Hellfest 2014 – vrijdag 20 juni 2014 – een geslaagde 9ste editie!
Hellfest 2014
Festivalterrein
Clisson (Fr)
2014-06-20
Ben Van Eck en Yentl Stée

Donderdag 19 juni mochten we lekker vroeg opstaan om een 8 uur durende reis te ondergaan en naar waar anders kon dat zijn dan het Franse dorpje Clisson. De meesten onder jullie weten waarschijnlijk wel al dat ik niet ging voor de wijn maar wel voor het jaarlijkse stoner/metalfestival Hellfest die daar zijn woonst heeft.

Eenmaal daar aangekomen was ik wel onder de indruk over hoeveel werk men stak in de aankleding van het festival en dergelijke. Het leek ook alsof het festival z’n uiterste best deed om zo groen mogelijk te zijn aangezien we werden aangemaand om te sorteren (vreemd genoeg leek het meeste volk zich hier nog aan te houden ook). Ook het feit dat er ecologische toiletten waren leek best wel cool. Een beetje hypocriet werd het dan ook als je merkte dat 5 meter van de ecopot men een serieuze hoop tarmak over een best wel grote oppervlakte had aangelegd enkel en alleen om wat winkeltjes op neer te poten. Bon, genoeg de groene softie uitgehangen. Op naar het festival zelf.

Hellfest 2014 – dag 1 - vrijdag 20 juni 2014
Ook hier ga ik toch mijn beklag eventjes moeten neerleggen over de infrastructuur van het festival. Wegens het feit dat ik een heel vriendelijke jongen ben en ik mijn vrienden niet in de steek laat besloot ik ruim voor de eerste band begon met hen mee te gaan via de reguliere ingang (ik wist gewoon niet dat ik een aparte ingang kon gebruiken maar ik doe graag alsof dat ik galant ben). Ongeveer een twintigtal minuten voor Mars Red Sky begon in the valley kwamen we dan ook aan aan de ingang en zagen we dat er een duizendtal mensen stond aan te schuiven. Het duurde uiteindelijk een uur om een honderd meter af te leggen en binnen te raken. Om één of andere bizarre reden was het besluit genomen om iedere bezoeker te fouilleren terwijl de rest stond aan te schuiven in de drukkende hitte. Ik heb een tiental mensen zien afgevoerd worden door het rode kruis omdat ze onwel waren geworden of gewoon flauwgevallen waren. Er los over dus.
Yentl

Vrij pissig kwam ik dan ook halverwege de show van Weekend Nachos binnen in The Altar. Dat bleek de perfecte mood te zijn voor deze band want ze gingen hard. De mix van powerviolence en grindcore sloeg in als een bom op dit vroege uur en er was al een heuse mosh pit. De band zelf leek net ietsje minder wakker en alhoewel ze hun best deden zag je toch wel dat de vermoeidheid er in zat.  Een tien minuutjes later had ik echter alle negatieve gevoelens die ik had opgedaan in die rij kunnen opdoen en daar was ik ze dan ook dankbaar voor.
Yentl

Met een gerust hart kon ik aanzetten naar The Valley waar Conan eventjes de sfeer helemaal mocht omgooien. Die hadden met Blood Eagle eerder dit jaar eventjes zowat het zwaarste album ooit uitgebracht en nu was het afwachten of ze dit live ook konden overbrengen. Het antwoord is een volmondig ja. Al toen de eerste riffs van “Crown of Talons” op de trommelvliezen inbeukten werd het duidelijk dat dit een show van jewelste ging worden en dat werd het ook. Jammergenoeg hadden ze een wel heel kleine set, amper een halfuurtje, wat eigenlijk te weinig is voor muziek als dit. Net toen ik er helemaal in begon te raken was het al dan voorbij dus bleef ik een beetje op mijn honger zitten. De volgende keer mogen ze gerust wat hoger staan.
Yentl

Volgende op mijn lijstje waren Brutality Will Prevail alhoewel ik die vooral ging zien omdat ik echt geen zin had om Crossfaith te horen die op dat moment één van de mainstages aan het bevuilen was. Niet dat ik ze slecht vind maar het feit dat ze rond de middag op de warzone spelen was toch wel een beetje minder. Voor mensen die niet weten wat ze zich nu moeten voorstellen moeten zich een klein open air podium voorstellen recht in de zon met weinig tot geen afscherming. Ohja en een berg stof, één en al stof. Ook is Brutality Will Prevail nu niet meteen de beste band ter wereld, hun naar de beatdown neigende hardcore is best wel fijn maar ook een beetje doordeweeks. Combineer dit met de hitte en je kan je wel voorstellen hoe het is. Het publiek trok hier zich echter geen moer van aan en ging lekker los. De band zelf speelde wel ok maar het kon beter, een beetje zoals de muziek dus.
Yentl

Impiety werd mijn eerste band in the temple deze editie (die er trouwens lekker cheesy uit zag met de gigantische 666 boven het podium). Alhoewel er voor ondergetekende weinig black op de agenda stond deze editie keek ik wel uit naar deze Blackened death/thrash furie uit Singapore. Ze hebben me nog een enkele keer weten teleur te stellen op album dus hoopte ik ook heel hard dat dit live niet ging gebeuren. Dit gebeurde dus wel. Het geluid was zelfs voor black metal termen abominabel, de instrumenten liepen volledig in elkaar waardoor er één grote geluidssoep ontstond waar er nauwelijks nog muziek uit te destilleren viel.
Live kwam de energie die ze op album hebben niet over. De band leek vooral z’n best te doen om er zo kvlt mogelijk uit te zien en faalde grandioos op deze mooie zomerdag. De middelmatige set in combinatie met het barslechte geluid zorgde er dan ook voor dat ik mij ging verplaatsen naar the altar om daar te gaan wachten op de volgende band. Vandaar klonk het trouwens ook niet beter.
Yentl

