Graspop Metal Meeting 2014 – zaterdag 28 juni 2014 - Pro-pain, hard tegen hard!
Graspop Metal Meeting 2014

Carach Angren was voor mij de primeur vandaag om 11u30 in de metaldome. De symfonische black metal band uit ons buurland Holland heeft tot op heden vele zieltjes gewonnen waardoor er toch redelijk wat volk stond. Een 40-tal minuten duurde hun optreden en door hun prille carrière konden ze nog maar tappen uit 3 studioalbums waarvan hun debuut Lammendam uit 2008 de beste tot dusver is. Deze muziek is niet voor iedereen weggelegd want ik zag enkelen de zaal uitlopen zodra er een viool aan te pas kwam. Ja, het is nu eenmaal symfonische black metal en dan kan je dit tegenkomen. De duistere sfeer deed opnieuw wat raar op zo’n uur, maar ik kon het redelijk smaken.

Terwijl ik een vettige hamburger binnenspeelde stond Dagoba klaar op mainstage 2 om de grond te doen daveren. Ik had al eens van deze band gehoord, maar verdorie, ik wist niet dat ze zo lekker klonken. Deze Fransmannen spelen groove/industrial metal, maar mij neigde het toch meer naar metalcore. De breaks die in deze muziek terug te vinden zijn deden menigeen zijn hoofd lichtjes headbangen en hun benen wiebelen op het tempo. Leuk optreden en ik zal me toch eens moeten een cd’tje aanschaffen denk ik…

In de Marquee was het de beurt aan Necrophopbic, de black/death band uit Zweden die reeds actief is sinds 1989 en ondertussen al 7 albums hebben ontsproten die telkens goed door de media werden onthaald. Kon niet slecht zijn dacht ik, en op zich was het ook niet slecht, maar de muziek in de Marquee stond enkele decibels te stil om er een goed optreden van te maken. Spijtig, want deze muziek moet luid genoeg staan om lekker vettig te klinken.

De volgende act die op mijn programma stond was de technische death metal band Nile, een ware brute live band! Het 1^e dat opviel was het enorme drumstel van George Kollias die de blastbeats en breakdown om je oren smeten. De technische capaciteiten van deze mannen deden het publiek verstommen en als je dan nog nummers als “Sarcophagus”, “Black Seeds of Vengeance”, “Those Whom the Gods Detest” en “Hittite Dung Incantation” brengt dan kan het gewoon niet misgaan! Lekker strakke show.

Na deze brute band was het aan de power metal van Gamma Ray, uiteraard nog steeds met Kai Hansen die nog zanger was in één van de bands die in mijn beginperiode van metal hoge toppen scheerde nl Helloween. De klank was goed, de wil was aanwezig, maar toch miste ik dat beetje extra. Gelukkig hebben ze goeie nummers die mij sommige minpunten door de vingers laten zien zoals “New World Order”, “Master of Confusion” en “Land of the Free”. Maar voor mij was het toch meer genieten wanneer de oude nummers van Helloween op mij werden afgevuurd getiteld “I Want Out” en “Future World”. Leuk nostalgisch optreden die net dat tikkeltje miste spijtig genoeg.

En we gingen opnieuw een band uit één der onze buurlanden bekijken nl Gojira uit Frankrijk. Als je nu aan de meesten vraagt welke band in een stijgende lijn zit in de metal hiërarchie dan zullen een groot deel Gojira met stip aanduiden. Normaliter gingen deze Fransen vroeger het podium beklimmen, maar wegens tijdsproblemen om op het afgesproken uur te spelen, werden ze gewisseld met Gamma Ray. Deze progressieve groove/death metal band kan tegenwoordig vlot overweg met het succes en ze blijven verbazen tijdens hun shows. Verschillende lagen van gitaargeluiden, een meeslepende stem en nummers om van te smullen, je zou voor minder tevreden zijn om deel uit te maken van hun publiek. “Explosia”, “Flying Whales” en “The Heaviest Matter of the Universe” gingen er met andere woorden in als een pita met looksaus! Super show.

Oh wat had ik graag W.A.S.P. en de extravagante zanger Blackie gezien, maar hetzelfde probleem als de dag voordien, een andere vette live band stond op hetzelfde uur geprogrammeerd! Jaja, het was tijd voor Pro-Pain, de beste band op dit moment, althans in mijn ogen. Er stonden al heel wat fans op de voorgrond van de Jupiler Stage en allemaal reeds met schuim op de lippen, dusja, het beloofde hard tegen hard te gaan. Pro-Pain is gewoon buitengewoon en hun shows zijn nog nooit tegengevallen voor mij persoonlijk en vandaag was het niet anders. Gary en co kwamen, zagen, en overwonnen en het volk ging er lekker tegenaan. Een ware hitjescarrousel met o.a. “Foul Taste of Freedom”, “State of Mind”, “Un-American”, “Neocon”, “Deathwish”, “Love/H8”, “Draw Blood”, “Fistful of Hate”, … en wie bekend is met de muziek van deze Amerikanen weet dat een moshpit van 40 minuten onvermijdelijk was! Opnieuw hebben ze mij bevestigd dat ik die-hard fan ben.

Trivium was ook weer van de partij dit jaar en opnieuw was hun optreden van een hoog niveau. De mengeling van thrash, heavy en metalcore stond pal en trok serieus wat toeschouwers. Ze hebben reeds 6 albums uitgebracht en telkens waren de commentaren van de pers verdeeld, iets wat niet te zien was dus aan de opkomst. Blijkbaar is dit ook zo’n band die je direct moet aanspreken of waar je volledig tegen bent. Soit, ik vond het niet slecht en de nummers “Strife”, “Black”, “Watch the World Burn” en “Anthem (we are the Fire)” werden uitstekend gebracht.

Na hun passage, ik vermoed 2 jaar geleden, mochten Fred Durst en zijn gevolg van Limp Bizkit opnieuw hun kunstjes komen tonen. En jawel, éénmaal gezien en dan mag je verwachten dat er met argusogen gekeken wordt naar hun optreden. En om direct met de deur in huis te vallen, het was een tegenvallende prestatie vergeleken met hun vorige komst. De hitjes stonden op de setlist met onder meer “My Generation”, “Rollin”, “Break Stuff”, “Nookie” en de covers “Faith” en “Behind Blue Eyes”, in feite een regelrechte kopie van vorige keer. Maar om het nog erger te maken scheelde er volgens mij iets aan de microfoon van Fredje en zijn medebandlid zag eruit als een wannabe samoerai ofzo…Hij wou wel de weide meekrijgen, maar dat gaat niet lukken als je de fans op de voorste rij een afdruk van je achterwerk laat zetten door op hen in te duiken…nee, 1 maal was blijkbaar meer dan genoeg.

Afsluiten deden we met de mix van rockabilly en metal van Volbeat…opnieuw zo’n band dat ieder jaar meer en meer succes kent. Spijtig genoeg was het opnieuw massaal aan het regenen maar dat kon de pret voor niemand drukken. Gans het optreden stond de weide vol, genietend van de set die doorspekt was van vuurbommen en  een leuke achtergrond vlag/decor. Aftrappen deden ze met “Doc Holiday” om gewoon constant verder te gaan op hun elan met “Hallelujah Goat”, hits “Sad Man’s Tongue”, “Heaven nor Hell” en “Fallen” die luidkeels werd meegebruld! Dat zanger Poulsen een fan is van Elvis en Johnny Cash mochten we ook weer geweten hebben en met zijn ‘korte’ hulde “Ring of Fire” werd dit opnieuw bewezen. Volbeat zorgde voor een heel warme set, was overduidelijk in zijn element en ze waren zichtbaar tevreden dat zoveel publiek hen stond toe te juichen! Leuke set die graspop dag 2 afsloot.

