin van hun carrière! Zij het dan wel met een opkomend buikje, hier en daar wat rimpels en een dunnere haarlijn als vroeger…net als de meeste fans trouwens.
Onnodig om hoogtepunten van het concert aan te halen of om te beschrijven wat zich op het podium en in het publiek afspeelde. Ik zou alleen maar in herhaling vallen…oordeel liever zelf bij het bekijken van de volledige setlist en besef dat Iron Maiden een geslaagd Fortarock afsloot met een geweldig optreden!
setlist: Moonchild - Can i play with madness - The prisoner - 2 minutes to midnight – Revelations - The trooper - Number of the beast - Phantom of the opera - Run to the hills - Waysted years - 7th son of the 7th son – Wrathchild - Fear of the dark
Iron Maiden + Aces high - Evil that men do – Sanctuary
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fortarock-2014/
Organisatie: Fortarock , Nijmegen
Er zijn van die bands die 'alive and kicking' blijven …die live nooit ontgoochelen en spelen alsof hun leven ervan afhangt. Ik hoor jullie al zeggen tja, ik ken er wel een paar... Juist, als je weet dat deze heren 30 jaar 'on the road ' zijn, dan weet je het wel: We hebben het hier over Bad Religion! Een net niet uitverkochte AB had er duidelijk zin in op deze zaterdagavond.
De support-act Broadway Killers waren een goede opwarmer. Maar rond 21u voelde je dat de zaal snakte naar het vijftal uit LA, Bad Religion! Hier in Brussel was het slechts hun 3de stop van een korte Europese tour. Onder leiding van Greg Graffin kwamen de veteranen het podium op in hun kenmerkende stijl.
Direct hadden we een verschroeiende start , “Fuck you”, “Supersonic” en “Prove it” waren 'ijsbrekers' en veranderden de zaal in een explosieve 'old scool punkrockshow'.
Met hun 16de! album ‘True north’ werd de tourbus opgerakeld en waren de heren opnieuw ‘on the road’.
Als vanouds speelde de band strak, snedig en vol passie de gekende 'punkrockanthems'. “Stranger than fiction”, “LA is burning” of “Do what you want”, de backcatalogue is onuitputtelijk … De punkrockjukebox zou deze avond nooit stoppen.
De razendsnelle agressieve, korte punksongs vol venijn en sociale kritiek -sinds jaar en dag het visitekaartje van de band - knalden door de speakers. Weinig rustpunten tijdens het optreden wat resulteerde in 29 nummers op 75 minuten.
In de bisronde kregen we met “Along the way”, “Generator” en “American Jesus” de apotheose van alweer een uitmuntende passage! De melodieuze, catchy punkrock vol aanstekelijke harmonieuze koortjes inclusief die heerlijke 'ooohs' en 'aaaahs' galmden na .
Bad Religion zette een prachtige broeierige rockshow neer en bewees opnieuw hun hoog aangeschreven live-reputatie!
Wij kijken alweer uit naar de eerste namen van Groezrock '15 en hopen deze godfathers van de melodieuze punkrock daar terug te zien.
Neem gerust een kijkje naar de pics van vorig jaar , in de 013, Tilburg
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bad-religion-23-08-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Vorig jaar stond dit Amerikaanse wonderkind nog in de AB Club, vandaag kwam hij in de grote zaal zijn opwachting maken. Geen probleem, na zijn succes in de States en gastoptredens met o.a. Eric Clapton en The Rolling Stones, is Gary Clark Jr. al heel wat grotere zalen gewend.
Wij durven er onze volledige Jimi Hendrix platencollectie op verwedden dat al wie hier vorig jaar bij dat memorabele AB Club optreden van de partij was, ook nu weer als de bliksem naar de AB was gerend. Wederom kwamen wij tot dezelfde conclusie : supertalent, wonderlijk gitarist, verloren zoon van Hendrix, geboren met goud in de vingers, liters soul in het bloed en tonnen blues in de genen.
