Eén van de opkomende talenten is Milky Chance , een Duits duo die in de hitparade de plak zwaait met “Stolen dance” , een eenvoudig , stekelig nummer. Het duo heeft alvast meer in petto op hun debuut want al meteen wordt de aandacht verscherpt met openers “Stunner” en “Flashed junk mind”.
Milky Chance brengt semi-akoestische pop met coole dancebeats , bepaald door folky flamenco tunes , dubs , een percussieve ritmiek en een switch van allerhande stijlen door draaitafel DJ Philipp Dausch .
De songs hebben een voorthuppelende melodielijn en een zwoele, zomerse , maar evenzeer melancholische inslag. Natuurlijk vergeten we zanger/gitarist Clemens Rehbein niet , die terecht hier in de spotlights staat; naast zijn tokkelend gitaarspel hebben we zijn donkere, grauwe emotievolle zang . Tja hier hangt ergens een sfeertje van Fun Lovin Criminals, Bobby Sichran en G Love, gezien de oude blues in dat geluid door dringt .
Het dromerige karakter van de songs wordt doorprikt door uptempo gitaargetokkel , de foottics en de basstunes ; de variaties op het tokkelende gitaarspel en de percussieve ritmiek krikken het tempo terug wat omhoog, wat we o.m. hebben op “Running” en de titelsong . Op die manier hebben we lekker in het gehoor liggend materiaal van een duo die door z’n eenvoud een mooie toekomst tegemoet gaat.
De uit de UK afkomstige Breton, kwam in de belangstelling met de prachtsingle “Edward the confessor”, een stuwende song , die een veelheid aan stijlen beheerst, en rock moeiteloos linkt aan punkfunk en computergestuurde technologie. Ze gingen hier verrassend om met sounds , draaiend tussen hitsende, bedwelmende ritmes en onsamenhangende geluidscollages . Een moderne rauwe rave in combinatie met de dwarrelende muziek van Foals . .
De opvolger van ‘Other people’s problems ‘ is duidelijk homogener, melodieuzer , verfijnder en ritmischer . Een sfeervol broeierige intensiteit waarbij vooral “Envy” en “Got well soon” in het oog springen . De donkere groove en de zachtere melancholische aanpak horen we o.m. op “ S4” , “Closed category” en “15 minutes” . Ook opvallend - én niet te vergeten in enkele van deze nummers , is de toevoeging van een 44 koppig Macedonisch orkest. Origineel, vattend en spitsvondig dus!
‘War room stories’ is zeer zeker een goed album , is breder , subtieler en zit goed in elkaar , maar verrast minder door deze veiligere marge.
Tori Amos ‘Unrepentant Geraldines’- Tour – Koninklijk Circus, Brussel op 28 mei 2014
Tori Amos - Unrepentant Geraldines Tour: Tori Amos is en blijft een bezige bij … Haar verschillende muzikale ervaringen legt ze samen wat een nieuw album oplevert, die met inspirerende , persoonlijke songs teruggrijpt naar haar vroegere periode . Ze zorgt ervoor dat ze met haar pianosongs één van meest voorname artiesten van haar generatie is.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/trevor-moss-and-hannah-lou-28-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tori-amos-28-05-2014/
Org: Live Nation
Bij Prince weet je altijd wel en tegelijk niet wat je mag verwachten. Zijn songarsenaal is zodanig groot dat hij keuze te over heeft, en dan verwacht je toch sowieso een hoop hits uit al te lang geleden vroeger tijden. Maar altijd zijn er meer dan genoeg hits om het publiek tevreden te houden, en een feestje met de al dan niet lang uitgesponnen funk’james’ en pyrotechnisch gitaarwerk zit er ook altijd bij. Het nieuwe werk mag, maar daar zit zoals oeverloos door fans en critici besproken, weinig in dat de vergelijking met de gouden jaren tachtig kan weerstaan.
Het was alweer lang genoeg geleden dat er een Prince-passage in België was zodat de schare fans die hij in de loop der jaren opgebouwd heeft weer hongerig genoeg is om de lemmingen zo hij wil de afgrond in te krijgen. De hits waren er van in het begin met een stomend “U Got the Look” en “Raspberry Beret” als publiekslieveling. “Kiss” uiteraard en een hypnotisch “Sign o the Times”. Het eerste deel bestond bijna uitsluitend uit hits en pas in de latere delen van het concert kwamen recentere – en mindere – nummers aan bod, maar ook pareltjes als “Endorphinmachine” uit het zwaar onderschatte ‘Emancipation’ (maak daar één plaat van en je hebt een klassieker).
Echt lange funkjams zaten er niet in deze keer, en er was voor mij iets te veel wat te fallisch gitaarspel en zijn begeleidingsband is al ooit sterker geweest, maar wat hij dan weer met de solo van “Purple Rain” deed was verbluffend.
In het eerste deel vond ik vooral “Alphabet Street” en de ritmesectie op dat nummer en een heel klassieke “I Would Die for U” de hoogtepunten. “Nothing Compares 2 U” ontbeert op die manier gespeeld dan weer de rauwe emotie en majesteit van Sinead’s versie.
“Purple Rain” sloot het eerste hitgedeelte van de avond af, en met name het intermezzo dat er net na kwam met een versie van “Sometimes It Snows in April” die je rillingen bezorgde was knap. April is inderdaad de wreedste maand. Enkel piano en een stem die nog altijd de concurrentie moeiteloos verslaat en dat bewees hij met een schitterende “The Beautiful Ones” waar hij de hoge noten krijsend en moeiteloos haalde. Zonder meer het hoogtepunt van het concert. Intussen kon het publiek er niet genoeg van krijgen en kwam er een prachtige “She’s Always In My Hair” achterna, wat weer zo een nummer is dat alleen Prince achteloos op een B-kantje kon droppen.
Het publiek wordt vakkundig opgehitst maar eet sowieso al wel uit zijn hand. De verschillende reprises zijn stilaan een traditie geworden. Het gaf ons nog minder bekende en eerlijk gezegd ook mindere nummers, maar zo tegen kwart over elf hadden we al meer dan genoeg lekkers gehad om tevreden, in eerdere meerdere mate high de regen in te lopen. Purpere, dat spreekt.
Organisatie: Greenhouse Talent
Can you give us a small introduction to your festival?
ArcTanGent is the UK’s only festival dedicated to the very best music from the worlds of math-rock, post-rock and noise rock. Held just outside the amazing city of Bristol on the last weekend in August, you’ll get 3 nights camping, over 70 bands across 4 stages, a silent disco and some of the best food and drink money can buy.
From what I could find, your festival is relatively new. Why did you start it, and why so late? And why in Bristol. Does this city have something special to offer?
Yes ArcTanGent will be two years old this Summer. However, we have been working on the festival since 2010. It took us exactly 27 months from our first ever meeting to the end of the first ArcTanGent, there is a lot of to plan! We wanted to make our living from running music festivals so we decided to start ArcTanGent. Bristol has a great music scene and really lacks camping festivals (although there are a lot of great city-based festivals there). I’ve always loved Bristol and have spent a lot of time there. Bristol is surrounded by a lot of great countryside and this is where we found the farm for the festival, only a half an hour drive away from Bristol in Somerset.
Your festival offers a wide range post-rock. Why did you choose this genre or did it naturally grow on you?
ArcTanGent offers a range of music but all of it is doing something different. Non of it fits quite squarely in a genre. I guess this is now what is considered post-rock. We have a lot of post-rock and math-rock on offer. It’s definitely something we’re all into but it’s also something that has been sculpted by what the fans want. We like to take recommendations from fans on who they would like to see at the festival.
I see on the website there are only three main organizers. How can you manage with only 3 people?
Yes, there are only three organisers but we have a great team of people behind us that without them we couldn’t make the festival happen. There are a huge number of people who come and give their time to help build the festival, and we simply couldn’t do it without them.
What does the festival have to offer, apart from the incredible line-up?
There is a silent disco on the Friday and Saturday night. This is always a lot of fun! There’s a huge bonfire as well. We have some great food on site, it is all great quality food at affordable prices. We stock ales and lagers from the Cotswold Brewery, none of your horrible mainstream stuff! ArcTanGent has possibly one of the most friendliest crowds you could wish for. It really is something unique.
Apart from the big headliners, you also offer a stage to smaller bands. Where do you find them and can bands get in contact with you?
Most if our smaller bands come from recommendation. Or they are huge fans of the festival already that they shout about us a lot, share our line up posters, spread the word and are generally supportive of what we do. Our line up for this year is full but some bands contact us through the website
ArcTanGent 28 – 30 August , Fernhill Farm Bristol – affiche complete
ArcTanGent maakte vandaag de vijf laatste bands voor de affiche bekend. Deze zijn Crippled Black Phoenix, Ef, Luo, Karhide and Hark. Exclusief voor dit festival zijn headliners MONO, This Will Destroy You, Russian Circles en God Is An Astronaut.
De complete line up ziet er als volgt uit: Russian Circles, MONO, This Will Destroy You, God is an Astronaut, And So I Watch You From Afar, Tall Ships, Maybeshewill, Jamie, Crippled Black Phoenix, Amenra, LITE, Tera Melos, Three Trapped Tigers, TTNG, Ef, El Ten Eleven, Mutiny on the Bounty, I Like Trains, Year of No Light, Mylets, The Physics House Band, Baby Godzilla, Nordic Giants, Tellison, Enemies, Her Name Is Calla, 100 Onces, Tangled Hair, Hark, Karhide, Luo, Alarmist, We Are Knuckle Dragger, No Spill Blood, BATS, Lost in the Riots, Cleft, Olympians, Shiver, Human Pyramids, Astrohenge, Diagonal, Rumour Cubes, Monsters Build Mean Robots, Blueneck, The Winchester Club, Suffer Like G Did, Charlie Barnes, Memory of Elephants, Big Joan, AK/DK, Adding Machine, Samoans, Waking Aida, The St. Pierre Snake Invasion, Theo, Wicket, Sleep Beggar, Howard James Kenny, Super Squarecloud, Flies Are Spies From Hell, Codes in the Clouds, Bear Makes Ninja, Alpha Male Tea Party, Iran Iran, Gunning for Tamar, FEN, Goonies Never Say Die, Broken Oak Duet.
Op donderdag 28 augustus is er een ‘Early Entry’ programma met terugkerende bands gekozen uit de favoriete line up van bezoekers uit 2013. Headliner op deze avond is And So I Watch You From Afar met support van Three Trapped Tigers, TTNG, The Physics House Band, Baby Godzilla, Nordic Giants, The St. Pierre Snake Invasion en Theo.
Festival organisatoren Goc O’Callaghan, Simon Maltas en James Scarlett hebben bevestigd dat er bezoekers van over de hele wereld zoals Mexico, VS, Canada, Australië, Egypte, China en Europa naar ArcTanGent 2014 afschuimen.
De ticketverkoop loopt als een sneltrein met een grote kans tot een sold out. De organisatoren raden daarom iedereen aan hun tickets voor ArcTanGent zo snel mogelijk te kopen om teleurstelling te vermijden. Zoals eerder vermeld zijn weekendtickets te koop aan de spotprijs van £70 (85€) op de officiële site www.arctangent.co.uk
Datum: 28th – 30th August
Locatie: Fernhill Farm, Cheddar Road, Compton Martin, Somerset, BS40 6LD
Tickets: www.arctangent.co.uk/tickets/
Website: www.arctangent.co.uk
ArcTanGent 2014 (UK 28 – 30 August , Fernhill Farm Bristol – Een blik achter de schermen - Q&A met de organisatie
Eagles - 'History of de Eagles' te intiem voor Sportpaleis?
Eagles
Sportpaleis
Antwerpen
Op verkiezingsavond 2014 stond niet Bart De Wever maar wel de heren van de Eagles in een uitverkocht Sportpaleis. Eagles zijn nog steeds één van de meest succesvolste rockbands aller tijden en zijn anno 2014 nog steeds 'alive & kickin''. Momenteel zijn de heren nog steeds bezig aan lange concertreeks onder de titel: 'The History Of The Eagles'. Deze tour startte in de V.S. op 6 juli 2013 in Louisville, Kentucky en na 70 shows in Noord-Amerika is Europa nu ook eindelijk aan de beurt. Wereldwijd verkochten de Eagles ruim 150 miljoen albums, terwijl ze in vier decennia slechts 7 studioalbums maakten.