Hoogtepunten Graspop dag 2: Nile en Gojira en Pro-Pain!

Organisatie: GMM, Dessel   

Graspop Metal Meeting 2014 – zondag 29 juni 2014 - Black Sabbath, we gaan jullie missen!
Graspop Metal Meeting 2014

Na een ganse nacht toch lichtjes te hebben kunnen opwarmen na de regenachtige zaterdag was de afsluitende dag aangebroken. Dit jaar stond ik niet zo vroeg op het terrein en dus de 1^e band die mij weer in trance mocht brengen was  Cynic in de Marquee. En hierbij ging ik overduidelijk de mist in, want ik dacht echt dat Cynic brutale death metal voortbracht…niets was minder waar, want dit bleek een progressieve death metal band te zijn. En qua death metal heb ik eerlijk gezegd weinig gehoord, behalve dan toen de drummer opeens enkele riffs uit zijn lichaam perste, maar voor de rest was het meer een mengeling van jazz en progressieve rock dat ik hoorde. Tot op heden weet ik nog altijd niet met welke band ik hen verwisselde, maar feit is dat ik dit optreden weinig kon appreciëren, waarschijnlijk ook omdat ik zware metal had verwacht…

Stilletjes aan keerde ik terug richting hoofdpodium want Black Label Society was aan zet…de gitaarexpert Zakk Wylde kan ik soms smaken, maar het is lekkere rock/metal die gans de weide rustig kan doen ontwaken. Die man kan ongelofelijke riffs uit zijn gitaar toveren en de sound zat heel goed. Goeie nummers waren te horen zoals “Destruction Overdrive”, “Suicide Messiah” en “Stilborn”. De verplichte guitaarsolo van Zakk was uiteraard ook weer van de partij en met zijn vingers toonde hij hoe het moest.

Ziekelijke teksten over amputaties, necrofilie en rottend vlees, dan moesten de mensen een plaatsje reserveren in de Marquee, want daar stond Shirenc plays Pungent Stench geprogrammeerd. En er zit een gans verhaal achter deze band want deze Zwitsers zijn reeds gesplitst in 1995 en 2007 om telkens terug te komen. Sinds 2013 toeren 2 van de 3 originele bandleden opnieuw maar dan onder de naam Shirenc Plays Pungent Stench, uiteraard ook een naamswijziging wegens diverse rechten die niet mogen verbroken worden. De set bestond enkel uit nummers van hun 4 eerste albums “’For God Your Soul…For Me Your Flesh”, parel “Been Caught Buttering”, “Club Mondo Bizarre (for members only)” en “Masters of Moral – Servants of Sin”! De rauwe death/grind is geen hapklare brok, dus als je geen sterke maag hebt was dit niks voor jou. Voor mij was dit dan een hoogtepunt.

Rap rap richting hoofdpodium 1 ging door mijn hoofd, want old school metal band Anthrax ging eraan beginnen! Met het wegvallen van Megadeth bleef er dit jaar maar 1 band van de BIG 4 over en de toeschouwers zullen het zich niet beklaagd hebben! Metal is voor sommigen een religie en Ian, Benante, Bellon, Donais en zanger Belladonna zijn daar een levend bewijs van. De set werd afgetrapt met “Among the Living” van het gelijknamig album, gevolgd door “Caught in a Mosh” die werkelijk als een bom insloeg, net zoals “Indians”. De mannen stonden stil bij twee artiesten die helaas niet meer onder ons zijn, maar die nog steeds mensen op gebied van metal inspireren. Een grote foto van zowel Dio en Dimebag werden geposteerd op het podium en de duivelshoorns gingen in de lucht als hulde aan deze metal pioniers. Naar mijn gedacht konden daar nog enkele foto’s extra aan bijgezet worden, maar blijkbaar waren dit 2 mannen die hen nauw aan het hart lagen. Kippenvel moment dus! Het feestje was nog niet ten einde want “I Am the Law” en de obligatoire cover “Anti-Social” van Trust en deze van AC/DC getiteld “T.N.T.” sloten deze geweldige show af! Hoedje af voor deze mannen.

Op hoofdpodium 2 waren de metalcore fans klaar om het stof te doen opwaaien want Bring Me the Horizon was paraat. De stomende metalcore raakte iedereens kleren en de moshpits, circle pits en uiteraard de wall(s) of death werden ingezet. Denk dan maar vooral aan nummers als “The House of Wolfs”, “Chelsea Smile” en opener “Can You Feel My Heart” waarmee deze Engelsen je naar de strot grepen. Lekker opzwepende prestatie hoor.

De volledige set heb ik niet meegemaakt, want het grote vraagteken onder de bands was bezig met soundchecken in de Marquee. Ik heb het over Death (DTA), de laat maar zeggen coverband van de death metal legende genaamd Death waarbij de reeds gestorven Chuck Schuldiner boegbeeld was. Oké, Death zonder Chuck, wat zou dat geven…en tot wat ik al op voorhand tegen verschillende mensen had gezegd, ze hebben mij met verstomming geslagen! Wat een goeie prestatie van deze Amerikanen. De nummers waren allemaal klassiekers in de oren van de vele fans zoals “Flattening of Emotions”, “Leprosy” gevolgd door “Left to Die”, “Suicide Machine”, “Spiritual Healing” en “Crystal Mountain”. Iedereen heeft zijn favorieten en voor mij waren dat zonder twijfel: “Spirit Crusher”, “Zombie Ritual” en het machtige “Pull the Plug” waar de riff in je hoofd blijft spartelen ettelijke dagen na het aanhoren ervan! Straffe set die mijn appreciatie meer dan terecht verdiende!

Voor Mainstage 2 stond het al volgepropt met fans van de metal/hardcore van Hatebreed. Jamey Jasta en zijn troepen konden moeiteloos het publiek voor zich winnen en de aarde bewoog tot aan het einde van hun set. Een setlist opstellen kunnen zij met de ogen dicht, want hun nummers zijn van de eerste tot de laatste gevuld met de nodige break om iedereen zot te krijgen. “To the Treshold”, “Last Breath”, “Honor Never Dies”, “As Diehard As they Come”, “Never Let it Die”, “This is Now”, “I Will Be Heard”, “Destroy Everything” en “Everyone Bleeds Now”, ze sloegen allemaal een gat in je trommelvlies!

En ja, een mooie Wall of Death was onvermijdelijk. In de metaldome stonden oudgedienden van Metal Church te pronken dat ze ook present waren tijdens hun ‘Generation Nothing Tour 2014’. De heavy/power/thrash metal van de veteranen klonk lekker uit de boxen en jonger publiek was nauwelijks te spotten in de zaal. Met ook een palmares om u tegen te zeggen waaronder 10 studio albums was ik tevreden met welke nummers ze op de proppen kwamen waaronder “Badlands”, “Beyond the Black” en het nummer met de lekkerste riff uit hun biografie “Metal Church” genaamd. Lekker op het gemak headbangen, daar is niks mis mee mijn gedacht.