Doch, er sluipt één klein maar gevaarlijk probleempje om de hoek, er huist ergens ook een kwaadaardig r&b virus in Gary Clark Jr. en dat mag er gerust uit wat ons betreft, maar wij vrezen dat Amerikaanse platenbonzen en managers er anders over denken. Daarom houden we een beetje angstvallig de adem in voor zijn volgende plaat. Dat virus heeft er immers eigenhandig voor gezorgd dat de debuutplaat ‘Blak and Blue’ net niet de status ‘legendarisch’ heeft gehaald, er staan wat ongepaste gladgestreken r&b songs tussen het fantastische bluesrock-geweld, en dat is des te jammer. Op de cd kan men handig gebruik maken van de skip toets, live gaat dat natuurlijk niet.
Maar goed, Gary Clark Jr. had het werk zelf al voor de helft gedaan bij het uitkiezen van de setlist. Hij trok, net als vorig jaar in de AB Club, resoluut de kaart van de doorleefde blues, opwindende rock’n’roll en stevige Hendrixiaanse loeiende rock.
Voor ons was het likkebaarden wanneer Clark zijn gitaar overvloedig liet spetteren in de vlammende bluesrockers “When My Train Pulls In”, “Numb” en “Bright Lights Big city”.
De liefde voor de blues weerklonk in het spelplezier van deze jongeman (met zijn 30 lentes is hij nog een regelrechte snotneus in blueskringen), het was genieten met de ogen dicht van een koppel lange en bloedmooie delta-bluesballads waarvoor Clark leentje buur is gaan spelen bij grootheden BB King (“3 O’clock Blues”) en Albert Collins (“If Trouble Was Money”), twee pure kippenvelmomenten die nog naar hogere sferen werden getild door een stel sublieme fijnbesnaarde gitaarsolo’s. Eén ding was wel zeker vanavond, wie het niet zo begrepen heeft op gitaarsolo’s was maar best thuis gebleven. Wie daarentegen verlekkerd is op Stevie Ray Vaughan, Buddy Guy en Jimi Hendrix kon zijn geluk niet op.
Met “Travis County” tapte Clark zijn rock’n’roll uit een oud Chuck Berry vat en met een flink rollend “Don’t owe you a thing” zat ie gretig aan de Bo Diddley fles. Tussendoor kwam hij er ons nog eens fijntjes op wijzen dat hij ook nog gezegend is met een soulvolle stem. Een paar blokken verder in Brussel stond ene Prince een verrassingsoptreden te geven, en wij meenden die kleine grootheid als het ware te horen, te ruiken en te voelen in het sensitieve “Please Come Home” dat met een extreem hoog stemmetje en nog maar eens een briljante gitaarsolo de hoogste Prince normen probleemloos haalde. Eén keertje maar sloeg Gary Clark Jr. de bal een beetje mis, dit met een vrij overbodig ‘You Saved Me’, zo eentje van die r&b vehikels die nergens naar toe ging. Met ‘Blak and Blu’, dat op plaat overigens ook maar wat slapjes klinkt, pakte hij het dan weer een stuk beter aan, de track was hier omgebouwd tot een soulvolle intieme song die als prachtige intro fungeerde voor de geweldige afsluiter ‘Bright Lights, Big City’.
Een enthousiaste menigte moest het helaas stellen met amper één bisnummer, maar wat voor één. Gary Clark Jr. liet zijn band achter in de coulissen en deed het in zijn wonderlijke eentje, met gitaar en mondharmonica. De integere, vertederende blues ‘In the Evening (when the sun goes down)’ deed ons de krop in de keel krijgen.