Ook in Europa kan de band nog steeds op een grote belangstelling rekenen, vandaar dat het Sportpaleis dan ook uitverkocht was. Een voornamelijk zittend publiek van 'middelbare leeftijd' was klaar voor de meer dan 3 uur durende Eagles show, misschien wel de allerlaatste Eagles show in hun leven!
Onder dat 'middelbare leeftijd' publiek, enkele rijen voor ons, de band Vive La Fête. Blijkbaar zijn Danny en Els ook grote Eagles fans....benieuwd of ze hier inspiratie uithalen voor hun nieuwe plaat. Voor het concert begon kreeg dat publiek ook nog een ernstige boodschap te zien op de grote Led-screens. Er werd een videoboodschap getoond waarop werd gemeld dat het verboden was foto en video's te nemen, inclusief het verbod op het gebruik van smartphones. Ook werd vriendelijk gevraagd om niet recht te staan tijdens het concert om het zicht van de toeschouwer achter je niet te belemmeren. Een boodschap die eerder thuis hoort in een theater en schouwburg maar toch moeilijk te implementeren valt in een grote arena. Ook de Amerikaanse dame naast me begreep er niets van:"What?.....you are not going to dance". De verontwaardiging werd alleen maar groter toen er tijdens de show heel erg streng werd gecontroleerd. Een uitgebreid security team zag toe dat het verbod opgevolgd werd. Toegegeven, zo'n anti-smartphone concert heeft natuurlijk ook wel zijn voordelen. Doch de storende controles en het voortdurend heen en weergeloop van security mensen zorgden voor een bizar sfeertje. Een toch wel vreemd en uniek statement en in deze multimediale tijd.
Toen de lichtten doofden verschenen enkel Glenn Frey & Don Henley van achter het zwarte gordijn. Intimistisch werd "Saturday Night" ingezet, wat ook op deze zondagavond een geslaagde opener was. Aanvankelijk werd het geluid wat scherp de zaal ingestuurd maar al heel vlug kreeg de geluidstechnieker ook dat onder controle zodat we de ganse avond konden genieten van een kristalheldere sound. Voor "Train Leaves Here This Morning" kwam bandlid van het eerste uur Bernie Leadon ten tonele, een bracht op de banjo een Eagles song die hij zelf componeerde. Bij "Peaceful Easy Feeling" verscheen een vierde bandlid op het podium. Bassist Timothy B. Schmit zorgde met zijn hoge falsetstem ervoor dat we een eerste keer echt konden genieten van de typische meerstemmige zangstijl die toch wel het belangrijkste kenmerk is van de Eagles sound.
De songs werden aaneengepraat met leuke anekdotes uit de geschiedenis van de Eagles ... nu eens live en andere keer via een grappig filmpje. Tijdens "Witchy Woman" had Don Henley ondertussen plaats genomen achter de drumkit en was onaangekondigd en dus bijzonder onopvallend Joe Walsh er op het podium bijgekomen. De grote vier stonden nu samen op het podium en het viel op dat de heren fysisch toch heel wat ouder waren geworden. Joe Walsh zag er tot mijn grote verbazing nog het minst veranderd uit. Gelukkig klonken de zangstemmen van de heren nog steeds even loepzuiver.
Set 1 werd een echt luisterset. Al kreeg de intieme setting een wat breder kader vanaf de "Doolin-Dalton". Toen viel het zwarte doek en verscheen een podiumbrede videowall waar af en toe sfeervolle beelden en clips werden opgetoond. Ook alle backingmuzikanten verschenen nu op het podium. De Eagles waren nu een tienkoppige band. Andere hoogtepunten van deel 1 waren zeker de countrysmartlap "Tequila Sunrise", de stuwende bas van Timothy tijdens "Lyin' Eyes" en afsluiter "Take It To The Limit, een staaltje van perfecte close harmony!
Hierna volgde een korte pauze. Jammer dat de aanvang van Set 2 niet werd aangekondigd. Gelukkig was het instrumentale "Wasted Time (Reprise)" net lang genoeg om de mensen terug naar het plaats te leiden. Want met "Pretty Maids All In A Row", gezongen door Joe Walsh kwam er al meteen een hoogtepunt. Timothy B. Schmit mocht ook even aandraven als volksmenner door elk blok afzonderlijk te laten rechtstaan en te doen juichen. Het publiek reageerde erg uitbundig maar ging erna al vlug weer braafjes zitten. "I Can't Tell You Why" & vooral "Love Will Keep Us Alive" werden magistraal door Schmit vertolkt......maar het echte showgedeelte moest dan nog komen. Niemand minder dan 'The Master Blaster Of The Stratocaster', mister Joe Walsh werd opnieuw het excentrieke showbeest van de avond. Het ironische en knotsgekke "Life's Been Good" was voor velen het hoogtepunt van de avond. Persoonlijk vond ik het Joe Walsh stuk iets minder interessant en net iets te apart in vergelijking met andere delen in de show.
"Hotel California" was de eerste voorspelbare toegift maar ook na deze oerklassieker kwam de band nogmaals terug om nog eens drie songs te spelen. Op het menu stond nog de klassieker: "Take It Easy" en ook superman Joe Walsh mocht zich nog eens voluit geven tijdens "Rocky Mountain Way". Don Henley nam dan weer de hoofdrol op zich om in ultieme schoonheid af te sluiten met "Desperado".
"The History Of The Eagles" werd een leerzame, lange en zeer boeiende muziektrip! Uit de carrière van de band kregen we zowel minder bekende songs, alsook ultieme klassiekers. Er werd nog steeds gemusiceerd op het hoogste niveau en ook de samenzang van deze Amerikaanse countryrock band is nog steeds verbluffend te noemen. Petje af voor deze 'golden oldies'! Helaas sloeg de vlam nooit echt over en bleef het dak van het Sportpaleis dan ook mooi op zijn plaats zitten. Dit was een puur luisterconcert (zeker Set 1!) dat een intiemere setting verdiende....en laat dit nu net het punt zijn waar het Sportpaleis niet bijzonder hoog op scoort.
Setlist: Set 1: *Saturday Night *Train Leaves Here This Morning *Peaceful Easy Feeling *Witchy Woman *Doolin-Dalton *Tequila Sunrise *Doolin’-Dalton/Desperado (Reprise) *Already Gone *The Best Of My Love *Lyin’ Eyes *One Of These Nights *Take It To The Limit
Set 2: (*Wasted Time (Reprise)) *Pretty Maids All In A Row *I Can’t Tell You Why *New Kid In Town *Love Will Keep Us Alive *Heartache Tonight *Those Shoes *In The City (Joe Walsh Song) *Life’s Been Good (Joe Walsh song) *The Long Run *Funk #49 (James Gang cover) *Life In The Fast Lane
-----------------------------------
*Hotel California
-----------------------------------
*Take It Easy *Rocky Mountain Way (Joe Walsh song) *Desperado
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-eagles-25-05-2014/
Organisatie: Live Nation
Les Nuits Botanique 2014 – Victoria + Jean en The War On Drugs – doorbraak definitief een feit!
Les Nuits Botanique 2014
Ontdekking : Victoria + Jean – is een duo afkomstig van Stockholm en komt voort uit de relatie van de charmante zangeres Victoria en de gitarist Jean. Gegroeid uit de restanten van de verdwenen band Miele , wist men, de Rotonde al vroeg te overtuigen. Ze voelden elkaar perfect aan en de gitaar en de droge drums kregen een meer krachtige identiteit aangemeten . De lyriek , de wilde schoonheid en de sensibiliteit van de mooie roodharige Victoria boden een glansrol aan het materiaal en de set , die muzikaal ergens hangt tussen PJ Harvey ( door het brute karakter), Feist (de présence) , Janis Joplin (60s retro tint) en Dreseden Dolls (door het gracieuze, pompeuze, theatrale karakter).
In ieder geval waren Victoria + Jean een fijne verrassing, wat in goede aarde viel. Een fris concept boden ze aan , met een standvastige zangeres , die verschillende identiteiten uitstraalt en dus op die manier niet vies is van wat weirde persoonlijkheden. Band met een veelbelovende toekomst.
Doorbraak bevestigd - The War On Drugs is al enkele jaren bezig, debuteerde sterk met ‘Wagonwheel blues’ , maar de langverwacht doorbraak gebeurt nu pas nu met de cd ‘Lost in the dream’, dankzij de intrigerende prachtsingle “Red eyes”. Kurt Vile maakte vroeger nog deel uit van de band , maar gaat intussen een geslaagde solocarrière tegemoet .
Vanaf het eerste nummer slaagt The War On Drugs rond Adam Granduciel erin om het talrijk opgekomen publiek in die indiesfeer te loodsen, door de prachtige “An Ocean In Between The Waves”, waar de vocals doen denken aan Tom Petty en Michael Stipe in z’n begindagen van R.E.M.
Tijdens het tweede nummer heeft de zanger z’n publiek bij de leest , interacteert met hen en doorbreekt de afstand door z’n subtiele humor. Energieke songs volgen , gekenmerkt van markante, nauwkeurige en krachtige gitaarsolo's die aan de Waterboys doen denken. De groep neemt ons zelfs mee naar hogere sferen die in de beste momenten aan Pink Floyd echoëden; de nieuwe single “Red Eyes” werd natuurlijk een onbetwistbaar hoogtepunt!.
De zanger-gitarist is de spil van de groep. Hij is omgeven door excellente , toegewijde muzikanten die perfect op elkaar zijn ingespeeld en op die manier zorgen voor een bezwerende trip. Wat een cohesie en samenhorigheid! Indrukwekkend ook hoe drummer Patrick Berkery het publiek bedwelmt en genuanceerd , beheerst te werk gaat in de krachtige passages. Daarna alterneert het concert wat en horen we wat kalmere, tragere nummers, “Suffering” en iets verderop “I hear you calling” (die hier soms aan Daniel Lanois doet denken) . Ze trokken zich opnieuw op en dan kwam je o.m. uit op een knaller als “Baby missiles”.
We hoorden een afwisselende, boeiende set van deze band uit Philly, Pennsylvania , die muzikaal verschillende richtingen uitging . The War On drugs heeft belofte gehouden vanavond.
Eventjes nagenieten kon niet , wat de security drong aan de pittoreske Rotonde te verlaten
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-war-on-drugs-25-05-2014/
François François - vertaling Malorie Moneaux + Johan Meurisse
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Jungle - Jungle Boogie
Les Nuits Botanique 2014
We moesten nog decompresseren van een heel sterk optreden van Sharon Van Etten, maar niet getalmd, over naar de Orangerie voor de hype van het moment, Jungle. Je kent ze misschien van het vrolijke “Busy Earnin’”, dat veel airplay krijgt. Maar meer heb je er wellicht niet over gehoord, want dit Engelse duo heeft een EP uit, en dat is het.
Live was Jungle met zeven, met onder meer een percussionist, twee achtergrondzangers, een bassist en een gitarist, terwijl het producersduo in het midden van het podium keyboard speelde.
Het was dansmuziek, maar met een sterke bandinbreng: twee falsetstemmen, denk aan Sam Smith of The Bee Gees, met een jaren tachtig pop en soulgeluid: de uitgebreide percussie met congas en de opgehangen colaflesjes riep zelfs Gloria Estefan’s Miami Sound Machine op, en ook wel een beetje Hall & Oates.
Recentere referenties zijn The Scissor Sisters en Disclosure, zonder de flamboyante kant van die eerste band. Niet alle nummers bleven heel erg hangen, maar dit is zeker een perfecte festivalband, ze staan dus ook op Pukkelpop.
Of ze het publiek helemaal gaan meekrijgen of dat dit enkel bij het singletje zal reageren, is nog te bezien: dansbaar geluiden genoeg, maar dit Londense duo mist wel charisma en podiumpersoonlijkheid. Het zal dus van de nummers zoals “Busy Earnin’” moeten komen, en het onbekende nummer waar ze vanavond mee afsloten, dat nog sterker was dan die single.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jungle-25-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fugu-mango-25-05-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Denai Moore – Only Real – Ásgeir : verwachtingen ingelost !
Les Nuits Botanique 2014
Les Nuits Botanique staan synoniem voor het startschot van het festivalseizoen en staan elk jaar opnieuw garant voor een veelzijdige en verrassende affiche. Dat was deze editie niet anders: in een zonovergoten Kruidtuin verkenden drie prille twintigers de grenzen van verschillende genres. Met Denai Moore en Only Real trok de organisatie de kaart van de ontdekking, terwijl Ásgeir de kans kreeg om zijn reputatie die hij heeft opgebouwd sinds zijn debuut in 2012 te bevestigen.