De laatste keer zal het vermoedelijk worden, want de leden van Black Sabbath worden er enerzijds niet energieker en jonger op, en anderzijds heeft het noodlot al toegeslagen bij gitarist Iommi, de man waar kanker is vastgesteld. Maar ze lieten het niet aan hun hart komen, en stonden met een glimlach op het podium. Over Black Sabbath moet ik niet veel informatie meer vertellen want ze worden niet voor niets de grootmeesters van het duister genoemd, met boegbeeld Ozzy als ware ‘Prince of Darkness’. Net zoals voorgaande jaren, toen Ozzy zijn opwachting maakte bleef een wrange smaak achter, en opnieuw was het dit jaar niet anders. Gelukkig heeft hij nog zijn speciale stemgeluid, maar toonvast bleef het andermaal niet…Butler & Iomme van hun kant konden pijnlijke slippers nog makkelijk wegmoffelen, maar Ozzy staat nu eenmaal vooraan de bühne. Anderhalf uur duurde hun set en ze was logischerwijs gevuld met pareltjes. Noem ze maar op: “War Pigs”, waarbij klootzakken als Stalin & Hitler mochten poseren op het videoscherm, “Snowblind” die Ozzy schreef als therapie, “Age of Reason” die kan refereren naar het wilde leven van de zanger die hem niet onder de zoden kreeg, “Black Sabbath” zelf met de rustige opbouw om opeens te exploderen in een ware gitaarsound, het aanstekelijke “N.I.B.” en “Iron Man”.
Afsluiten deden ze met meezinger “Paranoid” die de lichten de laatste maal op het publiek richtte om vervolgens de glimlach van Iommi voor altijd in je geheugen te prenten. Het was niet top, maar in vergelijking met de andere headliners kon er toch niemand aan tippen als je je richt op de carrière en successen. Het ga jullie goed mannen, we gaan jullie missen!! Voor sommigen zal dit wel een emotioneel moment zijn, want dit was in mijn ogen een soort afsluiting en tegelijk aankondiging van generatiewissel…*pinkt een traantje weg*

Met het wegvallen van de normale afsluiter Megadeth was er een ‘surprise’ aangekondigd. Ik hoopte op Iron Maiden terwijl anderen al de Rolling Stones zagen afsluiten. Niets was minder waar, want het was een soort van dj-set die aangekondigd werd door Alex Agnew, zanger van Diablo Boulevard die trouwens donderdag tijdens de match van de Rode Duivels bezig was met hun show. Oké, alle mogelijke hits vlogen uit de boxen, verschillende grootheden inzake metal werden gehuldigd, en het vuurwerk werd ontstoken boven de hoofdpodia, maar…maar…ik denk dat de meesten toch liever een echte band hebben als afsluiter zoals voorheen aangekondigd. Ik kan wel begrijpen dat het geen sinecure is om in een korte periode een vervanger te vinden, maar ik denk dat er mogelijkheden genoeg waren.

Soit, Graspop, je blijft het beste festival in mijn ogen, waar ik jaarlijks smachtend naar uitkijk, dus weinig kunnen jullie misdoen. Metal op zijn best, niets meer niets minder! Nog 360 dagen en het is weer van dat J U bent bedankt!!

Hoogtepunten Graspop dag 3: Death (DTA), Shirenc Plays Pungent Stench, Anthrax

Organisatie: GMM, Dessel  

Couleur Café 2014 – vrijdag 27 juni 2014
Couleur Café 2014

De festivalzomer wordt traditioneel het laatste weekend van juni afgetrapt met spotlights o.m. op Couleur Café ! Het wereldmuziekfestival staat al jaren garant voor een sfeervol en kleurrijk multicultureel, meerdaags festival; een mix van muziekgenres uit alle windstreken, een gemoedelijke sfeer, en niet te vergeten fijne randanimatie, dans(workshops), expo/loungeruimtes, geschminkte gezichten en kindersnoetjes, verfrissende cocktails en een fantastische ‘Palais du BienManger’ (met wel 50 world food keukens) om U tegen te zeggen .
Op deze 25ste Couleur Café was  het weer dikwijls een spelbreker , maar de regen werd  verdrongen door de artiesten en een publiek die het niet aan zijn hart liet komen en ook al snel onderdak vond in de gebouwen en  tenten op Tour & Taxis.
Er waren ongeveer 72000 bezoekers , 25000 op vrijdag, 25000 op zaterdag en dan nog een goede 22000 op de afsluitende dag .
In de kleurrijke affiche waren een reeks toppers te noteren die een divers, breed en jong publiek voor zich wisten te winnen. Een ontspannend , relaxt gevoel , een goede vibe , samenhorigheid, solidariteit en … een feestje bouwen zijn sterke ingrediënten bij Couleur Café. We koesteren steeds opnieuw die herinnering …

dag 1 – vrijdag 27 juni 2014
Dilated people (Titan),  raptrio uit L.A. , al van in de jaren 90 actief , ging van start met onversneden hiphop, raps, scratches en sampling . Zoals bij elke hiphopformatie kreeg de DJ voldoende ruimte om z’n kunsten in de beste Mix Master Mike traditie te tonen . Een opsteker, die een zomerse inslag bood bij het overtrokken weer op het festival …

Eén van die fijne ontdekkingen  was het Argentijnse La Yegros We kregen aangenaam ontspannende , zwoele dansbare muziek door de trancy, meeslepende, aanstekelijke ritmiek vna congas’s, drums , accordeon , gitaar en ga zo maar door . Hun straffe  world sound kreeg nog een bijkomend genietbaar kantje door de hotsende, springende zangeres . De respons aan de kleine Move stage was dan ook terecht .

De Britse Dizzee Rascal (Titan), al meteen de tweede hiphopact op de mainstage, trachtte de regen letterlijk van zich af te spuwen door een spervuur aan raps van de MC’s , de bonkende beats en natuurlijk die aanstekelijke cocktail van hiphop , drum’n’bass , garage en dance . Kleppers als « Dance wiv me » , « Holiday » en « Bonkers » zijn in het geheugen gegrift en zorgden eigenlijk voor de doorbraak van deze uit Londen residerende MC. In de set zaten songs als « Fix up , look sharp », « Just a rascal » en « Love this town » verweven . Live nog steeds energiek en opzwepend , maar deze Dizzee is nu wel z’n hoogtepunt wat voorbij …

Morcheeba was intussen al bezig aan hun set in de Univers tent en kon rekenen op heel wat bijval . Toegegeven, het regenweer zit er altijd wel voor iets tussen , maar het warme onthaal deed de Britse band van de broers Godfrey  en zangeres Skye Edwards zichtbaar deugd.
Hun voeger triphopconcept is geëvolueerd door de jaren en breder geworden naar een sfeervolle mix van pop , soul, lome beats en laidbacklounge. Hun laatste cd’s overtuigden niet echt meer , maar live klinken ze extravert genoeg. De zachte, zalvende, indringende soulstem van Edwards, die straalde in haar wapperend kleedje ,  en het gitaarspel van één van de jarige broers kregen veel ruimte toegemeten. Met maar liefst met z’n zessen op het podium, intrigeerde het gezelschap met songs als « Trigger hippie », « Blindfold »  en « Rome wasn’t built in a day » !