Vanavond kregen we helaas geen nieuw werk voorgeschoteld. Het bleef bij een flinke greep uit ‘Blak and Blue’, een album dat toch al dateert van 2012, aangevuld met een stel covers. Geen idee dus hoe de nieuwe plaat zou kunnen klinken en wanneer die er zit aan te komen, maar als ze in het verlengde ligt van zijn spetterende live set, dan hebben we er het volste vertrouwen in.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wat een primeur voor de Kreun, Milow (Jonathan Vandenbroeck) één van de bekendste singer-songwriters uit Belgïe komt in try-out zijn nieuwste album in Kortrijk spelen. Vooral als je weet dat hij deze pas zondag (1 juni) deze komt voorstellen in Hotel M bij Marcel Vanthilt in Roeselare. Daarna zal hij pas op 11 juni optreden in de AB, Brussel en eerder nog op 5 juni in de club 69 van Studio Brussel.
Milow was natuurlijk zeer trots om zijn nieuwste album ‘Silver Linings’ voor te stellen, hiervoor spendeerde hij zijn tijd bijna 2 jaar in California (US) waar hij veel inspiratie vond.
Het valt enorm op dat deze Leuvense artiest hier bij ons enorm populair is, de mensen stonden namelijk al een uur voor de opening aan te schuiven en dit op een enorm zonnige dag waar de terrasjes op andere plaatsen vol zaten. Ook trekt Milow een zeer gevarieerd publiek aan, jong en oud was aanwezig.
Bij het optreden zelf viel het op dat het decor en lichtspel enorm sober waren, op de achtergrond stonden enkel wat boomschorsen, dit deed natuurlijk het optreden meer tot zijn recht komen. Ook de zanger zelf stelde zich eenvoudig op tot het publiek. Hij maakte alles zeer persoonlijk en bracht wat humor in zijn vertellingen. Hij vertelde ook hoe hij op de nummers kwam en waar hij zijn inspiratie vond; ook zijn bij familie en zijn jeugd blijven belangrijk.
De nieuwe nummers waren redelijk gevarieerd, soms raakten ze de gevoelige snaar, zo waren er stille momenten en ontroerde blikken in het publiek, vooral bij “Learning how to dissapear” en “Echoes in the dark”. Ook had ik soms een klein country gevoel zoals bij “Blue skies” en “You’re still alive in my head”. En dan kwam hij speels uit de hoek met “Against the tide”, maar het grootste deel waren eigenlijk vooral gevoelige snaarmomenten. Tussenin speelde hij nog eens wat oude gekende waarmee hij iedereen meekreeg , vooral met “You don’t know” en “Ayo Technology”.
Als afsluiter kregen we er nog 3 cadeau, “Born in the eighties”, “My mothers house” en “Waste the dawn”. Deze waren erg gevoelige én persoonlijk.
Dit is zeker een aanrader voor wie er een gezellig, rustig en vooral romantische avond wil van maken.
Setlist: “Learning how to dissapear”, “Echoes in the dark”, “You’re still alive in my head”, “You don’t know”, “Sons of our fathers”, “Blue skies”, “Against the tide”, “Cowboys pirates musketeers”, “Building bridges”, “She might she might”, “Mistaken”, “We must be crazy”, “Wind me up”, “Ayo Technology”, “You and me”
Bis; Born in the eighties, My mothers House, Waste the dawn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/milow-29-05-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Het Gentse trio debuteerde een paar jaar terug met de EP ‘Kill like a king’ , die balanceerde tussen melodie en gestoorde toegankelijkheid . Zato pint zich duidelijk op materiaal en bands definieerbaar binnen de (rauwe) nineties noiserock als Big Black/Shellac, Unsane, Butthole Surfers, NoMeansNo, Gore, Lul, Kong, Jesus Lizard, Barkmarket en Cop Shoot Cop.
Deze bands blijven natuurlijk even invloedrijk op de fullcd , die ruw en rauw klinkt en opvalt door de onverwachtse tempowisselingen en verrassende wendingen .
Intens klinkt het door het gruizige gitaarspel , de diep dreunende , indringende bas en de springerige drums .