DENAI MOORE (UK)
De 21-jarige Londense met Jamaïcaanse roots noemt Boni Iver en Feist als haar grootste invloeden. Ondanks haar jeugdige leeftijd heeft ze al een eigen sound ontwikkeld, die ze zelf omschrijft als Foul (een cross-over tussen folk en soul). Haar timide verschijning op het podium is slechts schijn, want Denai palmt verrassend makkelijk de tent in met haar zwoele stem. Ze wordt begeleid op de piano en op de drums, maar blijft evengoed overtuigen als ze twee nieuwe nummers solo brengt (op de gitaar en zelf aan de piano). Met ”Gone” van het album Saudade als afsluiter bewijst Denai dat haar jeugdige leeftijd geen obstakel is om volwassen teksten te brengen.
ONLY REAL (UK)
De jongens van Only Real, in korte broek en met achterwaartse pet, lijken op het eerste zicht weggelopen uit een schooloptreden ergens halfweg de jaren negentig. Frontman Niall Galvin, een prille twintiger, brengt een kruisbestuiving tussen relaxte surf rock en rap. Inspiratie voor zijn verhalen haalt Niall uit zijn dagelijkse omgeving in West-London. Dat klopt misschien voor de afsluiter van de set ”Cinnamon Toast” maar bij een song als ”Cadillac Girl” moesten we toch ongewild denken aan zonnigere taferelen. Zelf beweert hij dat de band louter uit hemzelf en zijn laptop bestaat. Als voornaamste invloeden noemt hij Outkast en J. Cole en dat blijkt ook uit de helft van de nummers. Rappen gecombineerd met gitaar doet sommigen ook denken aan Jamie T. Geen slechte eerste beurt na hun ”first gig in Berlin, eh, I mean Brussels!”.
ÁSGEIR (IJSLAND)
Zanger Ásgeir Trausti nam zich de moeite om de band uitgebreid aan te kondigen met de melding dat ze uit IJsland kwamen en de meeste liedjes in het IJslands zouden zingen. Maar een blik in de bomvolle Chapiteau moet genoeg geweest zijn om te beseffen dat de meeste mensen wisten voor wie ze gekomen waren. En Ásgeir loste hun verwachtingen in. Het is ons nog niet duidelijk of het inherent is aan de IJslandse taal, maar van zodra je de klanken hoort, waan je je in een sprookjeswereld. Veel kans echter dat het komt door de présence van Ásgeir zelf, die sober maar met een enorm stembereik een paar prachtige samenzangen neerzette met zijn gitarist. Hier en daar werd de betovering soms verbroken door Engelstalige nummers, zoals het nieuwe ”Ocean” en ”Torrent” of ”King and Cross” waar de tempowissels en het oorwurmgehalte de koppeltjes uit het publiek, die tot dan vooral stonden knuffelen, aan het bewegen kreeg. Voor de gelegenheid schotelde hij hen nog een cover voor van Nirvana: ”Heart Shaped Box”, maar daarbij voelden we de magie die tot dan toe was opgebouwd een beetje wegsmelten. Gelukkig werd dat weer goedgemaakt met een solo bisnummer.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - Sharon Van Etten - Sharon Van Etten maakt indruk
Les Nuits Botanique 2014
Het beste van Les Nuits Bota werd tot het einde opgespaard : Sharon Van Etten speelde vanavond haar eerste concert van haar Europese tour voor de nieuwe plaat ‘Are we there’ in de Grand Salon, terwijl later op de avond The War on Drugs in de kleine Rotonde aantrad. Die laatste gaan we zeker op Pukkelpop bekijken, en Sharon Van Etten zullen we daar ook opnieuw gaan bekijken op basis van de goeie beurt die ze vanavond maakte.
Van Etten, een kleine dame met een grootse stem, had een vijfkoppige band meegebracht, waarbij vooral de toetseniste Heather Woods Broderick een meerwaarde vormde door de harmonieën die zij met Van Etten opzette. Broderick speelde nog bij Efterklang, Horse Feathers en Loch Lomond. Net als die twee laatste bands zette Sharon’s band een warm, rijk countrygeluid neer. Van Etten zelf speelde afwisselend op gitaar en toetsen.
Waar haar albums soms vrij ingetogen zijn, stond hier een heel trefzekere frontvrouw die de rijke harmonieên die haar songs hebben in volle glorie liet ontbolsteren. De nieuwe single “Taking my chances” was smachtend en sexy, “Give Out” uit de vorige plaat ‘Tramp’, die door Aaron Dessner van The National geproduceerd werd, kreeg een Western-klank met paukenstokkengeroffel en een gitaartwang. “Serpents” was het hoogtepunt van de avond: mineurakkoorden op gitaar, pulserend, grandioos opbouwend met een stuwend drumritme, dit mocht je gerust naast de beste nummers van The National parkeren. Van Etten stak veel zelfspot in haar bindteksten, ze lachte met de donkere kantjes van haar nummers: ‘I am a real optimist, this song is called ‘nothing will change’. “Dont do it” begon in een Twin Peaks sfeertje, met Broderick die haar zanglijnen in een loop stak, en zo een spookachtig effect opwekte, waarna grondig op gitaar werd loos gegaan, uitmondend in een gitaarstorm Mogwai waardig. “Your love is killing me” had dan weer bakken grandeur in de aanbieding. We werden naar huis gestuurd met een smartlap, “Everytime the sum comes up, I am in trouble” Dit concert had langer mogen zijn, zo goed was het.
Playlist: Afraid of nothing / Save yourself / taking chances / give out / serpents / Tarifa / nothing will change / I love you but I am lost / break me / don’t do it / your love is killing me /bis I know / Everytime the sun comes up
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Dit concert was er eentje waarvan je je afvroeg hoeveel mensen op voorhand echt het werk kenden, want het gros van het publiek zal toch vooral als Sonic Youth-fan uit nieuwsgierigheid naar Kortrijk zijn afgezakt. Bij mij was dit ook het geval en dan kan je wel wat filmpjes bekijken en beluisteren op voorhand, maar ik wou me toch vooral laten verrassen.
Lee Ranaldo is altijd al wat onderschat geweest binnen de band, omdat het glamourgrungekoppel Thurston en Kim meer in het oog liepen. Ook hij moest na 30 jaar iets nieuws gaan zoeken en bij zo’n zoekende geesten kon het muzikaal een beetje alle richtingen uit, zonder dat je iets verwacht dat al te gepolijst is. Dat zou pas een verrassing zijn. Eerdere uitstapjes, zelfs nog tijdens zijn carrière met Sonic Youth gingen vaak de wat mystieke, rustiger wateren opzoeken, maar zowel op plaat, ‘Last Night on Earth’, blijkbaar geïnspireerd op de orkaan die New York 2 zomers geleden trof, als live rockt het gewoon.
Niets al te spectaculairs, geen aha-erlebnis, maar het is blijkbaar toch een oudere generatie die ons dat moet leren. ‘Last Night on Earth’ passeerde de revue, net als het kortere ‘Off the Wall’. Nummers dus uit de laatste en de vorige plaat, ‘Between the Times and the Tides’.
Ook een cover van Riot, maar dus geen ouder werk, en al helemaal geen nummers van Sonic Youth, waarvoor hij toch ook zelf een aantal memorabele nummers zelf geschreven heeft. Niet dat ik of het publiek daar per se op wachten. Retromanie is al te zeer een ziekte, en het blijft knap om te zien hoe een intussen ook letterlijk grijze eminentie blijft proberen om nieuwe dingen te doen, en daar meer dan behoorlijk in slaagt.
We hoorden niks wereldschokkends, maar daar diende Sonic Youth vroeger voor, en dat was uiteindelijk misschien vooral omdat net Sonic Youth indertijd de grenzen van wat je voor mogelijk houdt al verlegd had.
En op het eind kwam er wel degelijk nog een forse portie supersounding feedback. Meer dan genoeg om het verkiezingsweekend op een alternatieve manier af te sluiten.
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Met het meer dan geslaagde debuut ‘Howlin’ werd het Australische Jagwar Ma flink bejubeld in de internationale pers, u vindt het plaatje dan ook in menig eindejaarslijstje van 2013 terug. Niet verwonderlijk dat vooral de Britten dolenthousiast waren, Jagwar Ma heeft echt wel een ‘Brits’ geluid en neigt sterk naar de trippy Manchester rave-sound van de jaren negentig, naar Happy Mondays en Stone Roses.
Veelbelovend op plaat, maar ook op het podium werkt de combinatie van beats, psychedelica, dansbare pop en groovy rock wonderwel.
Met een sound die nogal sterk op elektronica gebouwd is maar niet in een techno brij vervalt, weet Jagwar Ma het publiek gestaag aan het dansen te krijgen. De dansbare elektronica doet ons aan Caribou denken (“Four”), de groovy trips (“Come and save me”, “The throw”) aan Happy Mondays en Primal Scream. De songs bouwen steevast lekker op en ontploffen dan wel eens in zware beats, de vocals zitten sterk onder de echo’s bedolven, de basgitaar fungeert als vette funklijm en de beats zorgen voor een hitsige sound die voortdurend op de dansspieren en nooit op de zenuwen werkt. De sfeer zit er lekker in, en de Grand Mix wordt alsmaar dieper in een bruisende rave-club omgetoverd naarmate de set vordert. De beste trips zitten immers in het tweede deel (“Come and save me”, “Four” en “The Throw”) en het publiek komt zo geleidelijk onder stoom.
Een uurtje weet Jagwar Ma de zwoele temperatuur aan te houden. Het zou ook langer mogen duren, maar de songs zijn op. Dringend repertoire uitbreiden, heren.
Fijne trip !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jagwar-ma-25-05-2014/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Les Nuits Botanique 2014 - Young Knives en The Flaming Lips – Tussen droom en werkelijkheid
De wizzards van Coyne en C° The Flaming Lips zijn al zo’n vijfentwintig jaar bezig en kunnen gerekend worden als de ‘ongekroonde koningen’ van de Psyche Lab (cfr festival in Eindhoven) . Hun psychedelische space ’cake’ pop werkt door de jaren nog even bedwelmend, verslavend als geflipt en boeiend.
We hebben te maken met een sprookjesachtige en buitenaardse sound, een schemerwereld tussen droom en werkelijkheid door de meeslepende , mooie melodieën van psychedelica, gitaarpop, orkestratie, experimentjes, weirde bleeps en geluidjes.
Een visueel spektakel en entertainment creëren ze door een groot LEDscreen , flashy lights, stroboscoops , confettikanonnen , papiersnippers, ballonnen , lichtslingers en een rookgordijn. Attributen uit het ‘grote dierenbos’ , poppen uit cartoons en ‘wat nog allemaal’ vullen aan op het podium.
Kortom, er is sprake van een geestesverruimend beeld- en kleurrijk geheel, muzikaal vol overgave , met oog voor detail ; op speels ontspannende wijze kunnen we lekker wegglijden. Natuurlijk zijn de platen ‘The soft bulletin’ en ‘Yoshimi battles the pink robots’ in het geheugen gegrift , maar de band heeft evenzeer muzikale sterktes , soms ver weg van Moeder Aarde, met deels eigenzinnige , experimentele, donkere platen die erna volgden , zonder dat hier echt een succesnummer werd uitgehaald.
Coyne effent zich een weg naast Syd Barrett, Beefheart , Pink Floyd en de rits psychebands als Ozric Tentacles, Spacemen 3 , Spiritualized, Mercury rev , Air en MGMT .
Meteen werden we in de juiste stemming gedumpt met het stutterende, venijnige “She don’t use jelly”, hun doorbraak mid80s en het zweverige , dromerige “Do you realize?”. Het daaropvolgende “Watching the planets” katapulteerde ons in het Star Wars- sterrenuniversum en “In the morning of the magicians” kon zo gebruikt worden in een science-fiction b-film of van een 70s Franse film omgeven van Pierre Henry tunes … Om je maar even een beeldvorming te geven van de sfeer en de waanwereld van deze FL-paddo’s . Twee drummers , een handvol keys en Coyne’s entertainment hielpen ons erdoorheen.