Blockheads, één van de vele Franse bands op dit festival maakte de zwakke show echter meteen goed. Opvallend is hoeveel volk deze band trok terwijl grindcore naar mijn mening toch altijd vrij ongeliefd gebleven is. Gelukkig was dit bij deze band niet zo zodat het publiek lekker elkaar kon kapot timmeren op de lekkere Death/grind van deze jongens. Het feit dat het kwik de hoogte in schoot en we allemaal stoflongen aan het oplopen waren kon niemand ook maar een moer schelen en zowat de gehele show ( 40min wat best lang is voor een grind show) bleef de gehele Altar een wervelende moshpit.
Ergens wel een beetje spijtig dat de frontman besloot om het publiek in het Frans aan te spreken terwijl er ook heel wat andere nationaliteiten aanwezig waren. Maar ah, nu ben ik aan het muggenziften. Het was gewoon vet.
Yentl

Als de Conan – Weekend Nachos switch al een grote verandering was het bekijken van Downfall of Gaia een ware copernicaanse omwenteling. De gevoelige mix tussen neocrust, sludge, post-metal en screamo ligt immers mijlenver weg van de furie die Blockheads kwam. Niet dat dit erg was want deze show mag gerust tot één van de toppunten van Hellfest gerekend worden. Ondergetekende kende de band wel maar was niet helemaal bekend met het materiaal wat een regelrechte schande mag genoemd worden. De band speelde goed, heel goed. De set was enorm intens en het was voor zowel het publiek als de band onmogelijk om zich niet emotioneel te laten meesleuren tijdens de show. Mocht gerust nog een drietal uurtjes verder gegaan zijn.
Yentl

Normaal hing hier een review van Loudblast gestaan hebben maar helaas zat the Altar zo propvol dat ik er gewoon niet meer bij kon, ik ben dan maar op mijn gemak richting de mainstage gewandeld om dan eventjes later M.O.D. op te pikken. Het verbaasde mij ( en de frontman zelve ook) dat er zoveel volk op afkwam. Best wel vreemd aangezien M.O.D. in feite eigenlijk altijd al een zwak afkooksel was van S.O.D. . Desondanks stond de mainstage 2 vol en begon er al van de eerste noot een heuse moshpit ondanks de belachelijk hete zon. De show op zich viel wel mee, de set bestond uit een mix van eigen materiaal en enkele S.O.D. nummers. Met nummers zoals “Fuck the Middle-East” werd de controverse ook niet geschuwd maar voor de rest bleef frontman Billy Milano nog vrij braaf.
Yentl

Het was voor ondergetekende al reeds van 2009 geleden dat hij Kataklysm nog aan het werk zag en ik keek dus erg uit naar deze show. In mijn herinneringen waren ze tijdens hun shows altijd lekker bruut maar deze show was het anders. Er werd vrij veel recent materiaal gespeeld en het neigde allemaal ietsje teveel naar de melodeath. De show op zich was wel goed maar was niet echt heel speciaal, combineer dit met een dronken pummel die eventjes besluit om willekeurig mensen aan te vallen (waarna hij hardhandig “gevraagd” werd om te vertrekken) en ik was het daar al snel beu.
Yentl

Lekker naar Godflesh gaan dacht ik dan, bleek dat ze nog niet aangekomen waren en pas na Electric Wizzard gingen spelen. Dan maar Watain gaan zien wat uiteindelijk geen slechte beslissing bleek te zijn. Ze speelden strak en brachten heel wat show zonder over the top te gaan. Ze kwamen deze keer ook wel degelijk ‘kwaadaardig’ over. Er werd ook heel wat ouder materiaal gespeeld en van het nieuwe album kwam er zeer weinig (dat ik herkende) aan bod wat door de fans in dank afgenomen werd. Ik hoopte stiekem dat ze “They Rode On” gingen spelen (waarschijnlijk de enige persoon in het publiek die dat wou) maar helaas.
Yentl

'Circlepit, circlepit, circlepit' ad infinitum. Hoe vaak kun je je publiek nu in godsnaam vragen om circlepits? En niet dat ze het niet vanzelf al deden hé! Nu goed, ik vergeef het ze graag, ons Candace, de frontvrouw. Voor zij die haar niet kennen: Candace is een bom van een wijf, rood haar, tattoo's, een stem om een kleine stier mee om ver te blazen en een podiumpresence die bijna opvallender is dan de muziek die de band produceert. Het soort vrouw waarvan je je oprecht kunt afvragen of je ze wel in je bed wilt: kan ik die wel aan? Peuzelt die mij niet gewoon op? I'd happily find out.
Het optreden zelf was trouwens steengoed, net als alle vorige keren dat ik ze al gezien heb. Veel tempowissels, rauwe, opzwepende lyrics en een hoeveelheid energie zowel op als voor het podium die niet veel bands kunnen oproepen. Met teksten over unity, family en loyalty en wat er allemaal met je zal gebeuren als je daar aan durft te komen, kreeg Walls de menigte dan ook lekker aan het dansen. De erg melodische, nagenoeg perfect gebrachte gitaren zullen er ook wel voor iets gezeten hebben, evenals de technisch zeer vaardige drummer die al de tempowissels in goede banen wist te leiden. Zeer meeslepend en opzwepend allemaal; een genot, zelfs voor iemand die normaal niet zo'n fan is van de hele 'corescene'.
De Warzone was dan ook terecht volledig volgelopen met dat andere type metalhead dat je op festivals tegenkomt: de hardcore/ metalcore crowd. Korter haar, veel petten, hardcore dancing inclusief windmills; u kent het soort wel. Overigens valt de crowd ook weer in twee uiteen: de jongere, magerdere gastjes die veel bewegen en doen, en daarnaast de bredere, vaak kaalgeschoren stoïcijnse mannen die hoogstens eens een mondhoek optrekken als response. Toch een raar volkje.
Ben