Zato is creatief bezig binnen die instrumentale sound , keyboard zweven wat over de nummers heen en wat schreeuwvocals kunnen aanvullen .
De menselijke schaduwkant komt aan bod , verbrokkeld , chaotisch, schizofreen ; toch ervaren we die gevoelige melodielijn die de nummers kunnen intrigeren . Avontuur, experiment , toegankelijkheid en absurditeit zijn/blijven de handvaten om een idee te krijgen van Zato …
http://zato.bandcamp.com
The Spectors kunnen rocken, drukken de effectpedalen in, geen geluidsmuur weliswaar, maar uitermate beheerst, wat hen richting shoegaze brengt , en houden van een zalvend dreampopkader . Ze bewegen er mooi tussenin , en brengen op die manier overtuigend vier mooi uitgewerkte , afwisselende nummers . En Phil Spector zal hier wel als inspiratiebron gefungeerd hebben voor de groepsnaam.
Info http://www.thespectors.be
Het debuutalbum van RIK PRIEM'S PRIME verscheen via Avenue Of Allies op 23 mei 2014. Bekende namen uit de internationale Hard & Heavy scène waren betrokken in het opname en productieproces van dit project van de Belgische gitarist Rik Priem.
Er werd samengewerkt met enkele befaamde Duitse muzikanten. Carsten 'Lizard' Schulz (Dead End Heroes, Frozen Rain, Lavalle, Evidence One, Midnite Club) verzorgde de leadvocals en Rami Ali (Freedom Call, Iron Mask, Lavalle, Frontline, Evidence One) nam plaats achter de drumkit. Rik ontmoette Carsten voor het eerst tijdens de opnames van het tweede Frozen Rain album ‘Ahead Of Time’.
Verder bestaat de band uit basgitarist Vincent De Laat, die we ook nog kennen van de Frozen Rain sessies en Rik's soulmate Geert Margodt op keyboards.
Het album werd geproduceerd door producer Steffen Seeger (Iain Ashley Hersey, Midnite Club), waarna het album afgemixt werd in de German Empire Studios door Rolf Munkes (Dead End Heroes, Empire, Razorback, Tony Martin).
Het muzikale virus ontwikkelde zich bij Rik op de leeftijd van 14, toen hij als basgitarist opkeek naar zijn grote voorbeelden: Deep Purple, Kiss, AC/DC, Dead Kennedys en de Sex Pistols. Maar vooral het Judas Priest album: "British Steel" maakte een blijvende indruk op Rik en toen hij wat later de muziek van Def Leppard, Ozzy Osbourne, Dokken en Iron Maiden leerde kennen besloot hij voluit te gaan voor de elektrische gitaar.
Gedurende de jaren ontwikkelde hij zijn eigen gitaarstijl en liet hij zich beïnvloeden door zowel hardrock, blues, fusion als klassieke gitaristen. Sinds 2000, na vele jaren van oefenen, heeft Rik van zijn hobby zijn beroep kunnen maken en is hij nu professionele gitaar leraar en gitaar technieker.
Daarnaast kennen we Rik nu ook als songschrijver en bezieler van menig Melodic Rock project. Voor het tweede album: ‘Ahead Of Time’ van Kurt Vereecke's Frozen Rain schreef Rik mee aan vijf songs en ook op de debuutplaat van de Zweedse A.O.R. sensatie Sapphire Eyes kreeg Rik een gastrol.
Maar nu is er dus de eerste plaat van RIK PRIEM'S PRIME waarvoor de band nu een eerste promovideo: "Babylon Rising" de wereld in stuurde.
Laat U onderdompelen en ontdek de melodieuze heavy rock van Rik Priem's Prime en steun deze melodieuze heavy rock sensatie van eigen bodem!
Rik Priem's Prime 'Babylon Rising' (Official Video / 2014): http://youtu.be/ApihMoiW5_4
RIK PRIEM'S PRIME -- Rik Priem's Prime (Belgium / Germany, 2014), out now on Avenue Of Allies, available as CD and Digital Download.