De gekende act met de plastieken bol lijkt nu opgeborgen . In het tweede deel van de set was hij nu te vinden op een gigantische kubus , die kon worden gelinkt aan Etienne de Grecy’s gigs (ook nog op Les Nuits btw met z’n Superdiscount 3); door de visual effects kon het songmateriaal nog wat meer worden getriggerd. Verblindend mooi wat we allemaal te zien kregen; het materiaal , dat hier donkerder was, als de sound steeg in waarde o.m. “Look the sun is rising” , “The W.A.N.D.” en “Try to explain , waar we in een Pink Floyd wereld gedompeld werden. Niet voor niks hebben ze nog eigenzinnige bewerkingen van deze band gedaan. Besloten werd met “Virgo – self esteem broadcast” , “Silver trembling hands” en “Spoonful weighs a ton” , die opviel door de galmende ‘LOVE’ - boodschap in beeld en klank.
De ‘thank you’s’ vlogen om de oren van deze enthousiasmerende band , die beleefd en soms uitzinnig werd onthaald . Een aangename aanvulling was alvast de Beatles cover “Lucy in the sky of diamonds”, terecht de muzikale noemer van dit optreden .
The Flaming Lips balanceren tussen droom en werkelijkheid . Ze zijn een aangename verademing. Hun wondere, fantasierijke muzikale leefwereld en hun bezwerend, psychedelisch materiaal werkt nog steeds even aanstekelijk!
Support act waren The Young Knives uit Leicestershire . Het trio heeft een nieuwe plaat uit ‘Sick octave’ en brengt arty synthpop/postpunk . Nerveuze synths, tegendraadse ritmes , psychedelica en stevige , snedige rockstukken à l’improviste namen hier de overhand. Prikkelende geluidscollages dus . Af en toe werd wat gas teruggenomen en was er zelfs ruimte voor aanstekelijke , melodieuze grooves !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-flaming-lips-24-05-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Sumie – Rodrigo Amarante – Mulatu Astatke : worldtunes
Les Nuits Botanique 2014
Les Nuits Botanique staan synoniem voor het startschot van het festivalseizoen en staan elk jaar opnieuw garant voor een veelzijdige en verrassende affiche. Dat was deze editie niet anders in het gezellige Koninklijk Circus. Met Sumie kreeg een newbie de kans haar intieme droomwereld met de wereld te delen. Rodrigo Amarante is dan weer een valse nieuwkomer: hij stelde zijn nieuwe project voor maar heeft duidelijk al zijn strepen verdiend bij zijn vorige bands. En Mulatu Astatke, de man die al zowat veertig jaar aan de weg timmert van de Ethio-Jazz, genoot duidelijk van de recente herontdekking door een jong publiek.
SUMIE (Zweden)
De half Zweeds-half Japanse Sandra Sumie Nagano bracht in december 2013 haar eerste titelloze album uit, goed voor 33 minuten intimistische songs. Sumie begeleidt haar sobere muziek met eenvoudige akoestische gitaar. Alleen Speed Into en Midnight Glories worden subtiel begeleid door cello en viool. Als opener van de avond had ze de niet eenvoudige opdracht om de aandacht van het binnenkomende publiek vast te houden. Met haar zachte maar warme stem slaagt ze daar wonderwel in. De interactie met het publiek werd wel tot een minimum beperkt, zodanig lijkt de zangeres in haar eigen droomwereld op te gaan. Choquerende of verrassende wendingen moet je dus niet verwachten van Sumie. Het meest onverwachte van de set was misschien de laatste song die in het Zweeds werd gebracht.
Sommige luisteraars zullen het repetitieve en voorspelbare karakter van de nummers snel
moe zijn. Anderen appreciëren de delicate, soms zelfs breekbare nummers juist omdat ze pretentieloos zijn en even tijd en ruimte doen vergeten.
RODRIGO AMARANTO (Brazilië)
Denk bij Brazilië eens niet in de eerste plaats aan samba, maar aan poëtische teksten van een bebaarde singer-songwriter. Rodrigo Amaranto, die in zijn thuisland zijn strepen al verdiende met zijn vorige bands Little Joy en Los Hermanos, is met de cd Cavalo (uit in 2013) aan zijn eerste soloproject bezig.
Daar waar Los Hermanos nog zogeheten MPB of Música Popular Brasileira bracht, verkent Amarante in Cavalo meer dan een genre. ‘Hourglass’ is een energieke popsong met elektronische invloeden. Bij nummers als ‘Irene’ en ‘Fall Asleep’ zakt het tempo dan weer en zien we hem als het ware tokkelen in een wiegende hangmat op een zwoele zomeravond. De variatie tussen de nummers blijkt ook door het switchen tussen Portugees, Engels en zelfs Frans. Amarante zoekt de contrasten bewust op ("Enough lullabys, time for some up tempo numbers”) en slaagt er zelfs in het publiek in beweging te krijgen. Toch blijft de dominerende ondertoon van het album dromerige, intieme folk van iemand die steeds onderweg lijkt, zoals hij zelf zingt in ‘Je suis l’étranger’.
MULATU ASTATKE (Ethiopië)
Voor de hoofdact van de avond zat het Koninklijk Circus goed vol. Opvallend jong publiek eigenlijk dat kwam opdagen voor de man die eigenhandig de Ethio-Jazz op de kaart zette. We vermoeden dat zijn bijdragen aan de soundtrack van de film ‘Broken Flowers’ (2005) hier voor iets tussenzit, want zijn eerste opnames al van in de jaren zestig. De energieke zeventiger die zijn muziekopleiding genoot in Londen en Boston, is erin geslaagd om jazzmuziek te doen rijmen met Ethiopische folkmuziek en Latijns-Amerikaanse invloeden.
Amatu aan de toetsen, Amatu aan de vibrafoon (solo), Amatu op de conga’s, afwisseling troef en de meester genoot zichtbaar van het enthousiaste publiek. Toch leek hij niet in de eerste plaats zichzelf in de picture te willen spelen. Een grote rol was namelijk weggelegd voor de uitstekende muzikanten die hem begeleidden op de trompet, de sax, drums en cello. Dansbare jazz, het bestaat!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Arno 65 years - Always look on the bright side of life - Celebration Time …
Les Nuits Botanique 2014
… Moet er nog zand of mossels zijn? … Arno vierde z’n 65ste verjaardag in Oostende en deed er nog een derde concert bovenop tijdens de feestelijkheden van Les Nuits Bota. Een dubbel feest dus, wat omgezet werd in een bijna twee uur durende set . Arno intrigeert al ruim dertig jaar als nachtburgemeester en (ongekroonde) peetvader van de Belpop . Ondanks tekenen van een gezegend pensioengerechtigde (?) leeftijd , is hij samen met z’n vaste rechterhand Serge Feys aan zijn zoveelste jeugd toe en zijn ze echt nog niet echt versleten hoor . Tja , niet voor niks wordt hij mooi omschreven als een ‘jamais adolescent’.
Als je de laatste tien jaar muzikaal op een rijtje plaatst, hebben we nog steeds een hoop consistente platen , die hij op eigen unieke manier volks en professioneel brengt; een uit de duizend herkenbare, meeslepende, maar evenzeer verrassende sound, met een aanstekelijk pleidooi voor een multiculturele samenleving.
In de drie landstalen en in een kluwen van een ‘Oostends Brussels’ dialect performt en animeert hij z’n publiek . Hij brengt op een gemoedelijke , humoristische en emotionele manier een verhaal , smijt er een ‘godverdomme’ tegen aan , stottert , sleept zich voort en rockt gevoelig met z’n grauwe , indringende stem. Hij en z’n publiek moeten en worden één. Een fijne afwisseling van z’n rijkelijk gevulde oeuvre , zoveel is zeker, met obligate verwijzingen naar TC Matic, zeker als je die laatste cd ‘Future vintage’ er op nahoudt.
We hadden te maken met een aanstekelijke, frisse, dynamische, rauwe en intieme, ingetogen set.
We smelten bij die hitsende , broeierige , funkende, dampende ritmiek van nummers “We want more”, openingssong, “With you” en natuurlijk oudjes “The parrot brigade” en “Que pasa” .
De blues is in Arno verweven (remember o.m. de projecten Charles & Les Lulus, Charles & The White Trash European Blues Connection ), ontbreekt live niet en dringt duidelijk meer door op “No job, no rock” en “Meet the freaks” .
Zoals steeds is zijn band goed op elkaar ingespeeld en kruisen allerhande stijlen Arno’s melodieuze en grillige pad . Vlagen tango , chanson , ska , carroussel , hoempapa, wereldmuziek en variété draven aan. We ervaren de innemende emotie van “Lola” ( knipoog naar grootmoeder) en “Je ne veux pas être grand” ( wat hier een soundtrack gevoel ademt van Coppola’s ‘Once upon a time in America’ en ‘The cotton club’) ; de rockende world tunes van “Watch out boy” vullen aan en “Vive ma liberté” wordt in een hoempapa uitbundig kleedje gestopt. “Comme à Ostende” is er ook zo’n eentje en “Bathroom singer”, afsluiter van de avond , wordt gekenmerkt door het typerend cimbaalwerk!
Elke song is rauw, doorleefd, emotievol en gevoelig …”Les yeux de ma mere” wordt in alle intimiteit van stem en piano gespeeld . Ad Cominotto beroert op “Elle adore le noir” en Karavan , een achtkoppig a capellagroep van Afrikaanse origine, was het backingkoor op het groovy “Whoop that thing” en de indringende ‘bar crooner’ “You gotta move” , een negro spirital/gospel/’delta’bluersrocker.
En natuurlijk ontbraken de obligate Arno classics niet , “Olalala”, “Putain putain”, “Les filles du bord …” om het samenhorigheidsgevoel te bevorderen . Optimaal nostalgisch genot, die het Arno plaatje compleet maken.
Arno boeit op alle gebieden, heeft een recept in alle talen en speelt eenvoudigweg compromisloze, tijdloze rock. Sterk héél sterk! ‘Always look on the bright side of life’ gooit hij er laconiek tegenaan …Tja, die 65 jaar zijn hem van harte gegund!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - Solids – The Amazing Snakeheads – Royal Blood - Dirty Ass Rock’n’Roll!
Les Nuits Botanique 2014
Wederom keuze genoeg op Les Nuits Bota vanavond, maar zij die hun rock’n’roll het liefst in onversneden vorm opsnoven, moesten in de Orangerie staan. Wij dus.
Uit Montreal, Canada kwam het gitaar/drum duo Solids, wiens gruizige indie-rock met nogal wat decibels door de Orangerie scheurde. Een sound die meermaals naar de alternatieve nineties teruggreep, naar de driftige en ongekuiste rock van Dinosaur Jr, Superchunk en Sonic Youth. Gitarist Xavier Germain-Poitras had een Parquet Courts t-shirt aangetrokken, wisten we meteen ook welke hedendaagse referentie we konden aanhalen. Hun bedrijvige noise-rock was misschien niet echt gezond voor onze reeds zwaar geteisterde oren, maar met songs als “Haze Away” en “Cold Hands” mogen ze altijd onze limieten komen aftasten.
De Schotse wildebrassen van The Amazing Snakeheads tapten hun wellustige garage rock rechtsreeks uit een whiskyvat. De begeesterde en bezeten frontman Dale Barclay liet middels een handvol oerkreten zijn demonen de vrije loop en geselde zijn gitaar op een al even geniale als onzachte manier. “I’m a vampire” predikte hij, we geloofden hem volkomen. De bandleden van op de debuutplaat ‘Amphetamine Ballads’ had hij om ongekende redenen al de laan uitgestuurd, maar de smerige klank die zijn verse rekruten teweegbrachten was ronduit geweldig.
De songs kwamen rechtstreeks uit het vagevuur en wij werden compleet omvergeblazen door die brandende en doorleefde sound. Vooral een overenthousiaste bassist wist de duivelse uitspattingen van Barclay met diepe en dreigende bastonen te ondersteunen. De adrenalinestoot “Here it comes again” kende u misschien al, maar de slangenkoppen wisten de ganse tijd genadeloos in ons nekvel te bijten met sluimerende songs als “Where is my knife” en “Memories” , op deze laatste zelfs met een geniale saxofoon die naar de Beefheart school is geweest (een school waar de grootste weirdo’s op de eerste rij zitten).
Hun bezielde set leek wel een sollicitatie naar de kandidatuur voor de volgende Tarantino soundtrack, bevlogen en met een vette dosis waanzin. Een revelatie, zonder meer. Amazing !