Tiken Jah Fakoly (Titan) uit Ivoorkust kon de regen definitief verdrijven met z’n bezwerende afroreggae . De juiste stemming was er meteen . De politiek geëngageerde Ivoriaan is de woordvoerder van een heel continent . Er stond dan ook een uitgebreide band achter hem, met danseressen en backing vocalisten die de  aantrekkelijke , aanstekelijke , slepende ritmes van het genre nog wat punch gaven . Hij zorgde dan ook voor een soort spirituele beleving …

Girls In Hawaii (Univers) wordt door de gerespecteerde Franstalige popliefhebber op handen gedragen . Met het nieuwe album ‘Everest’ , vorig jaar verschenen , hebben ze een mooi eerbetoon aan hun in 2010 overleden drummer Denis Wielemans uit.
Een doorbraak naar Vlaanderen kon gebeuren . Beetje bizar was dat de tent niet vol stond voor de band rond Lionel Vancauwenberghe en Antoine Wielemans . De dromerige indiemelancholica klinkt live minder subtiel en kreeg een levendige injectie, zonder dat het donker kantje van de band werd vergeten .
Girls In Hawaii zet de trend van een snedig , gedreven , weerbarstig , maar even emotievol; pakkend optreden door in nummers als « Not dead » , » Misses » en « This farm will end up in fire » . Natuurlijk ontbraken die psychedelica tunes van Pink Floyd en Granddaddy niet in een nummer als « Rorscharch » ; niet voor niks werd naast de Mount Everest een link gemaakt naar het Pink Floyd prisma. Op « Birthady call » en een lang uitgesponnen « Flavor » werd het tempo opgedreven , de strakke ritmiek onderstreept en hadden we die energie-uitbarstingen, die GIH zo mooi maken …

We namen nog iets mee van De Jeugd Van Tegenwordig . Toch even benieuwd hoe zij werden ontvangen door onze Brusselse vrienden . Het is voor ons als Vlaming al moeilijk hun verbasterd Nederlands te verstaan , maar kijk , de respons was hier enorm. Het dansbare volkje hield van de bezwerende , grillige, pompende, bonkende grooves en hiphoprhymes. Aan de Move tent was duidelijk een feestje aan de gang . Iedereen was hier aan het hossen en aan het springen. Aangenaam luistervertier!

Couleur Café houdt van het Brusselse Puggy (Titan) (Belgische band zonder Belgen – check hun site maar!), die  groots zijn geworden bij onze Franstalige vrienden. Met de pas verschenen derde cd ‘To win the world’ en de gelijknamige single krijgt de band terechte airplay in Vlaanderen. Hun melodieus stekelige , krachtige pop wordt door een gepaste en beheerste dosis pathos en theatraliteit onderbouwd. Een welgemeende link naar Muse is duidelijk in sound en act , gezien zij ook een live band bij uitstek zijn, levendig , dynamisch en uitbundig . Ook hier hield het publiek van de variatie en de tempowisseling, hun speels, ongedwongen aanpak, de interacties , de betrokkenheid en hun ‘neverending enthousiasme’ op nummers als « Goes like this », « Burned » en « To win the world », die een positieve vibe ademden.

Onder de indruk waren we van het opkomend talent van de The Parov Stelar Band (Univers), het alter ego van de Oostenrijker Marcus Füreder en al de hemel ingeprezen op andere festivals en in het clubcircuit. We hebben hier een soort 50s jumpin’ jive move , een funk/jazzswing met ophitsende electrobeats . Naast het immense mengpaneel van Füreder, worden naast de beats’n’samples explosies verwezenlijkt door een bassist, drummer, saxofonist en een schuiftrompettist , die samen met de bevallige zangeres Cleo Panther er de sfeer inhouden, die op het podium en in de tent top was . De blazers daagden elkaar regelmatig uit voor jam-battles  en de zangeres wist de show aan elkaar te praten.
Hier kon je niet onbeweeglijk stil blijven en werden de dansspieren aangesproken . Het publiek was mee, danste voluit en onthaalde ieder nummer met veel enthousiasme. Een opwindend, wervelend optreden die de ideale geleider was op Basement Jaxx . Wat een revelatie!

We konden nog iets meepikken van de Nigeriaan Seun Kuti (jongste zoon van Fela Kuti) (Move stage) die ook met een heuse band te zien was .  Een bigband die het beste van zichzelf gaf  met aan elkaar gebreide nummers , aangevuld  met zangeressen en danseressen , die goed met hun kont konden shaken en de hyperkinetische zanger die heen en weer hotste op het podium. Zijn afrobeat (genre waarin invloeden van Amerikaanse jazz en funk vakkundig gemixt worden met complexe Afrikaanse ritmes en blazers) werd smaakvol ontvangen !

Tot slot Basement Jaxx (Titan) van het excentrieke leuke Britse duo Ratcliffe/Buxton die doorbraken met de platen ‘Remedy’ en ‘Rooty’, ook al bijna vijftien jaar terug intussen. Basement Jaxx heeft een apart plaatsje in ons hart … Hun latindancepop werd naar hogere hoogte gebracht binnen de housescene , een integratie van pop, dance, Brazil/latin, funk en soul, die warm, ontspannend , feestelijk, dansbaar en bovenal toegankelijk klinkt.
Het laatste werk dateert al van vijf jaar terug waarbij we reikhalzend uitkeken naar deze pioniers die ‘een beetje van alles’ weten te bieden…
Ze brachten ook vanavond  heerlijk hoekige en leuke ritmes, melodieën en stijlen , die diverse tempowisselingen en verrassende wendingen ondergingen.  Ze zorgden voor de feeststemming met hun reeks guestvocalisten , die we nu horen bij een Rudimental, Major Lazer en Disclosure , die de mosterd haalden bij deze Basement Jaxx. Ook de fleurige en kleurige kledij, die alle kleuren van de regenboog omhulden,  pushte dat zomers tintje nog meer. 
Al meteen werden we in de juiste stemming gebracht door « Good luck », « power to the people » en « red alert » . Tussenin de kunstjes van de house DJ , die middenin de set ergens brandde op een discotheek gevoel .
Als vanouds viel er heel wat te beleven op het podium, met de dames die zangtalent en act in de beste traditie van The Supremes omarmden. « Romeo » werd eerst akoestisch ingezet, om dan al snel overspoEld te raken door de fijne beats en stijlen . « Jump’n’shout », « do your thing »  en natuurlijk « where’s your head at » , zorgden net voor die gezelligheid die Basement Jaxx groots maakten . Een « bingo bango » , met de nodige salsa injecties, sloot de overtuigende set af  .
Spijtig dat een « Rendez vu » de set niet haalde , en dat de sound soms minder pulserend hard kon zijn , wat het geheel nog completer kon maken. Maar niettemin slaagden ze erin het betrokken weer op het festival op te fleuren . Een lust voor de ogen en de oren …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/couleur-cafe-2014/
Organisatie: Couleur Café, Tour & Taxis, Brussel

Couleur Café 2014 – zaterdag 28 juni 2014
Couleur Café 2014

Couleur Café 2014 - Keziah Jones – DJ Tudo – Burning Spear – Chance the Rapper – Ben Howard – Chinese Man

Voor de 25ste editie van Couleur Café mocht het iets meer zijn; naast de meer dan 60 groepen en de traditionele dance workshop, was er non stop partymogelijkheid in Club Clandestino, stond een variant van het Indische kleurenfeest Holi op het programma en ontsnapte je ook in de XL-versie van de indoor wereldkeuken niet aan DJ-geweld.
Op de tweede dag van Couleur Café 2014 was de regen wel spelbreker. Vooral in het begin van de avond staken de weergoden stokken in de wielen, met een bescheiden opkomst als gevolg. In de tweede helft van de avond, na de buien, zorgden enkele sterke acts ervoor dat de avond toch in een feestje eindigde.
De programmering op de twee hoofdpodia liep zo goed als parallel. Dit betekent dat het ofwel kiezen was, ofwel switchen tussen de twee om van beide indrukken te verzamelen.