RIK PRIEM'S PRIME are:
Rik Priem: all electric & acoustic guitars
Carsten 'Lizard' Schulz: lead vocals
Geert Margodt: keyboards
Vincent De Laat: bass
Ramy Ali: drums
All songs written by Rik Priem and Carsten 'Lizard' Schulz except "Sunset Over Agartha" by Geert Margodt
Produced & engineered by Steffen Seeger
Mixed & mastered by Rolf Munkes
Executive producer: Gregor Klee
RIK PRIEM'S PRIME op het internet:
www.mrcool.be
www.facebook.com/RIK.PRIEM.S.PRIME
www.facebook.com/rik.priem
www.carstenschulz.com
www.avenue-of-allies.com
Flesh & Fell kennen we van drie songs waarmee ze de eighties in ons landje mee hielpen kleuren . “Emma” , “The hunger” en “The wind” zijn als bonus (wat herwerkt weliswaar!) terug te vinden op de titelloze cd , bijna dertig jaar later . De combinatie van donkere electrorock , new beat, EBM en gothrock is mooi verweven . Even meegeven dat van het oorspronkelijke duo Pierre Goudesone en Cathérine Vanhoucke enkel de mannelijke helft nog over blijft. In de zangeres Laurence Castelain en gitarist Laurent Stelleman heeft Goudesone intussen twee nieuwe muzikale trawanten gevonden .
De sound is duidelijk verankerd met de 80s op “The devil in me”, “Something in between”, “Tipsy” en “Hunger”, het handelsmerk van hun sound . De Gainsbourgs en Birkins kijken om de hoek bij een nummer als “E-rotica”.
Uiteindelijk is het, na de vroegere EPs , tot een plaat gekomen …
Info
http://www.outofline.de
King Hiss, een band met een grote mond en met bandleden uit alle uithoeken van rock & metal, heeft een nieuwe plaat uit, hun tweede intussen, en dat komen ze vieren in Kortrijk.
Ze laten zich vooraf gaan door Grizzlyncher en Sons of Disaster maar om iets na 10 is het uiteindelijk zover. De lichten dimmen en een pulserende intro start. De heren komen op, en zonder aarzelen wordt “La Haine” ingezet. We weten meteen waar we aan toe zijn. Nog veel meer dan bij de eerste twee bands worden we weggeblazen door een muur van geluid. Jan Coudron en C° zijn duidelijk in vorm en de klank zit meteen goed. We krijgen na “La Haine” meteen nog “Bite the Bait” en het moest er van komen, bij “Serpentagram” rijst de eerste crowdsurfer op uit het publiek. Na “Rollergirl” bewijst drummer Jason Bernard dat hij een absoluut beest is met een korte maar behoorlijk indrukwekkende drumsolo. Er wordt ge-headbanged, gedanst, gesprongen en bij “Vigilante” en “King Hiss” wagen enkele aanwezigen zelfs aan een mini-moshpit.
Dan gaan de lichten weer uit en krijgen we bezwerende strijkers rond de oren. Tijd voor “Snakeskin”, de titeltrack uit hun eerste plaat, gevolgd door de pompende drums van “Mountains”. De hele zaal staat in brand en zelfs op het balkon van de Kreun is er niemand die stil staat.
De mannen van King Hiss staan er als een blok, maar dat is zeker ook een stuk de verdienste van de geluidsman. De klank is super en elk effectje, elke echo zit waar hij moet zitten, en dat zorgt dat de nummers klinken zoals ze bedoeld zijn: steengoed!
Tijdens “Guilty Pleasures” is het hoogtij voor crowdsurfers, maar door de beperkte afmetingen van de Kreun, blijven ze zelden langer dan een paar seconden hangen. Met titeltrack “Sadlands” komt er een einde aan hun setlist, maar de crowd gaat daar niet echt mee akkoord, en om te voorkomen dat het hele gebouw afgebroken wordt, kunnen de heren niet anders dan ons trakteren op een extra. We krijgen nog “World Made Flesh” en King Hiss sluit af met “Future Ex” uit hun demo.