By far het optreden waar ik het meest naar heb uitgekeken: de ongekroonde koningen van de Stonermetal passeerden op Hellfest dit jaar, en dat zullen ze wel tot in Nantes geweten hebben ook. Wie bedoel ik anders dan de (half)goden van Electric Wizzard? Het eerste dat namelijk dient opgemerkt te worden, was dat het een luid optreden was. Ik ben wel wat  gewend, en Stoner moet ook echt wel luid gespeeld worden, maar dit was echt van een ander kaliber. Sommige mensen vertelden me zelfs achteraf dat ze zich fysiek slecht voelden tijdens het optreden en zijn weg gegaan omdat de bas zo hard sleurde aan hun middenrif. Daar is wel wat van waar, maar ik vermoed ten zeerste dat bepaalde tot zich genomen substanties daar ook wel voor iets tussen gezeten hebben.
Die substanties waren trouwens dat me als tweede opviel: de bass kon je al enkele honderden meters weg voelen en horen, en eens je nog wat dichter kwam viel vooral de penetrante geur van 'petards' op. Je moest zelfs zelf niet roken om high te worden in die tent. Ook geen verrassing op een Stoner optreden natuurlijk. Voor je echt naar het podium kon, moest je je dan ook eerst voorzichtig over en tussen een hele meute slapers/ stoners die aan de rand van de tent lagen proberen te manoeuvreren.
Het optreden zelf was trouwens het beste dat ik op die drie dagen gezien heb. Zonder ook maar een voet te verzetten en aan het gestage tempo van één noot per 10 seconden nam Electric Wizard je mee onder z'n gewaad voor een wandeling van een uur door het mythische landschap van de Stoner goden. Om het met een cliché te zeggen: het was geen optreden, maar een ervaring. Minutenlang meewiegen met de ogen gesloten om dan toch even uit de trip gezogen te worden, eens rond te kijken en te zien dat bijna iedereen ook met z'n ogen dicht staat mee te genieten; het is eens wat anders dan het gemosh en geheadbang van overdag.
Eerlijkheidshalve moet wel opgemerkt worden dat het geen perfecte performance was: het geluid had echt wel wat stiller gemogen, en Jus z'n vocals (want zang kun je dat niet echt noemen) klonken tegelijkertijd vreemd en niet donker genoeg. Vrienden merkten op dat het 'toch echt wel wat sneller had gemogen', maar die hebben duidelijk nog niet genoeg naar Stoner/ doom geluisterd om door te hebben dat dat niet de bedoeling is. In short: ik vond het persoonlijk een zeer intense, genietbare show, maar ik kan me perfect inbeelden dat dit soort muziek/ optreden niet voor iedereen is weggelegd.
Ben
Neem gerust een kijkje naar de pics

http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hellfest-2014/

Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))

Hellfest 2014 – zaterdag 21 juni 2014 – een geslaagde 9ste editie!
Hellfest 2014
Festivalterrein
Clisson (Fr)
2014-06-21
Ben Van Eck en Yentl Stée

Hellfest 2014 – dag 2 - zaterdag 21 juni 2014
Vandaag besloot ik al mijn galantheid buiten te schoppen en liet ik mijn vriendjes lekker aanschuiven terwijl ik de speciale ingang nam waar direct door kon. Dit zorgde ervoor dat ik niet enorm vroeg op voorhand moest vertrekken voor toch een pareltje, namelijk Hark. Niet zo lang geleden bliezen ze ondergetekende weg met hun laatste telg ‘Crystalline’ en het was dan ook de vraag of ze dit live konden neerpoten. Dat deden ze wel zeker en de energie spatte er vanaf ook al was het belachelijk vroeg. The Valley zelf was ook al behoorlijk goed gevuld geraakt en alhoewel het publiek nu niet direct bewoog zag je wel dat ze genoten.
Yentl

Mercyless was de volgende op het programma ( aangezien ik te lui was om tot aan de warzone te wandelen). In Frankrijk zijn deze gasten vrij geliefd maar ik had er nog maar van gehoord toen ik zag dat ze op de affiche stonden. Muzikaal spelen ze een beetje in het verlengde van pakweg Loudblast maar een pak minder interessant. Het zou nu niet zo erg geweest zijn was die middelmatigheid een rode draad geweest door hun show maar helaas was het nog een stukje erger. Ronduit saai is een betere term. Na enkele nummers begon het zodanig tegen te steken dat ik het gewoon afgetrapt ben, de bar leek interessanter.
Yentl

HERDER IS HARDER. Deze slagzin wordt nu stilaan toch automatisch gekoppeld aan deze Nederlandse sludgy stoner doom band. De zanger won onmiddellijk al goeie punten door met een Beastmilk shirt het podium op te stormen waarna hij vervolgens als een gek het publiek begon op te jutten. De band zelf was een pak energieker dan het publiek maar dat mag want het was nog een beetje vroeg. Maar dat is niet het enige, er was voor een speciale gast gezorgd. De oorspronkelijke zanger Nico (die nu ergens in Australië woonachtig is) kwam ook een paar liedjes mee zingen. Allemaal leuk en wel maar stiekem vond ik het toch een beetje overbodig aangezien “de nieuwe” naar mijn mening een pak meer stembereik en podiumtalen had. Maar al bij was het een vette show.
Yentl
Ook bij Benighted kwam het Franse chauvinisme bovendrijven en stond The Altar lekker vol om een halfuurtje los te gaan op death/grind van topkwaliteit. Dat liep echter niet van een leien dakje, vooral bij de eerste nummers was het geluid zo erbarmelijk dat het bijna onmogelijk werd om zelfs te merken welke song ze speelden. Gelukkig werd dat geluid weer rechtgetrokken het moment dat ze “Let the Blood Spill Between My Broken Teeth” op het publiek los lieten en toen schoot het pas echt op gang. Vanaf dat moment tot afsluiter “Slut” was de gehele tent één wervelende stofwolk. Enig minpuntje was toch wel dat hun nieuwe nummer met Kvarforth er niet bij zat, zou wel leuk geweest zijn aangezien de man die dag toch ook aanwezig was.
Yentl

Ik liep eventjes te twijfelen of ik wel degelijk naar  Mos Generator zou gaan. Op album weet de stonerrock/metal van deze heren me niet echt te raken maar aangezien Mgla toch niet ging spelen besloot ik om toch maar een kijkje te nemen. De show viel binnen de verwachtingen wat niet echt goed is aangezien ze niet echt bijster hoog waren. Muzikaal was het vrij middelmatig en ook de show was niet echt speciaal. Het publiek leek mijn mening te delen want naast wat volledig gerookte stoners stonden ze ook maar wat te gapen.
Yentl