Voor het duo Royal Blood ging het ook al snel de laatste maanden. De band werd opgepikt door NME en mocht ook aantreden in het fel gegeerde Later with Jools Holland, een unieke kans die ze volop benutten, het duo liet er een verschroeiende indruk na en de bal ging al gauw aan het rollen.
Nieuwe hype dus, maar terecht, volkomen terecht verdomme. Royal Blood sneed ons volledig de adem af met hun splijtende rock in de beste traditie van Queens Of The Stone Age en Jack White, met moordende riffs en explosieve songs. Het vergde welgeteld vier snaren en een basic drumstelletje om de Orangerie op zijn kop te zetten.
En natuurlijk een stel potige songs, Royal Blood heeft die, met op kop “Come On Over” en “Little Monster”, en ze gaan er nog ver mee komen.
Het doet deugd te mogen vaststellen dat wanneer andere duo’s het laten afweten (The Black Keys met name die op ‘Turn Blue’ in een diepe coma verzonken zijn), er al direct ander gedreven schorremorrie klaar staat om de fakkel over te nemen.
Royal Blood, beste mensen, heeft dat met verve gedaan en wordt door ons een gouden toekomst voorspeld.
Ga dat zien op de laatste dag van Rock Werchter in The Barn, weliswaar in de vroege namiddag, er zal nog flink wat prut in uw ogen zitten en bier in uw kop, maar u zal snel wakker zijn.
De aanwezigen die een uurtje daarvoor in slaap gevallen zijn op de geitenmelkfolk van Oscar & The Wolf zullen niet weten waar ze ’t hebben.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-amazing-sneakheads-22-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/solids-22-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/royal-blood-22-05-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - Hotte Britse soul en electro pop acts kunnen op veel bijval rekenen
Les Nuits Botanique 2014
Vreemde eend in de bijt was Kadebostany, een merkwaardig gezelschap uit Zwitserland dat een cabaretachtige, licht burleske show bracht waarin een zangeres die een beetje klonk als Adele, een elektronische percussionist en twee in fanfarekostuum uitgedoste koperblazers de hoofdrol vertolkten. Die gaven aan “Walking With A Ghost” en “Heroes” een gezapig, licht weemoedig Beirut orkestsfeertje mee. Zouden er dan toch nog liefhebbers van de Balkan bestaan in het Alpenland van melk en chocolade? Helaas werd ditzelfde kunstje telkens herhaald in het vervolg van de set. Aan goede wil, gezonde excentriciteit en inzet geen gebrek dus, maar vernieuwend, laat staan memorabel werd dit nooit.
Niet alleen in de spurt voor ‘kapsel’ van Les Nuits Botanique editie 2014 stond de concurrentie niet eens op de foto, ook live demarreerde Ella Eyre, een amper twintig jarig Brits soulwonder (in wording), met de vingers in de neus weg uit het overbevolkte muziekpeloton. Op de nieuwe single “Deeper” gooide ze al vroeg in de set haar troeven op tafel: als een volleerde diva vulde ze met haar krachtige soulstem en kwieke uitstraling niet alleen het podium maar de ganse tent… mochten Erikah Badu en Tiae Turner een vruchtbaar lesbo koppel zijn, dan was Ella Eyra hun wettige erfgenaam. “Tell Me That You Want Me, Tell Me That You Need Me” raasde door de tent tijdens “Waiting All Night”, het succesvol drum&bass samenwerkingsproject met het hippe Rudimental. En ook met “Good Luck”, het nummer van Basement Jaxx waarmee het volgens Ella Eyre allemaal begon, gaf ze een inkijk in haar interessant gevulde adresboekje.
De Chapiteau gaf onderdak aan een getalenteerde jongedame met de juiste looks, performance én songs om de charts verder te bestormen.
De viool is hét handelsmerk waarmee het Britse Clean Bandit haar luchtige electro pop van een ernstiger, zeg maar klassieker randje voorziet. Niet dat we daarom tijdens hun live set getuige waren van veel klassiekers in wording. Het debuutalbum ‘New Eyes’ van dit jonge kwartet is deze maand pas verschenen en op het podium was het duidelijk nog wat onwennig zoeken om de juiste balans te vinden. Niet dat ze daarom minder op handen gedragen werden door het jonge publiek, dat voor een portie zomerse verstrooiing tussendoor met Clean Bandit aan het juiste adres was.
En dan, gans op het eind van de set, dat herkenbaar viool introotje dat de intussen lichtjes grijsgedraaide feelgood doorbraaksingle “Rather Be” zo herkenbaar introduceert… een onvervalst hoeramoment steeg in de tent op. De dames van Clean Bandit stonden er zelf glimlachend en met de nodige verwondering naar te staren.
Een nogal voorspelbaar concert dus waarbij de onschuldige summer vibes al bij al nog veel wisten goed te maken op een voor de rest nogal weinig overtuigende en ongeïnspireerde set.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - Champs - Blaudzun: Intimiteit en extravertie troef
Les Nuits Botanique 2014
Druk verkeer in Brussel leidde ertoe dat we iets later waren en dat Champs al even bezig was. Deze band bestaat uit twee broers en profileert zich binnen de sing/songwriting en neofolky. Met hun sound leunen ze op die manier nauw aan bij Fleet Foxes en The Shins. Natuurlijk was de 60s stijl van Simon & Garfunkel aanwezig , wat resulteerde in een reeks dromerige , ingetogen songs.
Aangezien Blaudzun de hoofdact was van de avond kon Champs hun volledige band niet meenemen. Dit was zeker niet jammer, want hierdoor komen hun stemmen er beter uit, zo klonk "My Spirit Is Broken" veel beter. De ene broer heeft iets mee van Billie Joe Armstrong. In hun muziek is hier weliswaar niets van te horen. Mooie frêle samenzang maken hun concert tot wat het is: een intiem concert dat perfect in de Rotonde past. “ Savannah” was een prachtige afsluiter. Mijn frustratie er later te zijn was meteen weggewerkt.
Na deze veertig minuten durende set was het even wachten op Blaudzun, het alter ego van Johannes Sigmond. Toen ik de zaal inkijk zag ik tot mijn verbazing zeer weinig jongeren. Het was ook niet lang wachten tot ik de eerste Nederlanders tegen het lijf liep. Zelfs in België komen ze dus hun landgenoot steunen. Dit deert Blaudzun wel niet, want eenmaal hij op het podium staat spreekt hij Frans of Engels en laat hij het Nederlands voor wat het is. Hij zit nog steeds in het buitenland op die manier.
Blaudzun heeft er voor gekozen om veel nummers te spelen van het nieuwe album "Promises Of No Man's Land". Dit is een goeie keuze, want veel nummers van dat album hebben iets weg van Arcade Fire. Al gauw gooit Blaudzun zijn grootste hit in de ring. "Flame On My Head" zorgt ervoor dat de zaal voor een eerste keer ontploft.
De nummers zijn groots, de muziek bombastisch en de groep bestaat uit acht leden. En ja de leden houden het leuk en fijn, zo dicht bij elkaar opgesteld met die volle, rijkelijke en ‘een alles en nog wat’ instrumentatie op het podium.
Blaudzun zoekt zich een weg en probeert zich aan te passen; "Wolf's Behind The Glass" onversterkt op ukelele, toont de variatie en de soberheid aan , wat de intimiteit aanwakkert. En op die manier horen we de verschillende invalshoeken , een intens broeierige “Halcyon”, een zwierige “Elephants” , een ietwat donkere “Wastelands” en verderop een opbouwende “Any cold wind”. Het frisse “Promises of No Man’s Land” brengt iedereen in beweging en met het leuke "Hollow People" eindigt Blaudzun zijn set.
Het gevoel toont een ietwat dezelfde formule , maar hij zorgt steeds voor een bepalende push die het concert sterkt .
Live is Blaudzun een verademing om te zien, zeer goeie muziek, veel meezingers en een "Zach Galifianakis" look-a-like die toch voortdurend vrolijk rondspringt.
Laten we afspreken om Blaudzun de volgende keer te programmeren in een grotere zaal waar zijn muziek nog meer tot zijn recht zal komen, maar intussen ervaarden we die intimiteit en knusse gezelligheid, wat mooi meegenomen was!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Is cynisme een vorm van eerlijkheid? Deze vraag zou kunnen gelden voor Andrew Eldritch, de leider van The Sisters of Mercy. Afkomstig uit Leeds heeft Eldritch in de jaren '80 geschiedenis geschreven als fundament van de 'gothic rock' . Sinds meer dan 20 jaar brengt hij (bijna) niks nieuws meer maar houdt het hem niet tegen om continu op tournee te gaan om de nostalgie van zijn glorieuze periode op te fleuren .
Een paar jaar geleden was deze aanpak duidelijk in-populair. Volgens de 'puristen' deed hij het alleen voor het geld. Ondertussen heeft de golf van '80s revival' ons opnieuw overspoeld en noteren we enorm veel bands, waaronder The Cure, Gary Numan, Front 242 en zelfs The Chameleons Vox die enkel tours maken om alleen oude nummers spelen. Was Eldritch dan een visionair ?
Weg met deze extra-muzikale overwegingen : men moet erkennen dat de concerten van de 'Sisters' toch nog steeds een grote menigte aantrekken.
Vanavond is de Ancienne Belgique (opnieuw) uitverkocht ; het publiek bestaat vrijwel uitsluitend uit fans van veertig of vijftig, en specifiek uit het noorden van het land.
Zoals gebruikelijk zijn er steigers op het podium, waarachter drie laptops zijn geplaatst. Maar het belangrijkste element van het decor is de rook. Het is dan door de dikke rookwolk heen, op de intro van « More » dat Eldritch plaatsneemt op het podium. Deze keer draagt hij geen provocerende fluo gele t-shirt, maar wel een zeer elegante zwarte jas. Hij heeft een grijzende sik en draagt natuurlijk zijn onafscheidelijk donkere bril.
Aan zijn zijde, de twee gitaristen, Chris Catalyst en Ben Christo. Ze geven een meer 'metal' dimensie aan de originele nummers. Op sommige momenten bedekken de gitaren de vocals, waardoor Eldritch gedwongen wordt te schreeuwen om te worden gehoord.
Het eerste hoogtepunt is ongetwijfeld "Alice": deze klassieker wordt hier tot in de perfectie gespeeld: de mix is perfect en de lichtshow indrukwekkend. Het publiek zingt alle lyrics en wanneer Eldritch zijn microfoon naar het publiek richt voor de finale, zingt iedereen « Alice, don't give it away! ». Bekijk dit moment op video: http://youtu.be/9Vca1-eBgEQ
Daarna komen ze in een dip terecht en hebben we het zwakste deel van het concert. De titels zijn minder bekend ("Still", "Crash And Burn") en ze doen een cover van Red Lorry Yellow Lorry « Gift That Shines ». Na een obligate sigaretpauze, keert Eldritch terug zonder zijn jas voor een explosieve ending, met « Flood II » en « This Corrosion ». Er is minder rook en Eldritch is verrassend actief op het podium. Hij beweegt veel, communiceert met het publiek en het is bijna alsof hij blij is om daar te zijn ...
De twee encores worden dan uitstekend gespeeld en de sfeer is goed . "Lucretia ..." en "Vision Thing" zijn perfect en "First And Last And Always" nog beter. Bekijk de video : http://youtu.be/JCxDgxksR-I
Dan, een cover van « Misirlou » van Dick Dale & The Del Tones, een instrumentale uit 1963, die een tweede leven dankzij Pulp Fiction kende. Het hoge tempo is een perfecte introductie op dé hit van, de Sisters bij uitstek : "Temple of Love", die in de korte versie gespeeld wordt.
Over het algemeen, een puike prestatie. Overtuigend in elk opzicht. Een mooie hechtheid rond de nummers die voor altijd in ons geheugen zullen blijven. Na vele jaren van lethargie, ervaren de Sisters een hernieuwde kracht én dat is goed!
De support band, Losers, uit UK / Australia / USA, gaf een interessante show. De muziekstijl was een soort cross-over van electro-rock en prog-metal die doet denken aan Nine Inch Nails, The Rasmus en Porcupine Tree. Aanbevolen !