Voldaan, verzadigd, onder de indruk. De mannen van King Hiss weten waarmee ze bezig zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/king-hiss-28-05-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Een debuterende band uit het Canadese Montreal, soms tegendraads, altijd fris, origineel en fijnzinnig.
Ought heeft zijn oren goed te luisteren gelegd bij Television, Talking Heads, Sonic Youth, Clap Your Hands Say Yeah, Velvet Underground en Violent Femmes. Invloeden om van te smullen, en hetgeen ze er uit gedestilleerd hebben is van zeer fijne makelij. Noem het indie, noem het post-punk, maakt niet uit, het is boeiend en er bruist wel degelijk iets. De band weet de diverse invloeden om te zetten in een knappe eigen sound en in een set driftige songs die stuk voor stuk overtuigen, 8 pareltjes met scherpe randjes, hitsige gitaren en verdwaalde violen die in een VU modus gestemd zijn.
Sterk debuut.
Imelda May is een bekoorlijke Ierse dame met een heerlijk swingende stem en bruisende retro songs. Ze heeft de looks en de sound gehaald bij the fifties, bij Billie Holiday en bij The Stray Cats. Ze ademt rock’n’roll en refereert naar een tijd waar vetkuiven, pink cadillacs, leather jackets, tijgervelletjes en bolletjesjurken furore maakten. ‘Tribal’ is haar derde album waarop ze de avontuurlijke weg naar de fifties en sixties naarstig verder bewandelt.
Op haar meest zwoele momenten zorgt ze voor een stel sensuele ballads (“Gypsy in me”, “Little Pixie” en “Wicked Way”) die hunkeren naar een bruine jazzkroeg en waarin haar vocale talenten naar hartstochtelijke hoogtes reiken.
Tijdens haar meest vurige furies bedrijft ze stomende junglerock (“Tribal”), ophitsende rock’n’roll (“Wild Woman”, “Round the Bend”) en vette rockabilly (“Five Good Men”, “I wanna dance” en “Right Amount of wrong”).
‘Tribal’ is een geslaagde kruisbestuiving tussen Chuck E. Weiss, The Stray Cats en Kitty, Daisy & Lewis. In een tijd waarin 100% uit fake plastic opgetrokken r&b geiten als Beyoncé, Rihanna, Miley Cyrus en Mariah Carey de hitlijsten aanvoeren, doet het deugd om nog eens een dame met pit tegen te komen die ettelijke liters rock’n’roll door haar bloed heeft stromen.
Ook vanuit Australie kunnen huiverende triphopsounds , rollende (post)dubstep/basstunes op z’n James Blakes overwaaien; bij Chet Baker zijn die donkere tunes meer tot een minimum herleid, is er meer ruimte voor de instrumenten als drums en blazers , naast de elektronica. We hebben eerder een lichtvoetiger , zomers zwoele sound , wat een verademing is en er meer hoop en optimisme circuleert! Daarnaast beschikt hij eerder over een soulstem .
De eerste songs “Release your problems” en “Talk is cheap” zijn loungy van aard zijn en alvast de ideale ‘ontstress’ therapie. Op “To me” is de popinslag groter en het nummer behoort samen met de repetitief opbouwende groove’n’beats van “Cigarettes & loneliness” en “1998” tot het beste van de plaat.
Ietwat zwaarder durft hij wel te gaan in het tweede deel van de cd , waaronder “ A lesson in patience” en “Blush”, dat met dubbele zanglijnen en vocoder aaneen geweven is. Maar anders wordt die donkere triphopsounds en die duisternis zoveel mogelijk geweerd.
Een mooi, sterk overtuigend debuut hebben we hier!
Nederlands 
Français 