Subrosa mag zich toch wel als verrassing als de dag rekenen. Ik was niet echt vertrouwt met het materiaal van deze band en het was dan ook een gok of ik ze ging zien of niet. Een goeie gok zo blijkt want dit was één van de beste shows die ik op het festival mocht aanschouwen. Subrosa bestaat bijna uitsluitend uit vrouwen en brengt een soort van doom metal met violen. Geloof me het is vet en live is het nog vetter. Niet alleen muzikaal was het dik in orde, de band had de gehele tent in één of andere greep. Die show mocht gerust nog eventjes langer geduurd hebben.
Yentl

Incantation mag zich ook tot de verrassingen rekenen maar dan in de negatieve zin. Deze legendarische death metal band heeft al vrij veel klassiekers op z’n naam staan en dus waren de verwachtingen ook hoog maar die losten ze absoluut niet in. De set kwam nogal rommelig over, het geluid zat niet goed en de muziek raakte mijn koude kleren niet. Gedurende de volledige set was er werkelijk geen enkel moment dat ze me bij mijn keel grepen en lieten los gaan, integendeel, het meeste wat ze bij mij konden veroorzaken was een verveelde zucht.
Yentl

Voor Shining waren de verwachtingen ook hoog aangezien ze uit mijn hartverscheurende keuze tussen hen en Acid King als winnaar er waren uitgekozen. Deze losten ze jammergenoeg niet helemaal in. Het was een fijne show maar er was ook niet echt iets speciaals aan. Kvarforth was ook vrij tam, naast wat whisky naar de fotografen spugen en eens diep in de ogen kijken van een vrouwelijke compagnon van me was er niet echt iets noemenswaardig te vinden aan de set. Ik moet wel eerlijk toegeven dat de hitte in de tent mij ook serieus zijn parten speelden en waarschijnlijk er deels voor in staat waarom ik niet ten volle er van kon genieten.
Yentl

Het was voor mij al een tijdje geleden dat ik het knettergekke progressieve metalcore/mathcore gezelschap Protest the Hero aan het werk zag. Ik keek eigenlijk wel uit naar deze show want de vorige die ik er van zag was ronduit fantastisch. Jammergenoeg was het deze niet zo, de energie die in hun muziek was nergens te vinden gedurende de gehele show. In feite stonden ze gewoon letterlijk hun liedjes te spelen en dat was het zo wat. Enkel de grapjes van de frontman maakten het enigszins nog interessant om te blijven. Gelukkig snapten ze zelf dat ze echt geen goeie show aan het spelen waren want ze excuseerden zich en vertelden dat ze veel beter zijn op album, daar kan ik alleen maar volmondig ja op zeggen.
Yentl

Geen idee of het aan de combinatie zon- Kronenbourg lag of aan de show zelf, maar Status Quos set was een hilarische wervelstorm van halfgekende klassiekers meebrullen. Met tienduizend man “You're in the Army Now” en “Whatever you want” meekwelen was een wat foute, doch zeer genietbare ervaring. Dat had ik aanvankelijk niet verwacht: ik hield mijn hart een beetje vast wat oude knarren als Status Quo en Deep Purple nog zouden kunnen brengen, maar ik werd aangenaam verrast!
Naast al dat langharig, vuil geweld dat je normaal op een podium ziet, vielen de mannen van Status Quo een beetje uit de toon, met hun verfijnde kledingstijl en wat pedante gedragingen, maar dat heeft uiteraard ook z'n charme en z'n plaats op een festival als Hellfest. Het wat oudere publiek kon de show duidelijk ook wel smaken: ik heb heel wat oude mannen goedkeurend zien meeknikken en iets te veel vrouwen van boven de 40 hun heupen zien meezwieren tijdens het optreden. Her en der stonden er zelfs drie generaties broederlijk naast elkaar te genieten: de puber van 16 die voor het eerst mee mag, de motorrijdende vader van in de veertig en bompa die ook nog wel eens z'n jeugd wilt herbeleven;  allemaal met een pint in de hand en een zwarte t-shirt aan, dat spreekt. Hartverwarmend, zoiets.
De set zelf was over het algemeen goed, maar wisselend van niveau per nummer. Openingsnummer “Caroline” bijvoorbeeld werd niet goed gebracht, was niet goed gemixt en kon ook maar weinig reactie uitlokken bij het publiek. Andere nummers bracht de band wel goed, maar zonder veel schwung of enthousiasme: de oude knarren stonden maar wat statisch op het podium. Naar het einde van de show toe, wanneer de eerder aangehaalde klassiekers de revue passeren, kwam de band en het publiek wel een stuk losser en kwam de sfeer goed tot z'n recht. Al bij al zeker geen slecht optreden, maar de vele jaren hebben blijkbaar bij Status Quo meer hun tol geëist dan bij bijvoorbeeld Deep Purple of Aerosmith.
Ben

Dit ging een beetje een pijnlijk optreden worden voor me, het was namelijk de laatste keer dat ik Brutal Truth ooit nog live ga zien aangezien dit hun voorlaatste Europese show was (Obscene extreme zal ik helaas niet halen). Dan Lilker stopt immers met muziek spelen en laat talloze bands dus achter. Dit liet echter zowel de band als het publiek niet aan hun hart komen en ze gingen dan ook volledig los op deze eigenzinnige grindcore titanen. Vooral frontman Kevin Sharp was weer in topvorm en liet het publiek volledig uit zijn hand eten. De set bestond uit een bloemlezing van zowat alles wat ze uitgebracht hebben en ze speelden het fantastisch. Hun laatste nummer was jammergenoeg net ietsje te kort aangezien ik mij net voor nam om mij nog een allerlaatste keer volledig te geven op Brutal Truth.
Yentl