Setlist The Sisters of Mercy : More – Ribbons - When You Don't See Me - Blood Money – Alice - Crash and Burn - Gift That Shines (Red Lorry Yellow Lorry cover) – Still - Amphetamine Logic Arms - Dr Jeep / Desolation Boulevard - Top Nite Out – Valentine - Flood II - This Corrosion
Encore: Kiss the Carpet - Lucretia My Reflection - Vision Thing
Encore 2: First And Last And Always - Misirlou (Dick Dale cover) - Temple of Love
Philippe Blackmarquis Vertaling: Philippe Blackmarquis - Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-sisters-of-mercy-22-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/losers-22-05-2014/
Organisatie: Live Nation
Hoe zou ik de muziek van deze mannen het beste omschrijven? Hip-Hop, Funk, Dub, Reggae en Jazz, maar dit dan in zijn meest speciale vorm. Chinese Man is geen Rap-Groepje zoals alle andere! Deze Trip-Hop band is opgericht in 2004 en is een product van Chinese Man Records die ook het voorprogramma Deluxe en Taiwan Mc op hun naam hebben staan.
Het podium was bezet met een vrijwel grote bende. En Nee! Dit waren niet allemaal rappers die elk hun zegje wouden doen maar bijna allemaal muzikanten. Een trompettist, een saxofonist, 2 Dj’s, een drummer, een contrabassist, een bassist en een gitarist. Ik was al deels gerustgesteld toen ik al deze instrumenten op het podium zag staan. Dit zou geen ordinaire Hip-Hop show worden.
Wij waren zelf het meest vertrouwd met het album ‘Racing With the Sun’, een topplaatje met heel exclusieve sounds. Zoiets hadden we nog niet veel gehoord, dus deze show kon niet echt anders dan boeiend zijn. De beelden op de achtergrond waren ronduit fantastisch. Trippy animatiefilmpjes, beter dan dat kan ik het niet verwoorden. Zelf de keukenscène uit de film ‘Asterix en Cleopatra’ moest eraan geloven. Als je het niet kent moet je dit maar even checken. Dit paste dan ook perfect in hun set! Verder waren de songs “Morning Sun”, “Miss Chang”, “Racing with the Sun” en “Get Up” toppers van formaat en lieten deze de zaal uitbarsten in een dansende bende! Sfeer verzekerd!
Ik kan u meedelen dat dit optreden dik in orde was. Hoewel er af en toe wel eens te veel van dat ‘Ge-rap’ tussen zat. Maar dat waren we al snel terug vergeten toen ze er nog een paar van hun pompende beats tussen voegden. We waren voldaan en we hadden goed kunnen feesten. Meer hebben wij helemaal niet nodig!
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Een weekje nostalgie in de AB! Na Steve Hackett, de gitarist van Genesis en vóór The Sisters of Mercy speelt Yes, ‘dinosaurussen’ van progressieve rock uit de jaren '70. Op het programma, drie volledige albums uit hun discografie: Close To The Edge ('72), Going For The One ('77) en The Yes Album ('71).
De band is bijna dezelfde als die van twee jaar geleden: Steve Howe op gitaar, Geoff Downes (ex-Buggles, ex-ASIA) op keyboards, Alan White op drums, Chris Squire op bas. In 2011, ook in de AB, had een zekere Benoît David de rol van Jon Anderson, de oorspronkelijke zanger, overgenomen. Dit jaar is het een nieuwe 'lookalike', een Amerikaan, Jon Davison (Glass Hammer, Sky Cries Mary) die nu het plaatsje opeist én … opnieuw is de gelijkenis weer indrukwekkend.
Het kwintet komt het podium op met « The Firebird » van Igor Stravinsky en op het scherm worden foto's en de cover van « Close To The Edge » geprojecteerd. Ze beginnen het album te spelen, dat in feite uit drie lange stukken bestaat. De muziek is bekend: het is een mix van progressieve, psychedelische, jazz-rock, met unieke vocale harmonieën.
Met het album ‘Going For The One’ wordt de format van de nummers meer 'toegankelijk'. Ze zijn korter en melodieuzer. Dit is zonder twijfel mijn favoriete Yes album. De weergave van juweeltjes "Wonderous Stories", "Awaken" en "Parallels" is gewoonweg ongelofelijk !
Na een pauze van 20 minuten, keert de band terug voor ‘The Yes Album’, het album dat uit 1971 dateert en de klassiekers « Yours is no disgrace », « Starship Trooper » en « I've Seen All Good People » bevat. Steve Howe speelt ook hier een schitterende solo op akoestische gitaar, "Clap", waarin zijn finger-picking techniek op het hoogste niveau uitblinkt. Dan is er "A Venture", een song die ze vroeger nooit live hadden gespeeld, om tot slot af te sluiten met "Perpetual Change".
Als encore, een laatste meesterwerk, "Roundabout", de single uit 1972. Als conclusie : het was een echte muzikale marathon van 3 uur, mogelijks iets te lang, maar wat een genot om te zien dat deze muziek nog steeds haar plaats heeft in de beste zalen, en dit zonder enige commerciële formatering. Ik denk toch veel aan Jon Anderson, die ik tijdens het concert veel gemist heb.
Aan degenen die nieuwe dingen willen ontdekken, stel ik voor om naar het uitstekende werk van Steven Wilson te luisteren, solo of met Porcupine Tree: dit is iemand die de muziek van de jaren '70 heeft geassimileerd en er een nieuwe stijl heeft van gemaakt, perfect aan het geluid van vandaag.
Setlist :
Intro : The Firebird Suite (Igor Stravinsky)
1. Close to the Edge
Close to the Edge
And You and I
Siberian Khatru
2. Going For The One
Going for the One
Turn of the Century
Parallels
Wonderous Stories
Awaken
3. The Yes Album
Yours Is No Disgrace
Clap
Starship Trooper
I've Seen All Good People
A Venture
Perpetual Change
Encore:
Roundabout
Philippe Blackmarquis vertaling: Philippe Blackmarquis - Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/yes-21-05-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique
Les Nuits Botanique 2014 – alle zalen - Nuit Belge
Les Nuits Botanique 2014
Ik moet tot mijn grote schande bekennen dat dit waarschijnlijk de eerste maal is dat ik aanwezig ben op Les Nuits. Waarom dat zolang heeft geduurd? Geen mens die het weet. De eerste kennismaking was een beetje chaotisch. Vanavond worden een hele rits Belgische groepen verwacht. Het ticket is voor alle zalen geldig, dus op sommige plekken was er geen doorkomen aan. Goed plannen dan maar.
Nuit Belge
Starten doen we met Alaska Gold Rush in de Rotonde, veruit de gezelligste zaal van de Botanique. 2 man die vrolijke indie-rock brengen. Vriendelijke jongens ook. Een beetje onbeholpen bij de bindteksten, maar dat maakt het alleen maar mooier. Ook muzikaal klinkt het soms zo. Goeie ideeën, met enthousiasme gebracht. Maar iets te weinig verrassing. Maar de Rotonde was enthousiast, dus ik ook.
Even een glimp opgevangen van School is cool. Laat het mij zo stellen: ik ben niet de grootste fan. Wat ik echter te horen kreeg is een band die aan het volwassen worden is. De songs hebben meer diepgang en zijn niet steeds weer gestoeld op de happy folk-sound. Hier en daar ontwaar ik zelf wat kraut-invloeden. Maar veel tijd is er niet, want de volgende band staat al te wachten.
En dat is My little cheap dictaphone. In Wallonië een ware topband, in Vlaanderen schandalig over het hoofd gezien. Een band die al heel wat watertjes heeft doorzwommen. Maar nu eindelijk weet waar er succes te rapen valt. Goed geluisterd ook naar Archive, met momenten. Wat in het Franstalig deel van ons land nooit slecht is voor de commercie. Een goed geoliede machine die catchy songs produceert op commando. De volgelopen Orangerie is aan het smullen, uit de hand van de band. Een mooie introductie.
Snel snel naar Madensuyu. Grootheden in het alternatieve milieu in Vlaanderen. De Rotonde loopt weer aardig vol, maar ik kan gelukkig snel binnen om de fenomenale intro niet te missen. De tribale sound van uit het begin van hun carrière heeft plaats gemaakt voor een meer industrieel geluid. Het bezwerende is vervangen door het opzwepende. Ideale muziek om een opstand te beginnen. Best niet te veel spelen na de opkomende verkiezingen dus. Opnieuw een straffe prestatie van de 2 frisse Gentse jongens. En ik gebruik de term fris met de nodige dichterlijke vrijheid. Want de Rotonde word gevuld met de gitzwarte sfeer die deze band oproept.
Het is nog niet gedaan in de Rotonde of de Chapiteau roept ons alweer. Opnieuw een grote band in en uit Wallonië: Vismets. Ze komen deze avond hun nieuwe, nog te verschijnen album ‘Abracadabra’ voorstellen. Op 23 mei ligt hij in de winkels. Ook zij bewijzen dat er in Wallonië catchy, poppy nummers worden gemaakt. Hun nieuwe plaat bulkt er blijkbaar van. Nummers die probleemloos stand houden naast grote Engelse en Amerikaanse bands.
Maar dat is niet hoe ik mij deze band herinner. Wanneer er dan eindelijk wat oude nummers worden gespeeld voel ik de liefde weer opkomen. Het voortreffelijke “Voodoo Guru” zet de toon. Een psychedelische donkere toon, geen pop, geen radiogevoelige hit, maar een weergaloos nummer dat aantoont dat deze band van vele markten thuis is.
Ik heb liefst de oude markt. Maar het blijft voor het overige vrij Britpoppy klinken. Al helemaal omdat ik niet naar de zanger kan luisteren zonder aan Jarvis Cocker te denken. Wanneer ze los gaan klinkt het ook een beetje als Pulp. Er zijn slechtere bands om mee vergeleken te worden. Maar toch, iets meer psychedelische krakers aub in plaats van poppy deuntjes. Mij zal je niet zien spurten om de nieuwe cd in huis te halen. Maar ik moet wel eens dringend die oude gaan halen.
Eindigen doen we met zalige rust, in de vorm van Amatorski. Ze staan garant voor verstilde pracht. Een Duysterparel aan het Belgische firmament. Alhoewel er tegenwoordig al wat keer pit in zit dan vroeger, kun je ze moeilijk hard noemen. Maar hart zijn ze wel, want daar mikken ze recht naartoe. Ze knipogen af en toe naar de XX, vooral de trage beats die af en toe onheilspellend opdoemen. Maar ze behouden toch volledig hun eigenheid. Verandering moet geen verloochening zijn van de eigen sound. Dat bewijzen Amatorski deze avond. Hoed af, en dan snel weer aan om de regen te trotseren in het huiswaarts gaan. Ga in vrede.
Maar dat was zonder de waard gerekend. En die heet The Experimental Tropic Blues Band. Zij hadden de leukste verrassing van de avond in petto. Om geheel toepasselijk deze Nuit Belge af te sluiten hadden ze op geheel eigen wijze een ode aan alle Belgen ineen gebokst: ‘The Belgians’. Soms moet een mens het niet ver zoeken. Met beelden van alles goed en slecht in België en die perfect aantonen dat we toch een heel speciaal landje je zijn, zweepten ze het publiek op. Jean-Pierre Van Rossem, Van den Boeynants, Dutroux, Boudewijn, Albert 2, Brel, Arno, Toots,... Noem maar op. Alles flitsend gemonteerd om die stortvloed aan muziek te ondersteunen. Want niet alleen de show, ook de muziek was van hoog niveau. Een bonte mix van blues-rock, punk, rock 'n roll,... Het hele arsenaal wordt opengetrokken en de band scheurt er aan een gewelddadig tempo door, het publiek meeslepend op deze wilde rit.
De Rotonde davert en de opstand is bijna een feit. Het slotakkoord wordt onderbroken door een persoonlijke boodschap van Plastic Bertrand: “Le Rio, le loi, la liberté”. Hoeveel surrealisme kan je in één land, in één zaal, bij één band krijgen. De slotwoorden vatten de gehele avond perfect samen: We are the Belgians! En we mogen er verdomd trots op zijn!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Wie begin jaren tachtig van de vorige eeuw leefde in Spanje opgroeide, beleefde ongetwijfeld een van de meest tumulteuze periodes in de geschiedenis van het mooie land.
De stap die het zette naar democratie verliep absoluut niet zonder slag of stoot, er was een enorme economische crisis en er was het vele geweld door de separatisten van ETA.
De moeilijke toestand had heel wat invloed op de jongeren en uiteraard ook op de muziek die toen gemaakt werd.