Keziah Jones (Titan) - De 46-jarige New Yorker van Nigeriaanse afkomst (na passages in Londen en Parijs) stond aan het begin van zijn set slechts voor een kleine schare die-hard fans in de regen te spelen, maar liet zijn enthousiasme er niet onder lijden. Geflankeerd door een tweede gitaar, bass en drums en met drie blazers op de achtergrond, liet hij zijn typische slapping-speelstijl op het publiek los (zoals in “A million miles from home”). Vergelijkingen met Lenny Kravitz zijn niet ver weg, hoewel de meeste songs strakker en meer funky klinken. Er was ook plaats voor interactie en speels entertainment met het publiek toen Keziah zijn gitaar horizontaal begon te beroeren. Als afsluiter mocht het in 2007 heruitgebrachte nummer “Rhythm is Love” (oorspronkelijk al uit 1992) uiteraard niet ontbreken en de catchy tonen lieten het ondertussen aangegroeide en heupwiegende publiek met een voldaan gevoel achter. 

DJ Tudo e Sua Gente de Todo Lugar (Move) - Hoewel de bandnaam anders doet vermoeden, stond hier geen DJ-act op het programma. Wel kreeg het publiek (dat door de regen het podium gade sloeg van onder het dichtst bij zijnde afdak) een heel arsenaal muziekgenres voorgeschoteld. Alfredo Bello, een icoon van de electroscene in Brazilië, verzamelt de meest uiteenlopende samples van over heel Brazilië en giet die in een modern jasje. Dat resulteert in een stijl die varieert van samba, over traditionele sounds, naar electro. Soms jazzy, dan weer sterk ritmisch. Hierbij laat hij zich omringen door muzikanten ‘van overal/de todo lugar’, voor de gelegenheid onder andere twee Belgen. Vooral de vrouwelijke percussioniste en de blazers maakten indruk. De zangkwaliteiten van DJ Tudo zelf zijn niet altijd indrukwekkend, maar zijn grote verdienste ligt in de aanstekelijke en moderne uitvoering van heel uiteenlopende genres. Al bij al een aangename verrassing voor het niet zo talrijk opgekomen publiek.

Burning Spear (Titan) - Voor Winston Rodney aka Burning Spear het podium betrad, herinnerde een bandlid er ons nog eens aan dat de man al 40 onafhankelijk muziek maakt. Hij voegde er zonder blozen een streepje reclame aan toe: we mochten allemaal naar zijn website surfen om er merchandising te kopen. Het bijna zeventig jarige icoon van de rootsreggae zwierde van bij de start zijn grijze rasta’s lustig in het rond en had zelfs nog een paar energieke danspassen in huis. Inhoudelijk verschilt Burning Spear niet van zijn landgenoot Bob Marley: de meeste teksten draaien ook om het geloof in de rastafari levenshouding en het pan-Afrikaanse gevoel. De boodschap kreeg in de eerste plaats uiteraard veel bijval bij de trouwe fans in het rood-geel-groen en met dreads maar we zagen ook hipsters mee te springen in de massa, een beetje vreemd contrast. Terwijl de geur van wiet rondom ons met de minuut intenser werd en de riddims verder kabbelden, pikten we nog het slot mee van de act die tegelijk in de Univers-tent bezig was.

Chance The Rapper (Univers) - De 21-jarige Chancelor Bennet aka als Chance the Rapper was al een half uur bezig aan een loeiharde en hyperkinetische set, waarbij hij meermaals de zangpartijen uit het oog verloor en inzette op goedkope interactie met het publiek. De dooddoener ‘I love you’ (236 keer na elkaar herhaald) werkte na een tijdje gewoon op de zenuwen. En handjes schudden met de bakvissen op de eerste rij leek ook meer om zichzelf moed in te praten. De man beweert inspiratie te halen bij Kanye West maar daar was live weinig van te merken. Jammer, want zijn zelf uitgebrachte mixtape “Acid Rap” uit 2013 klinkt meer volwassen en werd positief onthaald door muziekcritici.

Ben Howard (Titan) - Ook hier stond een hele schare jongedames op de eerste rijen met huwelijksaanzoeken en hartjes te zwaaien, met dat verschil dat de Britse singer-songwriter er totaal ongevoelig voor leek. Gefocust als hij was op het subtiele samenspel met zijn bandleden, beloofde het een sobere set te worden, zonder overtollige bindteksten of flauwe grapjes. De indie folk (afwisselend op de akoestische en de elektrische gitaar) zorgde voor een romantische sfeer op het uitgeregende festivalterrein en Howard speelde verzorgd maar tegelijk ingehouden. Ook bij de hits “Keep your head up” en “The Fear” leek hij niet voluit te gaan, hoewel dat geen belemmering was om iedereen in het publiek te doen meezingen.

Chinese Man (Titan) - Het trio uit Marseille liet het publiek een goeie 20 minuten wachten, maar eens het trip hop collectief het podium ingepalmd had, maakte het gemor snel plaats voor een dansfeestje. De meeste Couleur Café-gangers waren gekomen voor een bevestiging van het gesmaakte optreden uit 2012 en kregen waar voor hun geld. Vlotte omschakelingen tussen triphop, funk en jazz, vette scratches en een opzwepende guest rapper uit Zuid-Afrika: de perfecte cocktail voor een geslaagde afsluiter.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/couleur-cafe-2014/
Organisatie: Couleur Café, Tour & Taxis, Brussel

Couleur Café 2014 – zondag 29 juni 2014
Couleur Café 2014

In vergelijking met de voorgaande dagen viel de hoeveelheid regen op deze derde en laatste dag van Couleur Café al bij al nog mee. Een stevige bui kan nog een sfeerschepper zijn op een festival, maar de druilerige lucht die zondag boven Brussel hing zeker niet. Het was dan ook wachten op een artiest die de weergoden zou kunnen bedwingen.

De eerste die dat mocht proberen was traditiegetrouw talent van eigen bodem en hij gaat onder de naam Little Collin. De Brusselaar deed met zijn met jazz en soul doorspekte popdeuntjes een verdienstelijke poging, maar de wolken wilden nog niet wijken.

'Sun is shining', daar heb je een Marley voor nodig. Ky-Mani Marley, nog zo'n zoon van, stond voor een bescheiden, opvallend jonge menigte op het Titan-podium. Geflankeerd door een blonde booty shakende schoonheid, begroette Ky-mani gekleed in combat-vest zijn dreadlock army. Duidelijk meer war dan peace bij deze jongen en in nummers zoals “One time” vlogen de warriors, soldiers en AK's ons om de oren. Waar is de “One Love” van z'n vader gebleven? Die heeft hij blijkbaar voor zijn aankomend album “Love over all” gereserveerd en op de tonen van één van zijn nieuwe nummers brak dan eindelijk de zon door. Een teken van hierboven? Geen idee, maar voor Ky-mani wel het teken om over te schakelen op een reeks covers van de papa. “Iron, lion, zion”, “Is this love” en “Could you be loved” kregen het publiek helemaal op gang en konden de reggaehonger enigszins stillen.

Zij die maar geen genoeg kregen, konden terecht in de Univers-tent waar Protoje de Jamaicaanse vlag bleef zwaaien, maar wij zakten af naar het kleine Move-podium waar een man uit Ghana het mooi weer maakte. Blitz the Ambassador brengt hip-hop, doorspekt met soul en funk en overgoten met een heerlijk Afrikaans sausje. Gekleed in een maatpak uit traditionele Ghanese stof toont hij met trots zijn roots, maar ook zijn bewondering voor zijn grote voorbeelden 2Pac en Public Enemy steekt hij niet onder stoelen of banken. Met zijn in smoking geklede band slaagde deze man er zeker in om samen met het in beperkte getale aanwezige publiek een zomers feestje te bouwen. De matige opkomst blijft trouwens nog de hele dag opvallen, want waar het vorig jaar over koppen lopen was, blijft Tour & Taxis dit jaar grotendeels een lege vlakte.