'Un, dos, tres, quat' hoor ik al vanuit de verte, en even was ik vergeten of ik nu weer naar Sepultura, Soulfly, The Cavalera Conspiracy of naar een ander project van de Cavalera broertjes ging kijken. Doorheen de jaren heb ik de Cavaleras al zoveel keren zien spelen dat ik geen onderscheid meer kan maken tussen de verschillende bands ('was Blood, Fire, War, Hate nu van Sepultura, of....?') en eigenlijk hoeft dat ook niet: deze mannen maken gewoon eerlijke, simpele thrashmetal om op te feesten.
En feesten wordt er gedaan: pitje vragen is pitje krijgen. Het publiek reageert aanvankelijk enthousiast als ze de wilde dreads van de Braziliaanse frontman zien, maar zakt dan een beetje in en lijkt zelfs wat in te dutten. Tot op het moment dat de eerste twee nummers klaar zijn, meneer Cavalera een mopje maakt over het WK en dan bijna beleefd vraagt of er toch niet eens pitje moet gestart worden. En het publiek gaat daar gewillig op in: vanaf dat moment staat de pit nauwelijks nog stil, zelfs niet tussen de nummers in. Hoogtepunten in de set zijn o.a. “Refuse/ Resist” en “Rise of the Fallen”. Allemaal erg amusant, maar mijn neusje heeft het toch wat moeilijk met al dat bijkomende stof. Niet dat ik daar ook maar een malle moer om geef: genoeg afleiding.
Soufly trekt namelijk ook andere figuren aan dan die ene kerel in een Jezuspak die midden in de pit staat en waar de camera zo gewillig omheen blijft draaien. De zuiderse drumbeats trekken ook een hele cohorte schaarsgeklede dames met hula-hoops en Poi aan. Mijn heupen beginnen van de combinatie zowaar spontaan mee te swingen. Niet dat de frontman daar voor veel tussen zat, overigens. Hoewel de muziek lekker doorbeukt en het oog duidelijk ook wat had, staat meneer Cavalera driekwart van de tijd met z'n ogen dicht te zingen op dezelfde vierkante meter voor z'n micro. Niet bepaald inspirerend.
Tegen het einde van de set komt daar verandering in: op 3 seconden tijd introduceert hij vier nieuwe mensen ('Familia') op het podium en die zorgen eindelijk voor wat podiumpresence. Afsluiten gebeurt uiteraard met “Roots, Bloody Roots”, zo'n klassieker die iedereen kan meezingen. Daarna wordt er nog eens geïnsinueerd dat de WK-finale wel Frankrijk- Brazilië zal worden, wordt “Maidens The Trooper” nog even ingezet en komt meneer Cavalera zowaar zelfs even van z'n plaats om op de catwalk 'Olé-olé-olé' in te zetten. Metalfans en voetbalfans voor één keer eens broederlijk zij aan zij en iedereen tevreden. Soufly was namelijk 'gewoon' een goed optreden: klassiekers, veel dansen en bakken sfeer; maar wel exact dezelfde show en uitvoering als al die andere keren dat je iets van de Cavalera gaat bekijken.
Ben

Monster Magnet was een enorm twijfelgeval voor mij, eigenlijk ben ik echt geen fan en er zijn maar een drietal nummers die ik eigenlijk nog ok vind. Toch probeerde ik het er op te wagen en besloot ik ze een kans te geven. Die kans was echter niet nodig, pas op ze speelden een goeie set en publiek vond ze fantastisch maar de muziek raakte mijn koude kleren niet. Spijtig.
Yentl

'Hey pa, je raadt nooit wie ik dit weekend ga zien op Hellfest: Deep Purple!'. Eén keer eerder heb ik mijn leven het genoegen gehad om mijn pa groen te zien uitslaan van jaloezie: toen Focus speelde op Once Upon A Festival een paar jaar terug. Aan beide bands kleeft ook eenzelfde soort zeemzoet aura van nostalgie en familiariteit. Ik associeer beide met als jonge dreumes 'muziekintroductie' te krijgen van vaderlief: samen luisteren naar zijn oude cassetjes in de garage.
Ik ging dan ook met een bang hartje richting mainstage. Levende legendes aanschouwen is vaak niet meer dan een ontgoocheling at best en soms zelfs gewoon een kurkdroge desillusionering. Laat me het nu maar al verklappen: niet zo met Deep Purple. Hoewel er nog maar twee leden van de oorspronkelijke bezetting overblijven en de collectieve leeftijd van de band gemakkelijk de twee honderd overschrijdt, was Deep Purples set luid en goed. De muzikale virtuositeit die hier op het podium staat, (h)erkent een kind zelfs. De ene na de andere klassieker wordt nagenoeg foutloos ten berde  gebracht en de oude knarren stonden duidelijk met veel plezier en enthousiasme op te treden. De zangers stembereik is nog steeds enorm, en eens een Hammondorgeltje over een metalweide horen weergalmen is een bizarre, doch entertainende ervaring.
Die andere oude knarren, die en masse waren afgezakt naar de wei van Hellfest voor een dagje met stoeltjes en frigoboksen vol broodjes konden het duidelijk ook wel smaken. Het bejaarde koppel naast mij vertelt graag over hoe Deep Purple vroeger live was, inclusief sappige anekdotes over de muziekscene van toen (spoiler: ook toen werd er veel illegaals naar binnen gespeeld in de vorm van poeder of rook). Ze wisten me zelfs te vertellen dat hun shows vroeger zelfs minder goed waren, omdat de bandleden al eens wat te veel hadden gerookt/ gedronken en dan ook eindeloos doorsoleerden, of ze hun noten nu raakten of niet.
Dat is nu wel anders: de solo's vliegen je nog steeds om de oren, maar worden niet te lang uitgesponnen of met veel geëxperimenteer gebracht. Sommige mensen zouden het zelfs als 'tam' of 'braafjes' kunnen omschrijven, maar ik sta gewoon te genieten van de show en legendarische riffs als die van “Space Truckin” mee te neuriën. Het onvermijdelijke “Smoke on the Water” komt uiteraard helemaal op het einde en wordt massaal meegezongen door de tienduizenden metalfans, iets waar zowel de band als het publiek duidelijk z'n dank en appreciatie voor uitdrukte. Het is te hopen dat deze oude knarren zo nog een paar jaar verder mogen blasten.
Ben