Dat én het feit dat in 1979 zowel Joy Division en The Cure hun debuutalbum uitbrachten, zorgde voor het ontstaan van diverse postpunk- en darkpopbands.
De meeste daarvan brachten in eigen beheer hun muziek uit en ontstegen nooit de eigen landsgrezen.
‘Sombras: Spanish Post-Punk & Darkpop 1981 – 1986’ is daarom een mooi maar ook enorm fascinerend tijdsdocument. Munster Records brengt niet alleen een fraaie dubbelaar uit met alle belangrijke bands uit die periode, er is bij deze uitgave tevens een zeer uitgebreid boekje met een lijvige geschiedenis van de toenmalige muziekscène en het effect ervan op de Spaanse jongeren.
Wat betreft de muziek: heel wat bands doen flink hun best om als Joy Divison te klinken (zie: Los Coyotes met “La Estacion Fantasma”) terwijl anderen meer de nadruk leggen op de gitaren (zoals bijvoorbeeld Derribos Arias en Alaska). Een groep als Claustrofobia gebruikt dan weer overvloedig synths.
Opvallend is ook dat diverse bands een beroep doen op (pompende) drumcomputer. Verschillende van de 42 songs op deze compilatie bleken trouwens enorm populair in die periode.
Deze ‘Various Sombras’ is ongetwijfeld een van de meest bijzondere verzamelaars die je in 2014 zult horen.
Sleepy Sun uit San Franscisco lijkt herrezen. In 2009 vielen zij op met furieuze en dromerige trippende retrorock , die naast geestesgenoten Black Mountain, Dead Meadow en Black Angels kon geplaatst worden en evenzeer graag refereert naar de 90s psychedelica van Spacemen 3 en het onvolprezen Britse The Music. Stonerpsychedelica met soms lang uitgesponnen nummers dus. Na het sterke debuut ‘Embrace’ modderde de band rond Bret Constantino door heel wat interne strubbelingen aan . Maar kijk de vierde kan onmiddellijk terug gelinkt worden met hun vroegere werk met heerlijk broeierige , meeslepende , aanstekelijke, zweverige sounds .
Een reeks nummers jammen en zijn lekker bezwerend , “Everywhere waltz”, “11:32”, “Thielbar” en “Galaxy punk” tillen de sound van Sleepy Sun terug naar een hoger niveau . Af en toe een klein dipje horen we , maar voor de rest brengen ze een uiterst genietbare, adembenemede trip .
We voelden het al een beetje aankomen met de vorige cd ‘The deep field’ dat het materiaal meer groove en levenslust had. De vierde cd bedient zich van verschillende muziekstijlen en blazers vullen aan , wat het geheel uitermate boeiend maakt en houdt . Een aanstekelijke plaat dus die positivisme ademt .
Wasser is een bijzondere songschrijfster die met haar vaste toetsenist Tyler Wood straf uit de hoek kan komen. Haar gekende melancholie hebben we in die integere sfeervolle songs als “Good together” en “Get direct” . Meer funk , soul , reggae , doo-wop (Joseph Arthur), beatbox (Reggie Watts) en gospel (souldame Stephanie McKay) sijpelt door en brengt een reeks knap gearrangeerde , afwisselende songs als “Witness”, “Holy city” , “What would you do”, “Stay”, “Ask me” en de titelsong .
De kenmerkende deprimerende toon dwarrelt wel nog ergens rond , maar uitbundigheid (met mate!) eist meer en meer een prominente rol op!
Ook onze Admiraal aka Tom Van Laere neemt de tijd te werken aan nieuw materiaal. Er zat ruim wat tijd tussen ‘The honey & the knife’ en de nieuwe , maar ook daarvoor zat er wel vier jaar tussen . Hij is toe aan de vijfde plaat en hier vertrok hij opnieuw naar de VS . Nu koos hij ervoor met John Agnello (o.m. Sonic Youth, Kurt Vile , Dinosaur Jr) in Hoboken , New Jersey te werken .
Gewoontetrouw balanceert zijn materiaal tussen heerlijk broeierige retrorootspop, americana grooves en sfeervolle ingetogenheid, onder z’n warme melancholische, doorleefde en expressieve zang.
Songschrijvers H Williams, N Young, B Dylan, D Bowie, Jagger/Richards , D Lanois en N Cave worden een warm hart toegedragen, wat sterk scoort in de sing/songwriting van “Poet’s words”, “I don’t want to feel good today” en “The land of lack”. Het rockt op “Do your duty” en “No one here” . Hij gaat lekker loos op de singles “Nothing else to do” en “Breaking away”. Agnello , drummer Steve Shelley , bassist Jeff Bailey (Phosphorescent) en ook J. Mascis komt eens langs en voelen de Admiraal perfect aan , wat maakt dat dit een aangenaam rockende en een homogeen , evenwichtig gevarieerde , broeierige kleurrijke plaat in het genre is geworden . Na vijf platen nog steeds de moeite dus!
Les Nuits Botanique 2014 – alle zalen - Dampend feestje van Hercules & The Love Affair besluit!
Les Nuits Botanique 2014
Broken Twin – Emily Loizeau – A Soldier’s Heart – Hercules & The Love Affair
Een sober warm minimalistisch geluid hadden we bij de Deense Broken Twin , die met haar integere , intieme muziek de Grand salon nog wat knusser maakte . Met een tweede jonge dame op akoestische gitaar en viool kregen we een reeks pure , eerlijke, oprechte, pakkende songs te horen , gedragen door haar indringende heldere vocals . De stem van Majke Voss zat ergens tussen Agnes Obel en Soap & Skin in . Haar debuut ‘May’ behandelt de periode waar alles verandert en in bloei komt . Dit is Scandinavische melancholie met een hoopvolle touch, die ons doet wegdromen naar ijzige, weidse noordelijke hoogvlaktes met een zonnig lentebeeld .
Kortom , een te koesteren geluid van deze Broken Twin , die al vroeg sterk werd onthaald en mooie support act was van de Franse ‘do-it-all’ Emily Loizeau, poëet/actrice en sing/songschrijfster. Een klein deel konden we meepikken van haar glorieuze set, waarbij ze op elegante wijze haar publiek meevoerde en ontroerde in innemende, intieme variété. Ze ging op luchtige wijze te werk , wat de intense spanning in het materiaal duidelijk draaglijker maakte en er net voor zorgde dat de donkerte meer schemering werd. Olivier Koundouno speelde op cello, bouwde en tokkelde mooi rond de pianosongs van Emily heen. Hij was niet vies van een experimentje op ’t gevoel af.
Een aangename kennismaking hadden met deze Française , die zich al tien jaar profileert in de scene .
Een Grand salon ‘en honneur’ dus met deze dames (+ zie uitgebreid verslag op de Fr site)
In de Rotonde zagen we nog het beloftevolle A Soldier’s heart , één van de eerste ontdekkingen van ‘De Nieuwe Lichting , een uit Eigen Kweek stimulans van StuBru. De jonge Antwerpse band brengt aangename , sfeervolle dreampop , met neurotisch ritselende, gevoelige , slepende elektro/kitsch elementjes , wat de sound aantrekkelijk en aanstekelijk maakt .
De bevallige zangeres Sylvia Kreusch zweeft , galmt vocaal over de songs heen en maakt allerhande zwoele, zwierige pasjes; door haar hyperkinetische bewegingen deed ze denken aan Karen O van de Yeah Yeah Yeahs . Op de singles “African fire” en “New house” veerde de eerste rij van jonge meisjes recht en werden ze één met hun idool Kreusch op het podium. Ook de andere nummers als “Love like birds”, “Echo woods” en “Algebra” overtuigden en doen een beloftevol debuut inluiden …
Tot slot waren we in de juiste stemming gebracht om nog een goed deel mee te pikken van Hercules & The Love Affair, het muzikale project van producer Andy Butler. De band is vernoemd naar een liefdesgeschiedenis uit één van de vele Griekse mythes. Met z’n band kwam hij in de belangstelling met de single “Blind” waarop Antony Hegarty van Antony & The Johnsons , een andere kant van zich liet zien en de electro/disco/house tour op ging . Deze tunes vormen duidelijk de basis van de sound; ook op de nieuwe derde cd ‘The feat of the broken hearts’. Met de opmerkelijke zangeres Rouge Mary en de rapzang van Gustaph werden mooie zanglijnen verwezenlijkt , die naadloos elkaar aanvulden .
Het kwartet stond garant voor een stomend feestje ; de sound’n’beats ademden een nostalgisch sfeertje en grepen dus terug naar de jaren 80/90 .
De Chapiteau bleek meer dan een gezellige tent . Het publiek was uitbundig en danste alsof het een lieve lust was. Elk nummer was misschien iets meer van hetzelfde , maar kreeg een opwindende boost. Die formule werkte om er een zorgeloos avondje van te maken. Het kwartet was echt onder de indruk van het enthousiaste publiek. De rookkanonnen en podiumlichten boden nog wat meer sfeer en ambiance.
Een leuk dampend, zwetend feestje werd geleverd. Een aparte magie hadden we hier met de retrodance van Hercules & The Love Affair ! (+ zie uitgebreid verslag op de Fr site)
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Traams – Joycut – Hospitality –Uitstekende tripartite !
Les Nuits Botanique 2014
Een beetje sneu. Vandaag hadden wij al lang Les Nuits aangestipt in onze agenda omwille van The Julie Ruin, de huidige band van punklegende Kathleen Hanna, ex- liefje van Kurt Cobain, wilde frontdame van nineties culthelden Bikini Kill en full time feministe. De documentaire The Punk Singer schetste een prachtig portret van dit icoon en wij wilden haar maar al te graag aan het werk zien, temeer omdat het vorig jaar verschenen ‘Run Fast’ een lekker en verscheiden plaatje is. Vandaar dat het des te jammer was dat Kathleen Hanna ten gevolge haar strijd met de ziekte van Lyme op strikt doktersverzoek alle huidige concerten moest annuleren.
Om het leed wat te verzachten (of erger te maken, hangt er van af hoe je ’t bekijkt) had Amber Papini, het charmante zangeresje van Hospitality, een tot op de draad versleten Bikini Kill T-Shirt aangetrokken, een sympathiek gebaar als je ’t ons vraagt. Muzikaal zat Hospitality echter mijlen ver weg van de rauwe in-your-face punk van Bikini Kill. De band grossierde eerder in een fijne soort indie pop die, mede dankzij een handvol aardige gitaarsolo’s, best vermakelijk was maar toch iets te weinig scherpe randjes vertoonde. Onze gedachten dwaalden wat af naar Belly, Throwing Muses en The Breeders, hoewel deze laatste er op een podium dikwijls een (al dan niet bruisend) rommelpotje van maakten, wat je Hospitality dan weer niet kon aanwrijven. Een ietwat te nette sound misschien wel, maar wij onthouden een paar okselfrisse indie-songs als “Nightingale” en “I miss your bones” en we kunnen u toch, zonder verplichtingen weliswaar, het aangename album ‘Trouble’ aanbevelen.
De eigenlijke invallers voor The Julie Ruin waren voor ons nobele onbekenden, de Italianen van Joycut. De band bombardeerde zich meteen met hun trippy sound tot de verrassing van de avond. Ze brachten spacy post-rock met zowel seventies als eighties kleurtinten en vaak psychedelische uitstapjes, en zetten daar een groovy, doch niet opdringerige, beat onder. Naast een hoop opborrelende elektronica en een in echo gedrenkte gitaar was een prominente rol weggelegd voor heerlijk opzwepende drums en percussie. Wie referentiepunten zocht kwam uit bij een zweem Battles, een portie fluïde Pink Floyd, een scheut Jagwar Ma en zelfs een graantje Ozric Tentacles. Maar iets anders had ook gekund, want deze band kwam toch vooral met een eigen sound over de brug die ergens in de verre ruimte is ontstaan. Een set kosmische en zweverige videobeelden versterkten nog de sonische effecten van deze trip. Mocht u een flinke joint binnen bereik gehad hebben, u was waarschijnlijk een halt uurtje buiten uzelf zelf getreden. Wij deden het met een pintje.
Een heuse ontdekking, wij hebben prompt ter plaatse hun album ‘Pieces of us were left on the ground’ gekocht voor, ochére, 5 EURO. Had u ook kunnen doen, maar u was er niet. Doch uw was de enige niet, we hebben de Orangerie zelden zo mager gevuld gezien als vanavond. De meeste aanwezigen op Les Nuits voelden zich aangetrokken door de mietjesfolk van Hercules & The Love Affair in de Chapiteaux, ’t zijn simpele geesten.