Ondertussen waren de goedgemutste (letterlijk!) folkrockers van The John Butler Trio van start gegaan op het hoofdpodium. De Australiërs begonnen hun set weinig inspirerend en ondanks het loeiend gitaargeweld dat over het plein rolde kregen ze weinig beweging in het publiek dat na een tijdje zichtbaar uitdunde. Met enkele strakke solo's op gitaar en drum werd het optreden dan toch nog naar een hoger niveau getild en kende uiteindelijk zelfs nog één van de hoogtepunten van de dag toen frontman John Butler alleen op zijn elfsnarige gitaar het magistrale “Ocean”  bracht, een instrumentaal pareltje! Hierna was het publiek weer helemaal mee en met een reggae-getint meezingrondje werd het optreden dan toch met een positief gevoel afgesloten.

Terwijl de Univers warm liep voor de Frans-Congolese rapper Youssoupha haastten wij ons naar het Move-podium voor een optreden dat we niet wilden missen. The Soul Rebels zijn een achtkoppige brassband uit New Orleans die in Brussel vol trots hun stad kwamen vertegenwoordigen. New Orleans + brassband = party en dat was zeker ook deze keer het geval. De trompetten, saxen en trombones zaten er meteen bonk op en kregen de mensen die nu wel massaal aanwezig waren onmiddellijk aan het dansen. Na enkele opwarmers deden the Soul Rebels dan eindelijk waar ze het best in zijn, herwerkingen van bekende nummers. Onder andere Jay-Z, Bruno Mars, The White Stripes en Daft Punk werden onder handen genomen, maar ook “Tom’s Diner” van Suzanne Vega, “Under the bridge” van The Red Hot Chilipeppers en “It's a hard knock life” uit de musical Annie klonken zoals we ze nog nooit eerder hoorden.

Op weg naar Gabriel Rios pikten we nog enkele minuten van Alpha Blondie mee. Deze Afrikaanse reggaegrootheid kon heel wat volk trekken en bood het publiek een aangenaam rustpuntje op deze festivaldag. Ze konden rustig meewiegen en door de knieën zakken op deze klassieke, maar daarom niet minder goede, reggae. Gabriel Rios startte alleen op het podium van de Univers, met een heel ingetogen versie van “Voodoo Chile”, een cover van “Voodoo Child” van Jimi  Hendrix. Tijdens de daaropvolgende nummers werd hij vervoegd door een contrabas, een cello en drie blazers. Rios hield het echter bij eenvoudige, korte, rustig voortkabbelende liedjes die de grote tent niet konden vullen. Veel ging verloren in het rumoer van het publiek en gecombineerd met het zwak verlichte podium leek het aslof we door gefluisterde kinderliedjes in slaap werden gewiegd. Ontgoocheld hielden we het daarom na een half uurtje voor bekeken.

Dan maar gaan kijken wat het voor ons nog onbekende Suarez in de aanbieding had. Het overschakelen van de slaapverwekkende set van Gabriel Rios blijkt meteen een verstandige keuze, want hier klinkt frisse opzwepende lekker dansbare muziek door de speakers. Met een leuke mix van pop, rock en world brengt Suarez het soort muziek en ambiance waarvoor mensen naar dit festival komen. Suarez ontleent zijn naam aan de ontdekkingsreiziger Diego Suarez die Madagascar ontdekte, het land waar de meeste bandleden hun roots hebben. Laat dat u echter niet op het verkeerde been zetten, want deze band is op en top Belgisch! Dat ze in het zuiden van ons land al een stuk bekender zijn blijkt wanneer “L'indécideur'” van hun gelijknamige tweede album volmondig wordt meegezongen. Ook het rockende “Prends-moi” en de geslaagde cover van “Porque Te Vas” van Jeanette kunnen ons bekoren. Een zeer geslaagd en verrassend optreden.

Daarna was het tijd om onze funky boots aan te trekken, want op het hoofdpodium was het grote moment aangebroken. Geen probleem als u nog nooit van Bootsy Collins had gehoord, want niet één, maar minstens drie personen gaven ons tijdens de inleiding van het optreden een uitgebreid overzicht van Bootsy's palmares. Onder andere 'the young James Brown' kwam ons vertellen dat we een legende zouden zien, de man die funk heeft uitgevonden, een held die nog met James Brown en George Clinton heeft gespeeld, ... Who gives a funk, give us Bootsy! Aangevoerd door een master of ceremony in glitterend wit pak verscheen eerst The Funk Unity Band, gekleed in NASA-overals. Logisch, want Bootsy is playing with the stars! Als kind moet hij ooit in een ketel met discoballen gevallen zijn, want uiteindelijk verscheen Bootsy Collins ten tonele in een glinsterend pak, met dito hoge hoed en bril en met zijn iconische stervormige basgitaar rond de nek. 'We want the funk', 'We got the funk', Bootsy en zijn band waren hier duidelijk met één doel, een funking goed optreden geven. Toegeven, het is veel kitsch en veel show, maar het is ook zo dansbaar en fans van P-funk konden met volle teugen genieten. “Don't take my funk away” werd opgedragen aan soullegende Bobby Womack die twee dagen eerder overleed. Tussen de nummers door schuwden Bootsy en zijn danseres zich niet voor enkele kostuumwissels en duidelijk op dreef deden ze er alles aan om het publiek tot ruim voorbij hun speeltijd te vermaken. Voor wie het nog niet wist, funk is making something out of nothing.

Asian Dub Foundation lieten we even links liggen, want Magnus is terug van weggeweest. Na hun eerste plaat uit 2004 komt nu in september hun tweede plaat ‘Where Neon Goes To Die’ uit. Hun optreden op Couleur Café is het eerste op Belgische bodem of op het Belgische landsgebiedgedeelte, zoals Tom Barman het zo mooi kan zeggen. Samen met CJ Bolland en een clowneske Tim Van Hamel op gitaar serveert Tom ons na een duistere inzet een meer up-tempo set waarbij krakende elektronische beats en funky gitaarriffs met elkaar versmelten. Hun nieuwe single “Singing man”, maar ook het gekende “French movies” kwam voorbij, maar echt ontploffen deed Magnus nooit helemaal. Leuke achtergrondmuziek misschien bij een achtervolgingsscène of een politiereeks, maar wij bleven een beetje op onze honger zitten.

De avond afsluiten deden we met Jurassic 5, een hip-hopnaam die klinkt als een bel. Deze Californische rappers hadden hun grote succes in de jaren negentig en zijn dus niet meer zo heel jong, maar net als bij wijn kan een paar jaartjes liggen soms wonderen doen. Het zestal wist perfect hoe ze het publiek mee konden krijgen en via vingeraerobics en denkbeeldige motorfietsen (jawel!) ontstond er een leuke dialoog met de artiesten. De meeste indruk maakten ze met hun originele instrumenten, want naast de keytar bestaat er nu blijkbaar ook een LP-tar, een combinatie van gitaar en draaitafel. Centraal op het podium stond ook een draaitafel waarop een plaat van 1,5 meter doorsnede lag, waarmee de dj's ook konden scratchen. Terwijl in Brazilië de Grieken door Costa Rica naar huis werden gestuurd, scoorde Jurassic 5 op Couleur Café de winning goal met hun nog steeds frisse old skool hip hop. Peace out!


Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/couleur-cafe-2014/
Organisatie: Couleur Café, Tour & Taxis, Brussel

Het is alweer van 2012 geleden sinds hier nog een artikel over Soviet Grass verschenen is. Dit was toen in de hoedanigheid van een bespreking van hun Demo Ep. Toen sprak ik al over de komst van een echte Ep en jawel eindelijk is hij hier!
De Ep opent sterk met “Hot Chains” een nummer dat we al een aantal keren live konden horen. Het moet gezegd zijn, de Ep versie klinkt behoorlijk strak. Dit is deels het werk van Filip Tanghe, ook wel gekend van zijn werk bij Balthazar. Zijn invloed is ook duidelijk aanwezig in de manier waarop de nummers groeien doorheen de cd.
Zo start “Easter Eggs” bijvoorbeeld behoorlijk rustig maar is de opbouw van het nummer zeer sterk en klinkt het zelf zeer catchy. Uiteindelijk huist de cd maar één oud nummer. “Like a Zebra” is een iets tragere versie dan ik gewend ben vanop de demo maar daarom zeker niet minder. Het klinkt volwassener en over de compositie is meer nagedacht, de climax in het nummer komt hierdoor ook beter tot zijn recht.
Het laatste nummer geeft een meer gemoedelijke blues achtige sfeer weer en mocht voor mijn part echt nog een stuk langer zijn. Je voelt het genot dat de band haalt uit het samen spelen en hierdoor is het dus een perfecte afsluiter voor de Ep.

Wie houdt van de weirde sounds van Mauro zal zeer zeker z’n gading vinden bij dit gezelschap The Guru Guru . Natuurlijk kijken Jesus Lizard , Deerhoof om de hoek.  Hun songs kunnen eenvoudigweg beginnen als een leuk melodieus riedeltje , maar al gauw ontspoort het en krijgen we een nerveuze noise/psychotic/psycherock golf over ons heen, vol tempowisselingen; onverwachtse wendingen en allerhande  experimentjes met hun instrumenten .
Ook vocaal durven ze erop los schreeuwen . Rustig achterover leunen zit er dus niet bij , maar de heren houden het op de vijf songs,  uitermate boeiend door al die verrassende wendingen  en die broeierige spanning.
Avontuurlijke , overtuigende EP … Grab your balls & dive in!

http://theguruguru.bandcamp.com

We krijgen een handvol sfeervolle , ingetogen, dromerige luistersongs van het Limburgse collectief Bonfire Lakes . Hun EP bevat vier subtiel uitgewerkte , mooi uitgebalanceerde songs door het gitaargetokkel , de banjo , de roffelende drums en de kleurrijke toetsen . De songs hebben door die rootsamericana tune een herfstige indruk , wat nog wordt beklemtoond door de man/vrouw zangpartij.
Dit is een uiterst aangenaam EP’tje waar ook Gianni Marzo van Marble sounds/Isbells met plezier een handje toestak . 
Info http://www.facebook.com/bonfirelakes

Altrego is het nieuwe project van Jasper Erkens die in een vorig leven nog solo op gitaar speelde en zelfs tweede werd op Humo’s Rock Rally, zes jaar terug btw!
Hij heeft zich in die tussentijd moedig heruitgevonden met dit project , aangevuld door kletterende , galmende , pompende drums  en keyboards. Hijzelf speelt gitaar en drumcomputer .
De EP verscheen in een productie van Valgeir Sigurdsson. Het brengt aardig wat alternatief lekkere stevige , slepende  tegendraadse electro/indierock op. De singles “Love is flawless” en “Lucky 13” doen  ergens het belletje rinkelen aan de oude Erkens. Ook het afsluitende “Miraculous epiphanies” is sterk en moet niet onderdoen aan de singles .
Kortom , vijf songs die naar meer verlangen … Erkens is back en hoe …

http://www.altregomusic.com

TW Classic 2014 – Rolling Stones – ‘the greatest rock’n’roll band in the world’
TW Classic 2014
Festivalterrein
Werchter

Wie the greatest rock’n’roll band in the world mogelijks voor de laatste keer op Belgische bodem wou bewonderen én een felbegeerd ticket voor TW Classic op zak had zag zijn of haar droom afgelopen zaterdag werkelijkheid worden. Voorafgaand aan Mick Jagger & co werden vijf acts opgetrommeld als opwarmers van dienst, de ene al verdienstelijker dan de andere zoals zou blijken. Omdat uw twee verslaggevers ter plaatse, net zoals de doorsnee Stones fan trouwens, langzaam maar zeker een gezegende leeftijd beginnen te bereiken leek enige middagrust voor de feitelijke aftrap dus wel gerechtvaardigd. We pikken in toen het malse gras van de festivalweide al een beetje van haar maagdelijkheid verloren was, en achtereenvolgens Admiral Freebee en Seasick Steve intussen de spits hadden afgebeten.

Werken tot na je 65ste? Chanteur de charme Arno (****) maakt er absoluut geen punt van. Vrijdagavond nog één van de smaakmakers op de Bowie sessie van Radio 1 in het Rivierenhof, zaterdagavond vervolgens ‘top of the bill’ op Genk On Stage, en tussenin één van de voorprogramma’s van The Stones op TW Classic: de kans is dus groot dat zowat de helft van muziekminnend Vlaanderen dit weekend de éminence grise van de Belgische rock onder een dreigende hemel heeft zien vloeken op een podium.
Dreiging, dat is precies ook wat er uit ging van Arno’s set in Werchter. Het onheilspellende op triphop geënte “We Want More” vanop zijn laatste album ‘Future Vintage’ zette wat dat betreft meteen de toon, en bleek meteen ook het enige recente nummer op het menu. Daarna dook de geboren Oostendenaar, geruggesteund door zijn als vanouds bijzonder straffe begeleidingsband met compagnon de route Serge Feys aan het roer, in zijn ruim drie decennia beslaand repertoire op zoek naar sporen van schuimbekkende blues in alle mogelijke gedaantes. Die zoektocht leverde enkele ruwe diamanten uit de vaderlandse muziekgeschiedenis op, de ene keer vermomd als T.C. Matic (“Que Pasa”), de andere keer als Charles Et Les Lulus (Cpt. Beefheart’s “Gimme That Harp, Boy”), Charles And The White Trash European Blues Connection (“No Job No Rock”), of gewoon als zichzelf (“Ra Ta Ta”).
De grimmige grimassen van Arno spraken boekdelen, en dus bleven de schunnige anekdotes en levenswijsheden deze keer wijselijk in de kast. Pas tijdens het slotkwartier schakelde de grijsaard in het eeuwige zwarte pak over op festivalmodus met “With You”, “Oh La La La”, “Putain Putain” en “Les Filles Du Bord De Mer”. De muzikale erfenis van Arno samengebald in vier nummers, een even onontkoombaar als noodzakelijk slot van een bijzonder straf uur op Werchter én een geslaagde opwarmer voor het publiek dat net een mals regenbuitje achter de kiezen had.