Aangezien Infernus en “vrienden” (Gorgoroth) me echt niet meer kan schelen sinds hun laatste show die ik zag was hier de keuze snel gemaakt en ging ik naar Philip H. Anselmo & the Illegals. Echt bekend met de muziek van dit projectje was ik niet maar ik ben doorgaans wel altijd heel tevreden met de projecten van de man. Eventjes vreesde ik dat het een Pantera-cover setje ging worden (ik ben echt GEEN Pantera fan) maar die bleven gelukkig beperkt tot een tweetal nummers. Wel leuk om te horen was Agnostic Front en Superjoint Ritual cover. Ook het eigen materiaal is er om duimen en vingers mee af te likken. Hier gaat de invloeden van sludge tot death tot zelfs een vleugje grind, voor ieder wat wils dus. Ook leuk om te horen is dat het stembereik van de nu bebaarde Anselmo een stuk groter geworden is. Ondanks rugproblemen is hij ook nog niets van zijn flair verloren. Echt een goeie show.
Yentl

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hellfest-2014/

Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))

De muziek van de uit New Jersey afkomstige Real Estate klinkt heerlijk nazomers en rustig voortkabbelend. De band onder zanger/gitarist Matthew Mondanile kwam  in de spotlights met hun tweede cd ‘Days’ (2012) die het in 2009 verschenen titelloze debuut opvolgt. En nu is er de opvolger ‘Atlas’ , die niet direct een koerswijziging brengt in hun dromerige, zweverige gitaarpop.
Real Estate is een  ‘college’ band die de nineties bands als The Clean, Yo La Tengo , Nada Surf, Galaxie 500 ( later Luna) en onvolprezen bands als The Feelies , Th Chills , Pale saints en The Serenes in het hart draagt .
We horen tien nummers , die weinig of niet van elkaar verschillen , eigenlijk wel inwisselbaar zijn en geëent zijn op de songs “Had to hear”, “Past lives”, “Talking backwards” en de single “Crime”, die het sterkst zijn,  zelfverzekerd , geïnspireerd klinken door die bedwelmende gitaarmelodieën, hun licht galmende inslag en neuzelende zang. De anderen zijn op hetzelfde stramien , kunstig gecomponeerd , licht sprankelend , rustig voortkabbelend en het beeld van de landerigheid van een zomerse vakantiedag oproepend .
Zomerse droompop , onderkoeld gevoelig , die niet verveelt , maar nu ook niet meer direct  bovendrijft …

School Is Cool is z’n jeugdige onschuldigheid ontgroeid op de tweede plaat . De schoolboys hebben hun diploma op zak. Die onbevangen , sprankelende dynamiek hebben we nog op een paar songs , “The soothing sound of breaking bones” en “Your body & me”, met hun grooves en opzwepende percussie.
We hebben nu een verder uitdiepen van , een ontwikkeling die we al in enkele nummers op hun debuut ‘Entropology’ hoorden. “Wide-Eyed & Wild-Eyed” en “Envelop me” zijn er al twee die we meteen konden koesteren .
Hun intens broeierige, sfeervolle songs hebben tempowisselingen en zijn geënt op gitaar , keys , elektronica, strijkers en experimentjes.
Filosoof van de band  Johannes Genard graaft graag in de menselijke ziel en houdt ervan zijn vocals wat te vervormen, waar nodig .
School Is Cool liet al altijd die gewaagde kantjes horen , wat hier verder werd geëxploreerd . ‘Nature Fear’ is duidelijk een volwassen album.

Brian Jonestown Massacre is een cultband. Zanger Anton Newcombe een cultfiguur. Gezien zijn drugverslaving in de jaren ’90 en begin jaren 2000 is het een wonder dat hij anno 2014 nog in leven is. Ok, hij is wat verzwaard en afgeleefd, hij ziet er 60 uit en is er 47, dat wel. Maar dus wel nog steeds in leven en volledig afgekickt. De drugs heeft zijn andere grote verslaving, muziek, voorgoed van de troon gestoten. Naast touren en platen maken met BJM, heeft Anton ook een goed oog voor nieuwe muziek en startte hij daarom zijn eigen platenlabel.
Eén van die artiesten op A Records is Les Big Byrd, een psychedelische band uit Stockholm, die het voorprogramma verzorgden van het uitverkochte concert van The Brian Jonestown Massacre in De Botanique op 24 juni.
Psychedelische bandjes, zo zijn er veel in hipsterstad Stockholm, maar eerlijk: dit was een van de betere openers die wij ooit al gezien hebben. In een halfuur tijd speelden ze 4 nummers, waarvan vooral het derde nummer, dat in het Zweeds gezongen werd, het meeste indruk maakte. Voor het optreden stonden ze nog gezellig naar Uruguay-Italië op groot scherm in de bar te kijken. Ook zij zagen hoe Suarez in Chiellini’s oor beet. Of het een met het andere maken had weten we niet, maar twee van de vier groepsleden stonden wel geschminkt als een vampier op het podium. En bijten deden ze, heerlijk bijten. De lat hoog leggen voor de hoofdact, dat zien we graag.

Klokslag 21u was het tijd voor The Brian Jonestown Massacre. Zoals eerder gezegd dus een cultband. Ze werden vooral bekend door de documentaire (of was het nu een film?) over hun verzonnen rivaliteit met The Dandy Warhols. Ze wouden een soort Amerikaanse versie van de Blur-Oasis starten, en zetten The Dandy’s voortdurend in het zeik, uit jaloersheid op het succes van hun stadsgenoten. In de documentaire, DIG!, is, naast een hele hoop verwijten aan het adres van The Dandy Warhols, ook te zien hoe Anton zijn leven laat kapot gaan aan de drugs, bandleden op het podium de band verlaten en de band gearresteerd wordt voor, je raadt het nooit, drugsbezit. Maar Anton Newcombe ervoer ook de ‘positieve’ aspecten van het druggebruik: ze maakten hem uitzonderlijk creatief, met als piek 1996; drie albums in 1 jaar tijd en stuk voor stuk pareltjes.
Nu doet ie het dus clean. En heeft ie oude bandleden terug verwelkomd. Matt Hollywood, de man die BJM verliet op podium, is terug en ook Joel Gion, hun eigen Bez, je herkent hem aan de bakkebaarden, is dat al een tijdje. Naast Anton en Matt, had je ook nog Frankie Teardrop Emerson, Ricky Maymi en soms ook nog de keyboardspeler op gitaar. 5 gitaristen dus, in de Orangerie werd een heuse lawaaimuur opgetrokken.

Anton en band kozen voor een marathonset van dik twee uur, ook al werd op voorhand slechts 1u een kwart aangegeven. Puttend uit 13 albums en ongeveer even veel EP’s kozen ze voor een mix van snellere nummers, die vooral aantoonden hoe goed hun vermeende rivalen van The Dandy Warhols niet naar hen hebben geluisterd en ‘tragere’, Velvet Underground-achtige nummers. Ze worden niet voor niks The Velvet Underground van de jaren ’90 genoemd. Het begon sterk met de naar ‘Flick Of The Finger’-ruikende opener “What You Isn’t”, een nummer uit ‘Revalation’, hun jongste plaat en “Who”, the best Dandy Warhols song not by The Dandy Warhols. In de categorie Velvet Underground: “Anemone” en “Got My Eye On You”, dat vroeg in de set al iemand deed crowdsurfen, vermoedelijk door de opzwepende, uitdagende manier waarop Joel Gion het refrein zong.
Er zaten best wel een aantal dipjes in de set, vooral tijdens de nieuwe nummers halverwege de set snakte een deel van het publiek naar het einde. Wanneer ze dan plots hun persiflage van The Dandy Warhols, jep, het wordt in DIG! als een obsessie van Anton voorgesteld, “Not If You Were The Last Dandy On Earth” speelden, leken ze te beseffen dat het publiek vooral uit de bol wou gaan. Ze haalden de zanger van het voorprogramma op het podium om “Vad Hände Med Dem”, een nummer in het Zweeds, te spelen. Hij pepte het publiek op en we moesten spontaan aan uitspraken van Jan Mulder over het spelbeeld op het WK 2014 denken. Hij ging er namelijk volledig in op en bracht, met Mulder’s woorden, meer ziel, animo en overwinningsdrang in het statische, niet-interactieve voorkomen van vooral Anton en Matt Hollywood, de twee leadzangers. Met hun laatste twee nummers gingen ze verder op dat energiek elan met een uitmuntend “Oh Lord” en een fantastisch “When Jokers Attack”, dat een van de langste, doch met hun 5 gitaren meest epische outro’s had die wij ooit al gezien hebben. Zo nam het over de hele lijn bekeken ‘goed’ concert op het einde toch nog de wending van een ‘onvergetelijk’ concert.

En zijn ze nu eigenlijk beter dan The Dandy Warhols? Jazeker.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/les-big-byrd-24-06-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brian-jonestown-massacre-24-06-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel

Best Kept Secret Festival 2014 – vrijdag 20 juni 2014
Best Kept Secret Festival 2014
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
2014-06-20
Jonas De Waele

De tweede editie van Best Kept Secret Festival  bewees dat  het succes van vorig jaar geen toevalstreffer was. Opnieuw werd het publiek op een idyllische locatie verwend met uitstekende optredens en overheerlijk eten. Met Pixies, Franz Ferdinand en Elbow haalde de organisatie enkele fikse headliners in huis en als je de affiche daarnaast nog weet aan te vullen met enkele andere gevestigde namen (Belle & Sebastian, Mogwai, Midlake) en veel jong en belovend vers bloed op de kleinere stages, dan heb je je huiswerk vooraf goed gemaakt. Verder had de organisatie enkele kleine veranderingen op het terrein doorgevoerd. Zo waren de bars strategischer geplaatst, was er een extra podium voorzien(stage 5) en kon je nu gaan wildplassen tegen een zogenaamde ‘Pee Tree’, een urinoir vastgemaakt aan een boom.

Op stage 3 mocht Samaris het festival openen. Het trio uit IJsland bracht downtempo triphop die baadde in een ijl sfeertje. De zangeres klonk als Björk, maar dan met een minder groot stembereik. De instrumentatie die uit niet veel meer bestond dan een laptop en een elektronische klarinet, deed dan weer denken aan een combinatie van het klankenpalet van The Knife en Grimes. Veelbelovende referenties, maar de verlegen podiumprésence van de groepsleden en het gebrek aan goede songs  zorgde er helaas voor dat het optreden wat bleek uitviel.

De Canadeze Jessy Lanza speelde vervolgens op de gloednieuwe ‘stage 5’. De jonge deerne bracht een mix van R&B en dansbare elektronica en transformeerde de tent in een heuse danstempel. De bas mocht daveren en de beats vlogen je om de oren. Elke song kende wel één of meerdere memorabele hooks en de catchiness meter vloog bij elke song nog wat meer de hoogte in.  Desondanks klonken haar nummers nooit te glad, wat wellicht voor een groot deel te danken was aan haar fantastische soulvolle stem. Het was pas 4 uur in de middag, maar Lanza bracht onze biologische klok helemaal in de war. Haar muziek zou dan ook perfect passen in een zwoele nachtclub.

Terug naar Stage 3 om het Californische Cosmonauts aan het werk te zien. De vier mannen met lange baarden sponnen hun songs vaak uit, maar toch verveelde het nergens. De mix van psych rock en stonerrock  zorgde voor een heerlijke vibe die voor ons part nog wat langer had mogen duren.

Bij Broken Twins vielen we daarna helaas wat in slaap. De band die is opgebouwd rond  de Deense singer-songwriter Majke Voss Romme bracht uitgeklede en melancholische kamermuziek (altviool en subtiele synths), die echter nergens wist te prikkelen. In een zaal kan dit concept misschien wel werken, maar op Best Kept Secret was dit niet de muziek waarop wij zaten te wachten.

Toen we vervolgens op stage 2 vier mannen het podium zagen opkomen in plaats van de Deense Karen Marie Ørsted alias Mø, dachten we even dat we ons van stage hadden vergist. Helaas bleek dat de Deense haar kat had gestuurd naar het festival en dat het Nederlandse rocktrio Birth Of Joy haar last minute moest komen depanneren.  Geen slechte keuze, want de band zorgde misschien wel voor het stevigste rockfeestje van het weekend. Meer dan een gitaar, drums en een elektronisch orgel hadden ze daar niet voor nodig. De rockclichés vlogen ons om de oren, maar alles werd op zo’n hoog niveau uitgeoefend dat je ons achteraf niet hoorde klagen.

Het Londense trio Eaux speelde zweverige en repetitieve songs waarover zangeres Sian Ahern haar ijle stem drapeerde. De elektronische omkadering werd laagje per laagje opgebouwd en dat zorgde uiteindelijk voor een noisy geluidsmuur van beats en vage elektronica. Het was allemaal nogal statisch en echt goeie songs hoorden we niet, maar desalniettemin bleven we toch gefascineerd luisteren. Moeilijk dus om hier een sluitend oordeel over te vellen.

We vonden het wat vreemd dat James Blake op de mainstage stond geprogrammeerd en we hadden wat schrik dat zijn diepe bassen verloren zouden lopen op het strand van Best Kept. En inderdaad, nummers als “Limit To Your Love” en “I Never Learnt To Share” klonken nog niet half zo intiem en intens als in zaal. Toch bleef James Blake ook op dit festival overeind en vooral met zijn immense stembereik bezorgde hij het publiek meerdere malen kippenvel.

We vonden het jammer dat we James Blake iets over halfweg moesten verlaten, maar we wilden nu eenmaal een goed plekje bemachtigen voor het optreden van Interpol in de grote tent.  Bassist Carlos Dengler vertrok na de release van het album Interpol en sindsdien mag Brad Truax live de honneurs waarnemen. Tussendoor maakte frontman Paul Banks nog een soloalbum, maar 2014 moet weer het jaar van Interpol worden. In september wordt hun vijfde plaat ‘El Pintor’ gereleasete en dat is natuurlijk reden genoeg om de band een hoge plek op de affiche te geven. De groep bracht in de Beekse Bergen een drietal nieuwe nummers, die zoals zo vaak bij Interpol nog even moet bezinken. Voor de rest werd er gretig gegraaid uit de tracks van de eerste twee albums. Opvallend dat de groep zowel “Our Love To Admire” als “Interpol” helemaal links liet liggen, maar weinig fans zullen daar om gemaald hebben.
In een dik mistgordijn kwam de groep het podium op en de ene na de andere klassieker passeerde de revue. In het begin zat de klank helaas nog niet helemaal goed- Banks klonk als een gespeend varken -, maar gaandeweg werd dat euvel verholpen. Hoogtepunten waren het ontzettende melancholische “Hands Away”, het grootse “Not Even Jail” en de stamper “Slow Hands”. En dan hebben we het nog niet eens gehad over “Obstacle 1”, “Evil”, “Narc”, “NYC” en “PDA”.
U merkt het al, een beest van een set. Tegelijkertijd was het ook wel een beetje een nostalgische trip down memory lane, die aangaf dat zelfs de band moet toegeven dat hun beste materiaal al een tijdje achter hen ligt. Hopelijk zorgt ‘El Pintor’ voor de wederopstanding.

Pixies is een grillige band, dat is wel het minste wat je kan zeggen.  Eind jaren ’80 begin jaren ’90 bracht de groep een handvol albums uit, waarvan de sound de blauwdruk zou vormen voor vele andere bands. De zacht-luid-zachtdynamiek van de groep inspireerde de grungescène die even later furore zou maken. In 1993 was het echter opeens gedaan met Pixies. In een radio-interview verklaarde frontman Francis Black, zonder vooraf de andere bandleden in te lichten, dat hij de groep opdoekte. In 2004 startte de band echter een reünietour, maar in de jaren die erop volgden was er geen sprake van nieuw materiaal. Begin dit jaar bracht Pixies na bijna een kwarteeuw toch nog een nieuwe LP uit. ‘Indie Cindy’ stelde echter ontzettend teleur en het nieuws dat Pixies zouden headlinen stemde ons dan ook niet meteen heel vrolijk. Op Best Kept liet de band echter zien dat ze nog steeds een flink stuk kunnen rocken. Vooral de oerschreeuw van Francis Black bleek een grote troef. De vele hits die passeerden, klonken niet altijd even strak, maar dat kon ons plezier niet bederven. “Crackity Jones”, ”Debaser”, “Here Comes Your Man”, “Monkey Gone To Heaven”, “Where is My Mind” en “Hey” zetten de wei zonder moeite op stelten. 

Samen met Caribou beëindigden we ten slotte onze festivaldag.  Dan Victor Snaith zal in oktober een nieuwe plaat op de wereld loslaten, die de lastige opdracht heeft om het geweldige Swim uit 2010 op te volgen. De Canadees, live bijgestaan door drie muzikanten, begon wat aarzelend aan zijn set, met nummers die eerder op de hersenen dan op de benen inwerkten. In het tweede deel werden we echter op onze wenken bediend met “Odessa” en vooral “Sun”, waarbij alle remmen toch nog losgelaten werden. Al bij al zeker een goed optreden, maar we hebben de man wel al betere liveshows zien geven.

Hierna wilden we nog eens een kijkje gaan nemen bij The Haxan Cloak, maar helaas had die band net zoals Mø op het laatste moment afgezegd.

De eerste dag van Best Kept loste meteen onze verwachtingen in. Geen enkel optreden stelde echt teleur en vooral Interpol leverde een dijk van een set af. Enkel jammer van de afzeggingen van Mø en The Haxan Cloak, maar dat kon geen domper zetten op onze festivalvreugde.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/best-kept-secret-festival-2014/
Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)