En dan was er nog Traams, een band waarvan wij al wisten dat het een pienter en scherp indierock- groepje was, we mochten hen eerder dit jaar al aanschouwen als support act van Madensuyu in de Kreun, we waren ten zeerste overtuigd dat we ginder maar meteen de sterke debuutplaat ‘Grin’ aanschaften (op vinyl dan nog wel, wij doen graag eens ouderwets). Nu bleek dat dit prompte trio er zelfs nog is op vooruitgegaan, hun set in de Orangerie was nog beter, nog feller, nog gretiger. Twee dagen geleden hadden we hiernaast in de Chapiteaux de geweldige Cloud Nothings al gezien, bij Traams troffen we diezelfde bezieling en gedrevenheid aan. Traams is net als Cloud Nothings en Parquet Courts een groepje die in ware Steve Albini stijl de ramen aan diggelen slaat met scherpe, snedige gitaren en furieuze songs die ons doen herinneren aan Nirvana, Fugazi en Pavement. Van ons kregen zij ook de prijs van meest energieke band van avond. Die gasten vlogen er in met de goesting van een losgelaten dekstier die in 30 dagen geen lekkere koe meer heeft gezien. Naast quasi de volledige debuutplaat trakteerde het vinnige trio ons ook op een drietal veelbelovende nieuwe songs waarbij de razend knappe afsluiter “Cissa” ons nu al ongeduldig doet hunkeren naar de volgende plaat.
Fantastische avond gehad, ook al baalden wij een beetje op voorhand door het afzeggen van The Julie Ruin. Maar zo kan een mens onverwachte nieuwe ontdekkingen doen, Joycut met name. Onthouden, die naam. En wij die dachten dat ze in Italië alleen maar getatoeëerde voetballers, gedrogeerde coureurs en corrupte politici hadden.
We wensen Kathleen Hanna veel beterschap en beloven dat we er de volgende keer weer zullen staan, nu zij nog.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/traams-20-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/joycut-20-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hospitality-20-05-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Emmylou Harris ‘Wrecking Ball’- Tour – Gerijpte perfectie
Emmylou Harris
En of we er naar uitkeken! Eindelijk nog eens samen op het podium met Daniel Lanois, de man die iedereen een extra boost geeft op een podium. Getuige daarvan zijn memorabele passage in de AB met onze eigenste Trixie Whitley bijvoorbeeld. En ja, bovendien mocht hij nog eens zelf een uitgebreid voorprogramma verzorgen. Na een wat aarzelende steel intro kwamen de twee andere muzikanten erbij, de uitstekende Steven Nistor op drums en de wat excentrieke maar geweldige Jim Wilson op bas. Een opeenvolging van oude Lanois klassiekers zoals “Jolie Louise” en “O Marie” passeerden de revue maar gelukkig ook het mooie “Here Is What Is” uit het gelijknamige, wat minder bekende album. Jim Wilson bleek ook perfect als tweede stem, iets wat hij later met Emmylou nog zou herhalen. Lanois kwam stilaan op dreef en met zijn eigen organische stijl van gitaar spelen creëerde hij een geweldige sfeer met een improvisatie als apotheose. Klasse. Goedkeurende commentaar tijdens de pauze maar her en der begon men zich af te vragen of het samen met Emmylou wel even goed zou werken.
Emmylou Harris - We wisten wel wat ons te wachten stond natuurlijk. De hele tour staat in het teken van het ‘Wrecking Ball’ album dat net geen 20 jaar geleden werd uitgebracht. Alle nummers werden dan ook in de juiste volgorde gebracht en het was vooral uitkijken naar de magie tussen haar en Lanois. Die kwam pas echt tot uiting tijdens de nummers waar ook hij voluit kon gaan zoals “All My Tears” en wat later zeker ook “May This Be Love” met zijn indrukwekkende aanloop op gitaar en drums. De klank zat al van het begin zeer goed en de volle zaal kon alleen maar genieten tot ‘het einde van de naald’.
Het publiek was nu helemaal klaar voor een paar classics zoals “The Maker” en “Still Water” van Lanois. Dit laatste werd echter door Harris gezongen en verloor daardoor wat van zijn ingetogen kracht. Er volgden nog twee bisrondes met daarin een sterke a capella en ook een nummer, opgedragen aan de gekidnapte Nigeriaanse meisjes.
Een uitstekend concert, maar eigenlijk hadden we niets anders verwacht van zoveel klasse op één podium. Toch was het iets meer een Daniel Lanois show met Emmylou Harris als gast terwijl het toch omgekeerd was bedoeld.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/emmilou-harris-daniel-20-05-2014/
Organisatie: Greenhouse Talent
Les Nuits Botanique 2014 - The ZZZ's als Japanse wervelwind
Les Nuits Botanique 2014
Ik smol voor The ZZZ's, een vrouwelijke trio uit Osaka (Japan), tijdens hun optreden op het Sonic City Festival in Kortrijk. En blijkbaar was Paul-Henri Wauters, de programmator van de Botanique, die ook in Kortrijk aanwezig was, te vinden voor hun charme want vanavond vinden we hen op Les Nuits Bota.
Het zijn misschien wel vrij tengere dames, maar ze brengen een gebalde, krachtige en heftige sound , een soort post-punk / no wave op het scherpst van de snee, zeer 'noisy' en experimenteel, een beetje alsof Einstürzende Neubauten met Bauhaus en Thurston Moore van Sonic Youth zouden spelen. Precies, het is Thurston Moore die bij een show in Miami de drie Japanse artiesten opmerkte en hen lanceerde in de internationale alternatieve scene.
In de prachtige zaal van de Rotonde, hebben de ZZZ's echt alles ‘geript’. Op het podium zijn ze, in het zwart gekleed, zoals gotische geisha's in een intens mystiek en dreigend ceremonieel. Aan de rechterkant van het podium staat Youkary, erg mooi, met haar lange zwarte haren. Ze draagt een bas die ansich langer is dan haar! Maar wat een vaardigheid! "DNA", speelt zij met dodelijke precisie en uitermate harmonieus. Het geluid is hypnotisch, metaalachtig en werkt aanstekelijk , vooral in een song als "Cut It Out". Op sommige momenten, duwt zij orgasmatische kreten in de microfoon en zwiept op elegante wijze op het podium. In het midden zien we Lyn, een krachtige en expressieve drumster met een onberispelijke techniek. Vaak draait ze haar hoofd naar boven en staart ze in het hoge plafond van de Rotonde.
Maar de focus gaat duidelijk naar Youkaku, op gitaar en leading vocals. Uit haar gitaar trekt zij een soort ‘mind-blowing’ geluiden, soms batcave à la Daniel Ash (Bauhaus), soms shoegaze à la A Place to Bury Strangers, of soms gewoonweg een 'industrieel noise geluid als bij een cirkelzaag. Ze zingt, krijst, en wisselt het af met enkele rustige momenten van zachtjes fluisteren, zoals op "Suicide".
The ZZZ's speelden nummers uit hun twee zelf-geproduceerde digitale EP's: ‘Magnetica’ en ‘Prescription’, die in 2013 op een compilatie CD werden verzameld. De twee belangrijkste nummers zijn ongetwijfeld "Dystopia" en "Suicide". In "Dystopia" zie ik een link met Savages, de groep van Jehnny Beth, waarmee de Japanners vrienden zijn. Een uitstekende prestatie hadden we hier vanavond!
Vóór The ZZZ's, ontdekten we twee bands uit Luik. Ten eerste, Frank Shinobi bood interessante prog-noise-rock, die doet denken aan Pixies, 31 Knots, The Redneck Manifesto en zelfs Yes.
Dan hadden we IT IT Anita , in de geest van Sonic Youth met hun zeer krachtige post-90s shoegaze, aan de rand van metal. Tijdens hun laatste nummer, was één van de gitaristen in het publiek te vinden en gaf hij zijn gitaar aan een fan, die zelf voor een paar minuten een akkoord (G major) , een stuk van het nummer mocht spelen. Grappig !
Info The ZZZ's : https://www.facebook.com/zzzs.official - http://zzzs.bandcamp.com/ - http://vimeo.com/80735198
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/zzzs-19-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/it-it-anita-19-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/frank-shinobi-19-05-2014/
Philippe Blackmarquis vertaling: Philippe Blackmarquis en Johan Meurisse
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Vier interessante artiesten met de jachtige electro postpunk van We Have Band als afsluiter
Les Nuits Botanique 2014
Samaris mocht die avond openen in de bloedhete Orangerie, al had een programmering als afsluiter ook niet misstaan. Dit IJslandse trio leverde de perfecte soundtrack voor wanneer de hectische grootstad in de vroege uurtjes eindelijk tot rust komt. Donkere, trage dubstep die in dezelfde stal gefabriceerd leek als Burial en die op sleeptouw genomen werden door een weemoedige, jazzy klarinet. Voeg daar nog de betoverende zangpartijen aan toe van de mysterieuze zangeres Jófrithur Ákadóttir die qua excentriciteit niet veel moest onderdoen voor haar bekendste landgenote. Dan lijkt een nieuwe, bescheiden IJslandse muzikale sensatie in de voetsporen van Múm in de maak.
Het is geen toeval dat Samaris haar titelloze debuut mocht uitbrengen op het respectabele One Little Indian label van doorbraakartiest Ásgeir, die later de week nog op Les Nuits Bota is te zien ...
Thomas Azier, een vers gecoiffeerde poster boy in leren jekker oorspronkelijk uit Nederland moet bij zijn verhuis naar het kunstzinnige Berlijn ongetwijfeld in aanraking gekomen zijn met de electro new wave en eighties synth pop die er in sommige hippe wijken nog altijd intens gecultiveerd en gekoesterd wordt. Als een theatrale drama queen greep hij in de voetsporen in Depeche Mode frontman Dave Gahan en Duran Duran zanger Simon Le Bon vanaf het eerste nummer het publiek beet om niet meer te lossen tot in de finale.
Zowel de verbetenheid waarmee hij samen met zijn kompaan een overvloed aan elektroniche drums en klavieren bespeelde als de dramatische vocale uithalen op “Ghost City” en “Rukeli’s Last Dance” konden op een grijnzende goedkeuring rekenen van het dansende publiek. Moet het nog gezegd dat de meeste nummers meermaals de grens van camp en kitsch aardig overschreden? Al zal dit ook wel de bedoeling geweest zijn.
De Zweeds/Australische tweelingzusjes van Say Lou Lou konden zoveel méér dan een nagenoeg perfecte genetische kruising presenteren aan het publiek. Want wat was het heerlijk vertoeven in hun kristalheldere, toegankelijke droompopmelodieën die referenties als The Cardigans, Cock Robin of, recenter, Tegan and Sara opriepen! “Julian” kent u al vanop de radio, maar ook het van bitterzoete samenzang voorziene en met veel overtuiging gebrachte “Beloved” en “Better In The Dark” klonken als instant classics met veel hit potentieel, niet in het minst door de puntgave productie van de gitaar, synths en drums.
Bovendien waren beide jongedames er duidelijk op gebrand om een stevige live indruk na te laten. Dat mocht ook letterlijk genomen worden, want tussen de nummers door bekenden ze dat hun rode blos op de wangen te wijten was aan enkele uren onbeschermd zonnebaden overdag in de tuinen van de Botanique. En wij die even gedacht hadden dat het aan ons te danken was in het publiek.
De binnenkort te verschijnen nieuwe single “Everything We Touch” zou binnenkort wel eens in goud kunnen veranderen voor Say Lou Lou.
Afsluiter We Have Band bracht jachtige electro postpunk als een soort van muzikaal eerbetoon aan Yeah Yeah Yeah’s, LCD Soundsystem, Metronomy en Klaxons. Een uur lang lukte dit viertal uit Manchester het niet onaardig om in het muzikale gat te springen dat Bloc Party naliet. Dansbaar en opzwepend, dat wel, maar met een muzikale houdbaarheidsdatum die in hippere kringen vermoedelijk al bijna overschreden is.
Niet dat We Have Band dit ook maar enigszins aan zijn hart liet komen. Onvermoeibaar en genadeloos bleven ze doorstomen naar het einde van de set , maar tegen die tijd hadden we zelf al wat verfrissing opgezocht in de schemer van de Botanische tuin.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Nederlands 
Français 