In het buitenland wil het voor Triggerfinger (***½) maar niet lukken, maar in België zijn ze het ondertussen al gewoon om voor een mega publiek te staan. En scoren doen ze altijd, of dat nu voor de immense wei van Werchter is of ergens in een klein zaaltje te lande, het maakt niet uit, Triggerfinger staat er altijd en het dak gaat er steeds onherroepelijk af. De smerige en zompige rock van opener “And There She Was, Lying In Wait” zette de lijnen uit voor een alweer strakke, harde en hoogst energieke Triggerfinger set. Hoogtepunt was nog maar eens de met seks overgoten blues “My Baby’s Got A Gun”, deze keer opgedragen aan de immer sympathieke Seasick Steve die in de coulissen goeddunkend zat mee te knikken.
Triggerfinger greep ook terug naar de 10 jaar oude debuutplaat met “Camaro” en met het weergaloze “On My Knees”, nog altijd de smerigste riff die Ruben Block tot op heden heeft geproduceerd. Een gutsende finale met natuurlijk “All This Dancin’ Around Again” en het hoogst ontvlambare “Is It” brachten Werchter op kookpunt. Triggerfinger had nog maar eens die gigantische weide ingepakt met een uurtje van de meest opwindende rock’n’roll, en daar lustten de talrijke Stones fans uiteraard wel pap van.

Jim Kerr is een Schot die kan tellen. Op zijn eentje had de frontman van Simple Minds (**) immers becijferd dat dit zowat de achtste doortocht moest zijn van zijn band in ‘Wurchter’ zoals hij het zelf graag noemt. En eerlijk is eerlijk, deze keer moet zowat de minst memorabele van alle passages geweest zijn.
De groep had nochtans zijn start allerminst gemist en zette een ronduit indrukwekkend openingskwartier neer met het wijdse “Waterfront”, de vorig jaar verschenen erg puike nieuwe single “Broken Glass Park” en de dwingende groove van “Love Song”. Jim ‘let me see those hands’ Kerr was uitstekend bij stem en tuurde als vanouds met de blik op oneindig alle hoeken van het terrein alsof het de Wembley arena anno 1985 betrof. Zijn wat papperig ogende maatje Charlie Burchill grossierde nog steeds in een glashelder en breed uitwaaierend gitaarspel die bovenvermelde songs de nodige stadionallures bezorgde.
Met “Mandela Day” ging het langzaam maar zeker de verkeerde kant uit. Respect voor de man in kwestie, daar niet van, maar een muzikaal slaapverwekkend en lichtjes gedateerd nummer als dit haalde gewoon alle vaart uit het optreden. Na een opzwepend “Imagination” en een zeer welgekomen “I Travel” leek ons dat aanvankelijk niet meer dan een schoonheidsfoutje, en weinigen hadden kunnen vermoeden dat het hierna eigenlijk al over and out was voor de Schotten.
De songkeuze ging vervolgens immers van kwaad naar erger wanneer twee -we wikken onze woorden- misplaatste covers werden opgediend. Toen Kerr zich even ging bijschminken vergreep achtergrondzangeres Sarah Brown zich op wel erg drastische wijze aan Patti Smith’s “Dancing Barefoot”, en even later onderging “Let The Day Begin” van generatiegenoten The Call een zelfde lot. “Somewhere Someone In Summertime” bleek hierna niet meer dan een doekje voor het bloeden, want aan “Don’t You (Forget About Me)” hadden we toen en nu al altijd een gloeiende hekel en een futloos “Alive And Kicking” bleek net het omgekeerde uit te stralen van wat in de songtitel wordt beloofd. Om te bevestigen of er werkelijk sleet zit op deze iconische 80ies band lijkt Suikerrock straks een goede waardemeter. Een gratis ticket, iemand?

En dan The Rolling Stones (*****), zouden ze het nog steeds kunnen? Ons antwoord, een volmondig ja met een joekel van een uitroepteken achter! Het is haast niet mogelijk, die gasten zijn allemaal de 70 voorbij (met uitzondering van Ron Wood, de snotneus is er amper 67) en ze rockten als een bende jonge veulens. De heren hebben in de jaren zeventig samen zowat een heel huis opgesnoven, maar op vandaag zijn ze levendiger dan ooit. Een topfitte Mick Jagger holde heen en weer en had nog geen greintje sleet op zijn stembanden, Keith Richards en Ron Wood toverden de meeste gemene riffs tevoorschijn en pokerface Charlie Watts deed als gewoonlijk zijn eigen onopvallende maar onmisbare ding. Een paar duizend concerten hebben wij al gezien de afgelopen jaren, maar als The Rolling Stones het podium bestijgen lijken al die anderen in het niets te vergaan. Na wat wij vandaag meegemaakt hebben, kunnen wij alleen maar stellen dat The Rolling Stones anno 2014 nog steeds de allergrootsten zijn.
Wat maakte The Stones dan weer zo fantastisch? Een werkelijk geweldige setlist, als je ’t ons vraagt (u kan het ding op de meeste internetfora gaan checken, we gaan hier nu niet alles opsommen). Een hoop van de beste songs uit de geschiedenis van de rockmuziek, stuk voor stuk mijlpalen, werden hier met brio en animo geserveerd. En nog konden wij er zo een twintigtal al even grote klassiekers aan toevoegen. The Stones hadden nog een veel groter selectieprobleem dan Marc Wilmots, er moesten sowieso een hoop briljante songs thuisblijven. Grote verschil met onze Rode Duivels, The Stones wonnen niet alleen, ze speelden ook nog eens schitterend! Jagger haalde trouwens in perfect Nederlands(nou ja) een ‘Proficiat met de Rode Duivels’ boven. Hij had het over de uitslagen, niet over het spelniveau. Na een spoedcursus van enkele minuten klonk zijn Nederlands overigens beter dan dat van Mathilde.
Als u ons vraagt naar hoogtepunten moeten wij u antwoorden: alles ! Toch halen wij er hier een paar opvallende momenten uit. Als eerbetoon aan de pas overleden Bobby Womack haalden The Stones prompt nog eens “It’s All Over Now” boven, een song die ze 50 jaar geleden voor de eerst keer op plaat zetten. Toen Jagger even backstage aan de zuurstoffles ging hangen, mocht Keith “Can’t Be Seen” en “You Got The Silver” van vocals voorzien en zoals u ook wel weet, Keith kan niet zingen maar Keith is fantastisch. Het absolute moment suprème was toch met voorsprong een zwaar rockend “Midnight Rambler” waarvoor ouwe getrouwe Mick Taylor er werd bij geroepen. Mick Taylor, destijds opvolger van Brian Jones en voorganger van Ron Wood, was gitarist bij The Stones in hun beste periode, eind jaren zestig is dat, en hij blikte de legendarische platen ‘Sticky Fingers’ en ‘Exile On Main street’ mee in. Op “Midnight Rambler” haalde hij de meest wonderlijke solo’s boven, in combinatie met de twee riffmeesters Wood en Richards gaf dit serieuze vonken, meer dan tien minuten lang om duimen en vingers bij af te likken.Ook “Gimme Shelter” stond weer als een huis en dat mede dankzij een fenomenale backing zangeres. The Stones hebben al jaren de beste backing zangeressen mee op tournee en “Gimme Shelter” is steevast één van die momenten waarbij de dames voluit mogen gaan. Dat was nog eens wat anders dan die zangeres annex breedsmoelkikker die een uur voordien met Simple Minds de Patti Smith klassieker “Dancing Barefoot” compleet naar de fillistijnen hielp. Pure heiligschennis was dat.
The Stones hadden ook nog eens een heus koor laten aanrukken (toch geld genoeg) voor “You Can’t Always Get What You Want” en ook dat was een heuglijk moment. De onvermijdelijke afsluiter was, hoe kon het ook anders, “(I Can’t Get No) Satisfaction”, de song die The Rolling Stones 50 jaar terug heeft grootgemaakt, Werchter ontplofte een laatste keer.

The Stones waren twee uur en een half aan één stuk buitengewoon sprankelend, en geen seconde pruttelde de motor. Op hun leeftijd is dit een bovennatuurlijke prestatie.

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter